Jesteśmy dzisiaj świadkami jednego z wielu uzdrowień dokonanych przez Jezusa. Ci ludzie szukali różnych sposobów dotarcia do Jezusa. On sam natychmiast zwrócił uwagę na ich wiarę. Nie wiemy nic o wierze przyniesionego paralityka. Jakże wielką siłę ma wstawiennictwo drugiej osoby. My sami możemy być tymi, którzy przynoszą potrzebującego do Jezusa. Nie musimy wcale nosić czyjegoś łoża. Sama modlitwa za daną osobę, już jest duchowym niesieniem przed oblicze Mistrza. Z drugiej strony, warto samemu prosić inne osoby o modlitwę.

W Liście do Hebrajczyków mamy wezwanie do zachowania wierności Bogu. Trędowaty z dzisiejszej Ewangelii, upadając na kolana, prosił Go: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić”. Słyszymy głos Boga, ale jakże często Go nie słuchamy. Tymczasem mamy innym opowiadać o spotkanym Bogu. Panie, nasz Boże, wspieraj nas swoją łaską, byśmy potrafili przyznać się do przewinień, prosić Cię o przebaczenie i postanowić poprawę.

Liczne opisy uzdrowień. Proces uzdrowienia poprzedzony nauczaniem. Jezus zjednoczył się z ludźmi w cierpieniu. Do uczestnictwa w procesie uzdrowienia zaproszony jest każdy. Uprzywilejowana pozycja tych, którzy znają Ewangelie. Opisy uzdrowień mają zachęcać do ufności Jezusowi.

Pan Jezus nauczał w synagodze w Kafarnaum z mocą. Tam też uwolnił opętanego od złego ducha. Wieść o Jezusie z Nazaretu i Jego nauka dotarła do całej Galilei. Tę samą naukę Zbawiciel głosi także nam. Czy dotarła ona do naszych serc? Czy jesteśmy gotowi ją przyjąć?

Chrystus powołuje pierwszych uczniów w ich miejscu pracy. Powinniśmy się zastanowić, czy jesteśmy konsekwentni, czy to, co wykonujemy, jest naszym powołaniem – zgadza się z wolą Bożą.

Każdy człowiek kieruje się pozorami. Uleganie pozorom nie pozostaje bez konsekwencji. Pozory kryją się również w przestrzeni wiary. Fałszywi prorocy dają ułudę kierowania się kwestiami wiary. Pozory w kwestii wiary wprowadzają w rzeczywistość zła. Trudność w odróżnieniu prawdy od pozorów. Ukierunkowanie na Boga warunkiem odróżnienia fałszywych proroków.

W Galilei, Jezus spotkał Filipa z Betsaidy, któremu rozkazał: „Pójdź za Mną” (J 1,43). Filip bez wątpienia dojrzał do odpowiedzi na to wezwanie, o czym świadczy jego znajomość pewnych starotestamentalnych proroctw dotyczących Mesjasza. Natanael popełnia błąd, co do tożsamości Jezusa, nazywając Go: „Jezus z Nazaretu, syn Józefa”. Niektórzy chrześcijanie posiadają wiedzę, znają Pismo Święte, ale w spotkaniu z drugim człowiekiem są bardzo powściągliwi. Spróbujmy w swoim życiu znaleźć przestrzeń na osobiste spotkanie z Jezusem. Niech to będzie kwadrans codziennej modlitwy, wyciszenia, podczas którego będziemy starali się słuchać Pana Boga i tego, co On ma nam do powiedzenia.

„Czego szukacie?” – pyta Chrystus idących za Nim uczniów. Spotkanie Jezusa potrafi przemienić życie, nadać mu głęboki, nieoczekiwany sens. Czy my znaleźliśmy już największy skarb?