21 stycznia to dzień, w którym wzrok kierujemy ku naszym babciom. To niezwykle ważne osoby w naszym życiu. Nasze serca kierują się w ich stronę, aby wyrazić szacunek, troskę i podziękować za ich obecność. To babcia często uczyła nas pierwszych modlitw, piosenek religijnych czy robienia znaku krzyża. Niejeden raz szliśmy z babcią na różaniec czy nabożeństwo majowe. Jak podaje Księga mądrości: „Starość jest czcigodna nie przez długowieczność i liczbą lat się jej nie mierzy: sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości – życie nieskalane (Mdr 4,8–9). Stary Testament pokazuje nam wiele postaci w podeszłym wieku. Od nich możemy się uczyć mądrości życiowej, szacunku do innych, wiary. Dla Kościoła dziadkowie są skarbem. Swoim cierpieniem łączą się z cierpieniem Jezusa na krzyżu. Ofiarują je często za nas, dlatego okazujmy im swoją wdzięczność.

Powołanie to misja, do której wezwany jest każdy człowiek. Rola w społeczeństwie określana jest przez zadanie jakie człowiek ma dla niego do wykonania. Źródłem każdego powołania jest rodzina. Człowiek wezwany jest do odpowiedzi na inicjatywę Boga. Powołując, Bóg zaprasza do towarzyszenia. Powołanie to współpraca Boga i człowieka.

Ludzkie cierpienie i krzyż – przestrzenią spotkania ze Zbawicielem. Krzyż Jezusa – źródłem wyzwalającej nadziei. „Wszystko dokonało się dzięki Krzyżowi” (św. Jan Damasceński).

Kim jest Melchizedek? Co o nim wiemy? Znamy okoliczności jego pojawienia się, ale nie wiemy kim jest i skąd pochodzi. Podobieństwa i analogie między Kapłanem Starotestamentalnym a Chrystusem. Melchizedek zapowiada Jezusa – jest jedną z „figur mesjańskich”. Zapowiedzi Starego Testamentu wypełniają się w osobie Jezusa Chrystusa. Stary Testament znajduje swoje dopełnienie w Nowym.

Człowiek potrzebuje norm i zasad. System zasad określa punkt odniesienia ludzkich działań. Każdy człowiek potrzebuje określonego wzorca zachowań, by mógł się rozwijać. Trzymanie się zasad niesie ze sobą również ryzyko. Punktem odniesienia każdego systemu norm winien być zawsze Bóg. Liturgia słowa jednocześnie przestrzega jak i zachęca.

Post w życiu chrześcijan i wyznawców innych religii ma wielkie znaczenie – oczyszcza wnętrze człowieka. Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a Twoi uczniowie nie poszczą? To pytanie skierowane do Jezusa było zasadne i usprawiedliwione. Dlaczego zatem Jezus z Nazaretu pozwala swym uczniom wyłamywać się z powszechnie przyjętego zwyczaju znanego ze Starego Testamentu?

Każdy jest wezwany do nawrócenia. Ewangelista Łukasz podkreśla, że Jezus nie przyszedł, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników. Chrystus zaprasza człowieka do pokuty. Każdy, kto ignoruje wezwanie do pokuty i realizacji powołania zachowuje się jak faryzeusz. Kiedy człowiek wykona już krok w kierunku Pana Boga, nawiązuje się relacja z Jezusem. Prawo do spotkania Boga w swoim życiu ma każdy. Nawet ten, który w oczach ludzi uchodzi za przegranego. Bóg widzi w człowieku przede wszystkim człowieka. A grzech, niepowodzenia czy inne przeszkody nie mogą stanowić barierę w spotkaniu z Chrystusem. Jezusowi zależy na mnie. Chce wejść do mojej codzienności. Chce wiedzieć o mnie wszystko: co mnie cieszy, co mnie smuci, co jest moim zmartwieniem.

Jesteśmy dzisiaj świadkami jednego z wielu uzdrowień dokonanych przez Jezusa. Ci ludzie szukali różnych sposobów dotarcia do Jezusa. On sam natychmiast zwrócił uwagę na ich wiarę. Nie wiemy nic o wierze przyniesionego paralityka. Jakże wielką siłę ma wstawiennictwo drugiej osoby. My sami możemy być tymi, którzy przynoszą potrzebującego do Jezusa. Nie musimy wcale nosić czyjegoś łoża. Sama modlitwa za daną osobę, już jest duchowym niesieniem przed oblicze Mistrza. Z drugiej strony, warto samemu prosić inne osoby o modlitwę.