Powołanie człowieka do łączności z Bogiem wskazuje na szczególny charakter ludzkiej godności. Choć raz wybrałem Boga, to jednak każdego dnia swoim życiem ten wybór powinienem potwierdzać. Człowiek zaproszony jest do dialogu z Bogiem od chwili narodzin. Człowiek żyje w pełnej zgodności z prawdą, jeśli w sposób wolny uznaje miłość Boga wobec siebie i z radością powierza się Panu Bogu. Drogocenna krew Chrystusa mówi nam o tym, jak wielką wartość ma człowiek w oczach Bożych, skoro za niego cierpiał Syn Boży. Aby mieć skarb w niebie, należy odkrywać Boga w Jego przykazaniach i obecność Bożej miłości w drugim człowieku. Dzisiaj, kiedy obchodzimy Światowy Dzień Trędowatych, pomyślmy o tych wszystkich chorych na trąd i o bliźnich spieszących im z pomocą. Zastanówmy się też nad trądem duszy i nad sposobem uwolnienia się od niego.

Ciemność nie jest środowiskiem naturalnym człowieka. Metoda odkładania decyzji do jutra nigdy nie prowadzi do zmian. Spojrzyj na siebie (nie na drugich) spojrzeniem wiary. Na końcu tunelu jest światło! Wierzący wie, że wystarczy zwrócić się w tę stronę i wyruszyć w drogę z Jezusem i za Jezusem! Bóg daje możliwości i stwarza okazje. Konkrety Bożego zaproszenia: adoracja Najświętszego Sakramentu i codzienna modlitwa, Eucharystia. Nie wymyślaj zbyt wiele, bo skończy się tylko na wymyślaniu. Doświadczamy, że grzechy przytłaczają, a bezsens i pośpiech zadomowiły się w sercu. Sam się nie zbawisz! Tylko Jezus może zbawić. On nie zważa na grzech – koncentruje się na przebaczeniu. „Pójdź za Mną!” skierowane jest do ciebie i dla ciebie, tu i teraz, dzisiaj. Bóg zaskakuje nas pośród codziennego życia. Zostaw to, co wiąże, ogranicza, uzależnia. Trzeba towarzyszyć Panu, słuchać i patrzeć.

Jezus powołuje uczniów, ponieważ będzie potrzebował pomocy w pracy wyznaczonej Mu przez Ojca. Jasno im uświadamia, że są Mu do tej pracy potrzebni. Bóg potrzebuje pomocy ludzi w głoszeniu Bożej miłości. Dzieci najpełniej wyrażają miłość wobec rodziny w swoich domach. W ten sposób naśladują Jezusa. Pomoce: - kilkanaście piłeczek pingpongowych (rozrzucone po kościele, a następnie zebrane przez dzieci, będą obrazem udzielania sobie wzajemnej pomocy); - duża liczba małych rybek wyciętych z papieru (rozdane dzieciom będą nawiązaniem do powołania rybaków na apostołów i symbolizują zadanie łowienia dusz ludzkich); - piosenka „Barka”.

Jezus staje pośród ludzi, którzy przyszli do Jana Chrzciciela, aby przyjąć chrzest. Podchodzi do Jana Chrzciciela i zanurza się w Jordanie. To wydarzenie pokazuje nam, że Jezus solidaryzuje się z człowiekiem. Kiedy my przyjmujemy chrzest w Kościele, zostajemy włączeni do wspólnoty. W ten sposób wstępujemy na drogę, która prowadzi z Jezusem i do Jezusa. Włączenie do wspólnoty Kościoła niesie ze sobą nie tylko przywileje, ale również obowiązki. Jedna z prawd wiary przypomina nam, że łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna.

Stary i Nowy Testament tworzą dwie fazy jednej historii zbawienia. Jan Chrzciciel jest prorokiem łączącym oba Przymierza. Z pomocą w odpowiedzi na pytanie, gdzie poszukiwać zbawienia przychodzi nam Jan Chrzciciel: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”. Zbawienie nie jest więc naszym dziełem. Niedorzecznym jest sądzić, że osiągnę zbawienie wyłącznie poprzez własny wysiłek. Jest to również niezwykle silna pokusa wśród ludzi młodych, pełnych sił, ideałów i pomysłów.

hrzest Jezusa to ważne wydarzenie, a jednocześnie początek dorosłego życia Jezusa, życia publicznego. Jezus jest nazwany Barankiem Bożym – jest najdoskonalszym darem dla Ojca, darem z samego siebie, ze swojej miłości i posłuszeństwa. Żydzi przez wiele pokoleń składali Bogu swoje dary. Tak naprawdę Pan Bóg czekał na inny prezent; od serca, z miłości. Jan Chrzciciel mówi dziś o Jezusie jako o Baranku – prawdziwym Baranku, prawdziwym darze dla Ojca w niebie. Pomoce: przedmioty, które zwyczajowo dajemy innym ludziom w prezencie: czekolada, wazonik, kosmetyki, kwiatek, książka, płyta itp.

Narodziny człowieka łączymy z odrodzeniem, czyli zanurzeniem w obietnicę życia wiecznego, którą tylko Bóg może dać i do końca wypełnić. Codziennie otwieram duszę na Boże miłosierdzie, na łaskę przemiany. Przemianę świata rozpoczynam od samego siebie. Przyszedłem na świat w rodzinie, a rodzina jest miejscem wiary, zrodzonej z osobistego spotkania z Bogiem. Każdego dnia mam umierać dla grzechu, by rodzić się do życia w Bogu. "Szczęśliwy ten, kto żyje w Bogu, błogosławiony, kto umiera szukając Go" (R. Follerau). "Jest szaleństwem szukanie szczęścia daleko od Boga" (św. Jan Bosko).

Nie jesteśmy doskonali. Bóg pochyla się nad takim właśnie człowiekiem – ułomnym i skłonnym do grzechu. Do świata pełnego grzechu i zła wchodzi Syn Boży – bierze na siebie całość człowieczego doświadczenia. Bóg jest w moim grzechu, by mnie uratować. Tam, gdzie rozlał się grzech, Ojciec mówi: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie" (Mt 3,17). W sakramencie chrztu zmyty został grzech pierworodny i napełnieni zostaliśmy mocą Bożą. Syn Boży przyszedł na ziemię, by ogłosić potrójne prawo miłości. Bóg jest miłością i w tym jest źródło, początek i koniec. Bóg nas powołuje i kształtuje. Trzeba dać się prowadzić za rękę. Jezus jest Bogiem-z-nami: otwiera oczy niewidomym, oczyszcza trędowatych, wypuszcza z zamknięcia jeńców, a z więzienia więźniów. Czy możliwym jest kierowanie się w życiu przykazaniem miłości? W Jezusie, który jest Panem wszystkich, jest to możliwe. Odrzućmy lęk, że nie podołamy. Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam!