Święci swoim przykładem ukazują, że wszyscy wierni powołani są – jak piszą ojcowie Soboru Watykańskiego II – „do pełni życia chrześcijańskiego oraz doskonałej miłości i dążenia do wysokiej miary zwyczajnego życia chrześcijańskiego”. Realizacja błogosławieństw prowadzi do świętości. To realna rzeczywistość, a nie „ciemne średniowiecze”. Co Jezus chce nam powiedzieć dzisiaj, tu i teraz, na początku trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa? To samo, co dwa tysiące lat temu, że do nas należy królestwo niebieskie. Chrystus pomoże nam je osiągnąć.

Przeżywamy dzisiaj uroczystość Wszystkich Świętych. Dlatego warto pochylić się nad tematem świętości, podając konkretne postacie i realizację ich drogi do świętości. Dzisiejsza Ewangelia dotyczy drogi błogosławieństw, która jest drogą każdego chrześcijanina. Kościół poprzez akt wyniesienia na ołtarze wskazuje konkretne osoby, a przez to wynosi na piedestał ich sposób życia i ukazuje go nam jako wzór godny naśladowania. Pomoce: Zdjęcie św. Jana Pawła II z dziećmi; Zdjęcie św. Matki Teresy z Kalkuty z chorymi; Zdjęcie św. Dominika Savio; Litania do wszystkich świętych; Napisy błogosławieństw.

Jezus zamyka w dzisiejszym fragmencie Ewangelii wszystkie Boże przykazania w dwóch stwierdzeniach: kochać Boga i kochać bliźniego jak siebie samego. Zostaliśmy przez Boga stworzeni z duszą przeznaczoną do wieczności z Trójcą – jeśli więc ktoś to odrzuca, to w pewien bardzo radykalny sposób neguje część prawdy o sobie samym… W rzeczywistości odkrywamy, że kiedy kochamy Boga, stajemy się o wiele szczęśliwsi, ponieważ im więcej czasu z Nim spędzamy, tym więcej otrzymujemy życia Bożego. Jezus uczy nas: tak, jak pragniesz dobra i szczęścia dla siebie – zapragnij go również dla bliźniego; tak, jak potrafisz sobie dogadzać i o siebie dbać – tak samo zatroszcz się o drugiego! A co w sytuacji, gdy nie kocham siebie?! Albo gdy moja samoocena, mój stosunek względem siebie samego jest w jakiś sposób zakłócony (zaburzony)?!

Pytanie uczonego w Piśmie. Wystawienie Chrystusa na „próbę”. Spór o kolejność przykazań. Cytat z Księgi Powtórzonego Prawa. Nakazowy język Boga. Pytający język szatana.

Pan Bóg dziś prosi nas w pierwszym czytaniu, abyśmy słuchali. Mówi do mnie i do ciebie: „Słuchaj”. Mamy słuchać: rodziców, nauczycieli, katechetów, babcie, dziadków, Pana Boga. Pan Bóg prosi nas, byśmy słuchając, kochali Jego samego i naszych bliskich. On zawsze nas kocha, nawet wtedy, gdy o Nim zapominamy; nawet wtedy, gdy grzeszymy i nie chcemy słuchać tego, co do nas mówi Pan Bóg. Co się dzieje w naszym życiu, kiedy nie słuchamy mamy? Kiedy nie słuchamy Pana Boga? Mimo tego, że często smucimy Pana Boga, to On nigdy z nas nie rezygnuje, kocha nas dalej tak samo, czeka na nas z otwartymi ramionami. List miłosny. Pomoce: Rysunek uszu

Uroczystości Pańskie, maryjne i ku czci świętych obchodzimy wspólnie z innymi. Natomiast poświęcenie naszego kościoła parafialnego jest tylko naszym świętem. Życie parafialnej wspólnoty koncentruje się w kościele parafialnym. Obchody rocznicy poświęcenia świątyni są znakiem szacunku dla miejsca świętego, w którym mieszka Jezus Eucharystyczny pod postaciami chleba i wina, w którym sprawujemy Eucharystię.

Trzy słownikowe znaczenia słowa „poświęcenie” w odniesieniu do konsekracji kościoła: „dokonać obrzędu święcenia”, „oddać coś komuś lub jakiejś ważnej sprawie lub zrezygnować dla nich z kogoś, z czegoś” oraz „zainteresować się kimś, czymś w sposób szczególny”. Trzy znaczenia słowa „poświęcenie” odwołują się również do ludzkich relacji miłości. Poświęcenie nabiera tutaj różnych wymiarów, związanych z przysięgą, oddaniem i rezygnacją oraz okazywaniem zainteresowania. Uroczystość poświęcenia świątyni wiąże się z życiem człowieka w relacji z innymi. Jako chrześcijanie mamy niedościgniony wzór poświęcenia w osobie Jezusa Chrystusa.

Zacheusz szukał spotkania z Jezusem. Zaprosił Go do domu. Dziś Pan Jezus zaprasza nas do swojego domu. Świątynia to konkretny dom Boży z historią, znakami i przede wszystkim z ludźmi. Historia świątyni to historia ludzi i tradycja. Warto ją poznać. Pomoce: Kronika parafialna (jeśli jest taka możliwość); stare zdjęcia kościoła – jeśli jest to możliwe, warto skorzystać z rzutnika multimedialnego przy pokazywaniu zdjęć. Zwrócić uwagę na wyposażenie świątyni, ołtarz, konfesjonały, ornaty, obrazy. Tort albo cukierki, którymi na zakończanie Mszy św. częstujemy dzieci.