Niepokój i lęk uczniów. Chrystus śpi spokojnie. Wyznanie mężczyzny: chory brat; pragnienie życia; stosowanie wszystkich środków; nadzieja; uzdrowienie duchowe. W łączności z Chrystusem wszystko jest możliwe.
Niepokój i lęk uczniów. Chrystus śpi spokojnie. Wyznanie mężczyzny: chory brat; pragnienie życia; stosowanie wszystkich środków; nadzieja; uzdrowienie duchowe. W łączności z Chrystusem wszystko jest możliwe.
Słowa Aklamacji. Dziękczynienie Bogu. Prostak – prostaczek. Dawid – ewangeliczny „prostaczek”. Osiągniecie „wielkości”. „Upadek” – intryga. Współcześni ludzie – sposób działania. „Intrygi” w moim życiu?
Jezus w dzisiejszej Ewangelii objaśnia nam tajemnicę królestwa Bożego. Przez odczytaną przypowieść, w formie ironii, chce nam pokazać, że wewnętrzna „energia”, którą ma Słowo Boże, jest jak światło. Nikt z ludzi o zdrowych zmysłach nie chowa rozpalonej świecy pod kołdrą. Takie zachowanie byłoby przejawem ludzkiej głupoty. Chrześcijanie ze zgaszonym światłem lub przy zapalonym świetle, ale z zakazem oświetlania! Dzieje się tak, kiedy nie przyjmujemy odpowiedzialności w służbie wiary. Zadajmy sobie pytanie: co to znaczy słuchać? Kogo mamy słuchać? Czego mamy słuchać? To ważne dla nas pytania.
„Jeśli twoje życie modlitewne jest dobre, reszta zatroszczy się sama o siebie”. Zauważmy, że Jezus najpierw każe słuchać słowa, a potem brać je sobie do serca. Inaczej mówiąc, wszystko, co robimy, powinno opierać się na modlitwie i refleksji. Również Dekalog zaczyna się od słowa „słuchaj”. Bez mojego otwarcia się żadne ziarno nie padnie na grunt. Nie tylko nie padnie na żyzną ziemię, ono w ogóle nie padnie!
Zachęta do naśladowania Maryi, Najdoskonalszego Wzoru Nowego Człowieka.
Aby słowo Boże mogło paść na grunt naszego serca, musi być najpierw usłyszane. Otórzmy się na to, co kieruje do nas Bóg i przyjmijmy Jego słowo.
Bycie świadkiem Chrystusa wymaga od nas postawy, która jest ponad „przeciętną”.
Biblijne góry jako miejsca szczególnej obecności Boga. Apostoł nie głosi swojej nauki, ale Tego, który go posłał. Rozwój życia duchowego, umotywowane wiarą praktyki religijne, odwaga świadczenia o swojej wierze są warunkiem sine qua non pozytywnych odpowiedzi na Boże wezwanie do szczególnej służby Bogu i Kościołowi. Potrzeba modlitwy o rozwój życia duchowego młodzieży.