W dzisiejszej przypowieści Jezus ukazuje, że pierwsze odczucie wcale nie musi być słuszne, gdyż ludzie się zmieniają, jedni na lepsze a drudzy na gorsze. Jezus zachęca do codziennego stawania w prawdzie poprzez rachunek sumienia i prośby do Ducha Świętego, by wyczulił nas na grzech, który niedostrzegalnie zakorzenia się w naszym wnętrzu. Przykład dzisiejszej patronki – św. Łucji.

Balaam zapowiadał, że wzejdzie "Gwiazda z Jakuba, a z Izraela podnosi się berło". Zapowiedź ta została spełniona w osobie Jezusa z Nazaretu. Żydzi nie przyjęli tego do wiadomości. Za to dla nas, chrześcijan, prawda o przyjściu na świat Mesjasza Pańskiego jest święta. Niech prawda o przyjściu na świat Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata i człowieka, zawsze będzie żywa w naszych sercach.

Adwent to czas decyzji i wyboru. Postać Eliasza. Potwierdzenie nauki Chrystusa. Porównanie do Jana Chrzciciela. Refleksja nad minionym i wnioski na dziś.

Człowiek wzrasta w przekonaniu, że powinien spełniać oczekiwania innych. Bardzo często lista oczekiwań przytłacza i paraliżuje. Ludzkie oczekiwania są subiektywne i wywodzą się z egoizmu. Tym, który może oczekiwać czegoś od człowieka jest Bóg. Boże oczekiwania swoje źródło mają w autentycznej trosce o człowieka. Bóg swoimi oczekiwaniami wskazuje człowiekowi najlepszą drogę dla niego, ale wybór zawsze należy do człowieka.

Chrystus zaprasza na Eucharystię, aby nas pokrzepić w trudach doczesności, a także w pielgrzymowaniu do domu Ojca. Do człowieka można dotrzeć tylko miłością. Jezus był przewodnikiem patrona dnia dzisiejszego.

W Liturgii wspominamy św. Mikołaja, bpa Miry. Zasłynął w świecie chrześcijańskim jako wielki dobroczyńca. Dzisiaj naśladują go miliony ludzi na świecie, wśród nich nawet niewierzący. Dobroczynność, to wielka cnota i podobieństwo do Boga, który jest hojny i który udziela łask w obfitości. Jednak pomaganie wymaga pewnego kunsztu i odpowiedzialności. Zasada dobroczynności jest taka: pomagam tym, których znam i jest to pomoc długofalowa. Druga zasada: pomagam poprzez mądre instytucje, które zebrane ofiary dobrze ulokują.

Najsilniejszą formą ludzkiego cierpienia jest rozpacz. Rozpacz jest konsekwencją grzechu i doznanej krzywdy. Mimo beznadziei sytuacji przed człowiekiem zawsze jest wybór. Człowiek zawsze może podjąć próbę walki o siebie. W tej walce człowiek nigdy nie jest sam, towarzyszy mu Bóg. Paralityk z Ewangelii symbolizuje rozpacz każdego człowieka. Konsekwencją pójścia za Jezusem jest wyrwanie się z rzeczywistości rozpaczy.

W sercu każdego człowieka istnieje pragnienie bliskości. Istotą bliskości jest obecność i koncentracja na drugim człowieku. Człowiek by zrozumieć otaczający go świat potrzebuje Bożej obecności. Adwent dla chrześcijanina winien być czasem, w którym odkrywa bezinteresowną bliskość Boga.