Wyjaśnienie Jezusa składa się z dwóch części. Moim centrum myślenia i działania ma być Jezus Chrystus i drugi człowiek. Chciejmy otworzyć się na głos Jezusa Chrystusa. Nie bójmy się zadawać Mu pytań, nawet trudnych.

Człowiek, odrzucając Boga, samego siebie skazuje na zniszczenie i odrzucenie. Zalążek wiary otrzymaliśmy w sakramencie chrztu. Musi być pielęgnowany, aby wydał owoce. Łaska Boża, którą otrzymaliśmy w sakramencie chrztu, ma moc przemieniać nasze życie. Ziarno gorczycy symbolizuje nasze dobre uczynki, które wydają się małe i niewiele znaczące. Jednak wszystkie razem tworzą wielkie drzewo, symbolizujące Bożą miłość, która wydaje owoce w naszym codziennym życiu.

Trudność w spełnieniu życia bez zaproszenia doń Boga. Próby samoistnego zapełniania pustki zawsze kończą się porażką. Spełnienie ludzkiego życia realizuje się w powołaniu do zbawienia. By wypełnić swoje powołanie niezbędna jest wytrwałość. Cnota wytrwałości to współdziałanie ludzkiego wysiłku i Bożej łaski. Otaczający świat zachęca do niepodejmowania wysiłku. Przykład świętych daje pewność, że poniesiony wysiłek wart jest swojej ceny.

Przypowieść – narzędzie łaski. Jako przyjaciele Jezusa jesteśmy wezwani, by trwając w jedności z naszym Panem i Zbawicielem, zgłębiać Jego naukę, wypełniać Jego przykazania i pomnażać Jego chwałę.

Maria Magdalena nie rozumiała znaczenia słowa „zmartwychwstanie”. Rozpacz stanowiła mur, który nie pozwalał dostrzec Chrystusa. „Mario” – to słowo otworzyło oczy Marii Magdaleny. Chrystus także do nas zwraca się po imieniu.

W Ewangelii Jezus odwołuje się dzisiaj do proroka Jonasza. Wspomina dwa epizody z jego życia. Prorok został wrzucony do morza i tam połknięty przez wielką rybę. W jej wnętrznościach przybywał trzy dni. To wydarzenie Jezus odnosi do siebie, ukazując w ten sposób prawdę o zmartwychwstaniu. Jezus ma na myśli inny obraz wynikający z biblijnego opowiadania. Chodzi o nawrócenie. Jonasz nawoływał do niego mieszkańców Niniwy. Jest ona przykładem otwartości na Boże wezwanie i o tym również przypomina Jezus. Centrum chrześcijaństwa stanowi zmartwychwstanie Chrystusa. Bez tej prawdy, nie ma ani chrześcijaństwa, ani Kościoła. To największy dar jaki mógł otrzymać człowiek przez Bożego Syna. Wymagana jest jedynie nasza wiara.

Uczeni w Piśmie i faryzeusze domagają się od Jezusa nowego znaku. Zbawiciel przypomina Jonasza, który był trzy doby we wnętrznościach wielkiej ryby. Niniwici posłuchali proroka Jonasza i czynili pokutę. Nie wystarczają nam znaki, które uczynił Chrystus. Domagamy się nowych.

We współczesnym świecie Jezus ma zarówno wyznawców, jak wrogów. Imię Jezusa od samego początku, od chwili Jego narodzin, prowokowało do zajmowania stanowiska za lub przeciw. W dzisiejszej Ewangelii widzimy, że w chwili zagrożenia Jezus oddala się z niebezpiecznego miejsca. Strategię wymykania się z sideł przeciwnika Jezus uzasadnia słowami proroka Izajasza.