Jezus używa bardzo prostych, zrozumiałych dla ludzi, przykładów, aby zobrazować swoje nauczanie. Jezus pyta swoich słuchaczy, dlaczego na podstawie znaków potrafią przewidzieć pogodę, a nie są w stanie odczytać znaków zbawienia, które dokonują się na ich oczach? Jezus wykonywał przy nich znaki, konkretne czyny, cuda: uzdrawiał chorych, karmił głodnych, uspokajał burzę, wyzwalał ludzi z mocy złych duchów. Znaki czasu, które daje nam Bóg, są po to, abyśmy potrafili zrozumieć, jaka jest wola Boża względem nas. Pan Bóg kieruje do nas nie tylko swoje słowo, ale również działa przez konkretne znaki i ludzi.

W liturgii Kościoła wspominamy dziś wielkiego polskiego świętego, pochodzącego z miejscowości Kęty niedaleko Oświęcimia. Św. Jan Kanty urodził się w 1390 r., jest patronem profesorów, studentów i młodzieży. Św. Jan Kanty głosząc Słowo Boże nauczał prawd wiary, przez które wskazywał drogę zbawienia. Unikał sporów teologicznych, które w tamtych czasach mocno wybrzmiewały. Wierny nauce Kościoła trwał niewzruszenie na stanowisku wierności Tradycji. Dla pedagogów, nauczycieli, profesorów jest wzorem człowieka całkowicie zaangażowanego w służbie Kościołowi i człowiekowi – na tej drodze realizował swoje życiowe powołanie.

Prześladowania na tle religijnym to rzeczywistość, która ma miejsce tu i teraz. Błogosławiony, którego nie były w stanie złamać prześladowania. Rozbieżność między dążeniami państwa a głoszonymi prawdami. Nie można milczeć w czasie próby, bo na odwagę czekają ci, którzy jeszcze nie poznali Chrystusa. Wiara zakłada wyjście z objawioną prawdą na zewnątrz.

Święty Łukasz, urodzony w rodzinie pogańskiej, staje się wyznawcą Jezusa Chrystusa, przyłącza się do świętego Pawła i towarzyszy mu w podróżach misyjnych jako uczeń oraz lekarz aż do jego śmierci. „Idźcie, oto was posyłam” – to słowa Jezusa Chrystusa są skierowane do każdego z nas. Naszym obowiązkiem jest iść i głosić bowiem: „przybliżyło się do was królestwo Boże”. Jezus Chrystus nie obiecuje, że zadanie to będzie łatwe. Przeciwnie: „idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki”. Ale Jezus udziela nam swojej pomocy.

Boża sprawiedliwość w żaden sposób nie zważa na nasz majątek czy nagromadzone przez całe życie dobra. Największym skarbem jaki możemy zgromadzić jest wiara oraz dobre uczynki. Na Sądzie Ostatecznym, który przed nami, będziemy rozliczani nie z pieniędzy, tylko jak wykorzystaliśmy czas, który przeznaczony był na pełnienie dobra. Można stać się człowiekiem okrutnie bogatym i nie być w żaden sposób szczęśliwym, ale można być także człowiekiem materialnie ubogim a być niezwykle szczęśliwym z tego powodu, że życie przeżyliśmy łatwiej, bo Bóg był nieustannie przy nas.

W życiu każdego człowieka pojawiają się koszmary, z których nie można się obudzić. Autorem koszmarów zawsze jest człowiek. Bóg pragnie dla człowieka szczęścia i dlatego uzbraja go w swoją łaskę. Wolna wola pozwala człowiekowi wybrać, czy chce przyjąć Bożą łaskę czy ją świadomie odrzucić. Brak Bożego przebaczenia wynika z tego, że nie chce go człowiek.

Różne lęki doczesne człowieka: uzasadnione i nieracjonalne. Lęki czynią z nas niewolników. Lęk przed Bogiem wyzwala nas z lęków doczesnych.

Chrystus przez stulecia był i nadal jest odrzucany. W Jezusie mamy odkupienie. Bł. Honorat Koźmiński nie odrzucał Chrystusa. Nie odrzucajmy naszego Pana.