Przybycie Matki i krewnych. Powody ich przybycia. Odpowiedź Chrystusa. Bolesne słowa. „Prawdziwe” pokrewieństwo. Dzisiejszy świat daleki od Boga. Potrzeba stanięcia w prawdzie.

Znak jest czymś widzialnym, dzięki czemu możemy zidentyfikować jakąś konkretną rzeczywistość. Całe Słowo Boże jest pełne znaków. Najczęstszymi znakami w Piśmie Świętem są cuda Jezusa. Dzisiejsza Ewangelia przypomina dosyć ostre słowa Jezusa, w których poddaje On ocenie postawę mu współczesnych: „To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza” (Łk 11,29). Podobnie jak Jonasz, Jezus kieruje do nas słowa ostrzeżenia. Wzywa nas do nawrócenia, do oddania swojego życia Bogu, oddania grzechów w sakramencie pokuty i pojednania. Tylko prawdziwe nawrócenie da człowiekowi prawdziwe szczęście.

Zazdrość najczęstszym negatywnym uczuciem jakie towarzyszy człowiekowi. Chrystus na zazdrość faryzeuszy odpowiada pokorą i łagodnością. Pokora jest istotą chrześcijańskiego postępowania. Pokorne otwarcie pozwala poznać i coraz lepiej radzić sobie z własnymi ograniczeniami.

W dzisiejszych czytaniach Bóg ukazuje swoją wszechmoc. W pierwszym czytaniu uzdrawia chorego króla Ezechiasza. W Ewangelii Jezus mówi o sobie, że jest panem szabatu i że Jego obecność jest czymś znacznie większym niż świątynia jerozolimska. Podkreśla swoją boskość i wskazuje na to, co najważniejsze. Bóg nie czyha na nasze potknięcia. Nad literą prawa stoi zawsze miłość. To jest właściwy klucz interpretacyjny każdej zasady, którą mamy stosować.

Jezus kieruje dzisiaj swoje wezwanie do wszystkich ludzi, którzy są utrudzeni życiem i zbolali. Pragnie przynieść im pokrzepienie, ale daje też konkretną wskazówkę skąd czerpać okrzepienie. Pokora polega na otworzeniu się na Pana Boga. Życie Jezusa jest dla nas wzorem postępowania. W nim zawarte są wszystkie cnoty, w tym cnota pokory. Jezus obiecuje tym wszystkim pokrzepienie, ale zachęca byśmy byli łagodnego serca.

Definicja objawienia. Bóg objawia się prostaczkom. Bądźmy skłonni do przyjmowania objawienia Bożego.

Ukazanie naszej postawy roszczeniowej. Przykład z gór – wdzięczność, za rzeczy, które często uważamy za oczywiste. Zachęta do spojrzenia na życzliwość bliskich, jako na niezasłużone dary, za które warto dziękować. Ukazanie wdzięczności, jako skutecznego sposobu zachęcającego innych do działania.

Każdy człowiek staje przed koniecznością wyboru drogi życiowej. Poszukiwanie celu wynika z istoty natury ludzkiej. Prawdziwy sens powołania jawi się dopiero w kontekście wiary. Święty Benedykt przykładem tego, który dla powołania porzucił całkowicie wszystko. Rozeznanie powołania odbywa się na drodze współpracy Boga i człowieka. W realizacji powołania człowiek winien być w całkowicie autentyczny.