Ukazać konieczność pójścia za Jezusem Chrystusem.

Uświadomić sobie potrzebę troski o powołania kapłańskie.

Wielka wiara jest fundamentem interwencji Boga.

Chrześcijaństwo jest religią radości a nie smutku. Post i wyrzeczenia powinny mieć duchowy sens. Zachowujmy tradycję i nauczanie Jezusa Chrystusa.

Św. Tomasza Apostoła darzymy sympatią, ponieważ rozumuje na sposób współczesnego człowieka, który chce zmysłami ogarnąć całą rzeczywistość. Jezus mówi Tomaszowi, że dla wiary najważniejsza jest ufność.

Imię Amos znaczy: mocny, dźwigający ciężary. Prorok żył i działał w VIII w. przed Chr. za panowania króla Jeroboama II. Swoją działalność prorocką prowadził w mieście Betel. Same proroctwa dotyczyły nie tylko Narodu Wybranego, ale również państw sąsiednich. Ostrzegał lud Izraela przed sądem Bożym i wygnaniem, pozbawieniem ojczyzny i niewolą. Czas niewoli był czasem refleksji i nawrócenia serca. My również często popadamy w niewolę grzechu. Często wręcz taplamy się w swoich słabościach i brudzie grzechu. Dopiero trudne doświadczenie zaczyna nam otwierać oczy na sytuację naszej duszy.

Człowiek odchodzi od Stwórcy dlatego, że nie ufa Mu, nie wierzy, że Bóg chce jego szczęścia. Człowiekowi wydaje się, że musi samemu zawalczyć o swoje szczęście. Najczęściej wtedy zabezpieczenie znajdujemy w rzeczach materialnych. Ludzie z Ewangelii odrzucili Jezusa z powodu tego, że stracili swoje zabezpieczenie. Zrezygnowali z Niego, choć na wyciągnięcie ręki mieli możliwość skorzystać z Jego łaski. Woleli się obrazić i wyrzucić Boga ze swojego życia. Czy my czasem się nie obrażamy na Boga, bo coś lub kogoś tracimy? A żeby zyskać coś więcej, trzeba puścić to, co trzymamy w swoich rękach. Otwórz swoje serce i przyjmij od Boga pełnię łaski i darów!

Przypomnienie trudnych sytuacji życiowych, w których czuliśmy się opuszczeni przez Boga. Nasze zmagania, jako dopuszczone przez Boga, aby nauczyć nas walki i wytrwałości. Zachęta do ufności w Bożą Opatrzność. Zachęta do dostrzegania Bożego działania w naszym życiu i do dziękowania za nie.