Hymn Maryi wyraża radość i dziękczynienie nas wszystkich, którzy cieszymy się darem Bożego Narodzenia. Maryja wysławia w swoim hymnie trzy Boże przymioty: wszechmoc, świętość i miłosierdzie. Jedyną granicą dla Bożego miłosierdzia jest nasza pycha, która skłania nas do pogardy wobec Niego. Wszechmocny, święty i miłosierny Bóg daje własnego Syna wszystkim ludziom bez wyjątku, ale nie wszyscy przyjmują ten dar. Zbawienie zdolni są przyjąć jedynie ludzie głodni, pokorni i bojący się Boga.

Już w pierwotnym Kościele oczekiwanie na przyjście Zbawiciela było oczywistym faktem. To oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów rodziło w Kościele wielu świętych. Gotowość na przyjście Chrystusa mamy wykazać w każdej chwili naszego życia. Tę gotowość wyznacza szata naszej duszy. Zapytajmy siebie o jej stan.

Kobieta w Izraelu była obiektem troski całej społeczności, jej rolą było utrzymanie domowego ogniska. Z chwilą zaręczyn kobieta stawała się własnością mężczyzny. Maryja przykładem kobiety, która wbrew utartym normom podąża za Bożym wezwaniem. Wiara na płaszczyźnie teorii jest łatwym tematem, prawdziwa wiara zakłada zgodę na działanie Boga w ludzkim życiu.

Dwa zwiastowania narodzin są podobne i zarazem odmienne. Samson, silny jak lew i słaby niczym dziecko, to zapowiedź św. Jana Chrzciciela. Obaj urodzili się z kobiet niepłodnych i zostali poświęceni Bogu. Postawa Zachariasza jest dla nas ostrzeżeniem, abyśmy nigdy nie wątpili w obietnice Boże, ale przezwyciężali pokusy zniechęcenia. Bóg chce być obecny i w naszym życiu. Również i nam składa swoje obietnice. Zadaniem Samsona było wyzwolenie Izraelitów z rąk Filistynów, Jan Chrzciciel miał im wskazać na Mesjasza. Obie te postacie ostatecznie wskazują na jedynego Zbawiciela, który wyzwolił ludzkość z niewoli grzechu.

Rodowód Jezusa – prolog Ewangelii św. Mateusza. Początek rodowodu – historia Abrahama. Abraham otrzymał obietnicę spłodzenia potomka i zaufał Bogu. Prawdziwym potomkiem Abrahama jest Jezus Chrystus. Rodowód Jezusa – pieśń dziękczynienia na cześć Boga.

Jaki jest nasz stosunek do grzeszników? W jaki sposób patrzymy na innych, którzy mają odmienne od nas, katolików, poglądy? Izajasz mówi o cudzoziemcach w Izraelu. Dla Izraelitów cudzoziemiec kojarzył się jednoznacznie – to grzesznik, niewierzący. Oni w Izraelu nie mieli łatwo, byli uznawani za ludzi gorszej kategorii. Bóg przygarnie każdego, kto tylko będzie pragnął wejść w relacje z Nim. Nauczmy się z miłością i szacunkiem patrzeć na każdego człowieka.

Obietnica zakłada pewność realizacji. Człowiek tymczasem często składa obietnice bez pokrycia. Nierealizowanie obietnic sprawia, że stają się one jedynie pustym frazesem. Bóg przywraca prawdziwy sens obietnicy. Przymierze, jakie zawiera Bóg z człowiekiem zakłada układ, którego głównym inicjatorem jest zawsze Bóg. Konsekwencja w procesie zmiany ludzkiego życia jest realizacją obietnicy jaką człowiek składa Bogu.

Zapytanie skierowane do Jana. Odpowiedź niezgodna z wizją Mesjasza. Chrystus skupia w sobie delikatność i stanowczość. Prawdziwa miłość jest delikatna i wymagająca.