Pierwsze czytanie zaczerpnięte z jest opowieści o bogatej Szunemitce prowadzącej dom. Wielokrotnie zatrzymywał się w nim prorok Elizeusz. Jej gościnność nagradza sam Bóg: bezdzietna kobieta została matką syna. Gościnność jest cnotą i wyrazem stosunku człowieka do człowieka. Jest wyrazem obyczaju, jaki panuje w danym społeczeństwie. W Izraelu wychodzono na spotkanie przybywającego wędrowca. Chrystus w dzisiejszej Ewangelii, tuż za wskazaniami dotyczącymi miłości, poucza: „Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z Mego powodu, ten je znajdzie”. W ten sposób ukazuje, że ta miłość nie jest sielanką, nie sprowadza się też do gestu, ale jest czymś wymagającym, niemożliwym bez ofiary. Gest podania wody jest symboliczny, bo dotyczy tak naprawdę uratowania komuś życia. To nie jest podanie puszki coca-coli z lodem, aby ugasić tylko pragnienie.

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy bardzo trudne dla nas do przyjęcia słowa Jezusa: „Kto chce znaleźć swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z Mego powodu, znajdzie je”. Nasiadając Jezusa Chrystusa musimy więcej Boga kochać i więcej kochać Jezusa Chrystusa. Wymogiem Jezusa jest ukochać krzyż, tak jak słyszymy: „kto nie bierze swojego krzyża a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien”. Jeśli Chrystus zaleca uczniom, aby go naśladować biorąc swój krzyż, to oznacza, że mamy być na wszystko przygotowani. Nie idziemy z trudnościami sami, lecz jest przy nas Ktoś jeszcze – Chrystus. Pewien rzeźbiarz z Florencji obrabiał duży kawałek marmuru. W końcu, zniechęcony stwierdził: nie potrafię nic z tego zrobić. Inni rzeźbiarze również próbowali, ale i oni zrezygnowali. Kamień przeleżał przez czterdzieści lat na stosie gruzu. Pewnego dnia dostrzegł go Michał Anioł i kazał przenieść do swojej pracowni. Zaczął w nim rzeźbić i z tego, zdawało by się bezwartościowego kamienia, wyrzeźbił jedno z najwybitniejszych dzieł sztuki – posąg Dawida! Pomoce: Ilustracja przedstawiająca posąg Dawida autorstwa Michała Anioła

Doświadczenie lęku znane było prorokom Starego Testamentu. Jeremiasz nie był prorokiem lubianym przez władców Izraela i naród izraelski, gdyż głosił prawdę Bożą. To było przyczyną jego prześladowań. Jeremiasz całkowicie zaufał Bogu. Prorok odnalazł pokój w Bogu, bo Jemu powierzył swoje życie. Lęk przed ludźmi sprawia, że w relacjach z tymi ludźmi nie potrafimy być sobą. Często zakładamy maski pozornego posłuszeństwa, udajemy życzliwość i wdzięczność. Jezus mówi, że ludzie mogą zabić ciało i zniszczyć tylko to, co jest przemijające. Natomiast żaden człowiek nie ma władzy zabić naszej duszy. Nasze życie jest w rękach Boga. On troszczy się o nas i zrobi wszystko, aby nikt nie zniszczył w nas tego, co jest najcenniejsze, czyli naszej duszy. Jezus przestrzega nas przed tym, który może zabić naszą duszę. Przestrzega nas przed grzechem i ojcem grzechu, czyli szatanem. Grzech to odwrócenie się od Boga, odrzucenie Jego miłości, co w konsekwencji prowadzi do wyboru śmierci i zagłady.

Dzisiejsza liturgia słowa jest zaproszeniem do ufnego trwania przy Bogu. Życie ciężko doświadczało proroka Jeremiasza. Zostaje wydany na pastwę wrogów, którzy mu urągają. Mimo swojej rozpaczy nie odwraca się od Boga i pozostaje Mu wierny. Postawa Jeremiasza uczy nas, że mimo przeciwności losu należy wielbić Boga i nieustannie pokładać w Nim nadzieję. Przez pierwszego człowieka, który był nieposłuszny Panu Bogu, na świecie pojawił się grzech. Konsekwencją grzechu jest śmierć. Nikt nie jest w stanie jej uniknąć. Narodziny Chrystusa rozpoczynają wybawienie ludzkości z niewoli grzechu. Pełne skutki odkupienia dokonują się poprzez śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Chrystusa, nie wspominając już o zesłaniu Ducha Świętego. Adam symbolizuje starego człowieka – zniewolonego, Chrystus jest obrazem nowego człowieka – wolnego od grzechów. Zło, które staramy się zatuszować, i tak zostanie odkryte. W Piśmie Świętym lęk nie przeszkadza wykonaniu konkretnych zadań, które Bóg zaplanował dla człowieka. Życie w przyjaźni z Bogiem uwalnia nas od lęków, które człowieka zniewalają.

Astronomiczne lato przynosi długie, słoneczne dni. Dzisiejsza Ewangelia zaprasza nas do podążania drogą światła. Na drodze światła Pan Bóg postawił znaki. Jeżeli będziemy się nimi kierować, nie będziemy narażeni na błąkanie się w ciemności. Znakami, o których mowa, są Boże przykazania. Miłość człowieka do Boga jest mierzona intensywnością przestrzegania tego prawa. Pomoce: kierownica samochodowa; kask; torba podróżna; znaki drogowe.

Słowo, które zostało nam przetłumaczone jako „litować się” można by przetłumaczyć dokładniej jako „współczuć” lub „być głęboko poruszonym”. Ze współczuciem są pewne problemy… Kiedy używa się tego słowa, większość ludzi nie ma pojęcia, co ono tak naprawdę znaczy. Współczucie (łac. com-passio) dosłownie znaczy „współ-cierpieć”, czyli mówiąc kolokwialnie „realnie wejść w buty drugiego człowieka”, „realnie postawić się na jego miejscu” po to, by doświadczyć tego, co on! Ewangelie, mówią nam o Jezusie i Jego wielkim współczuciu dla ludzkości. Już krótkie studium Ewangelii ujawnia prawdę, że Jego współczucie nie zna granic.

Jezus obchodząc wioski i miasta, spotykał wielu ludzi. Wzruszał się nad stanem duchowym zaniedbanych owiec. Pochylał się nad biedą człowieka. Potrzebował ludzi do współpracy, dlatego powołał uczniów i troskliwie ich pielęgnował. Już w Stary Testamencie Bóg formuje sobie Lud Wybrany, przez który chce błogosławić wszystkim narodom ziemi. Powołuje Abrahama i obiecuje mu potomstwo liczne jak piasek morza. Powołuje także Jakuba i daje mu 12 synów, z których powstanie 12 pokoleń Izraela. Dzisiejsza Ewangelia ukazuje, że Jezus kontynuując myśl Bożą, tworzy nowy duchowy Izrael. To lud święty, czyli Kościół. Symboliczna liczba dwunastu Apostołów jest nawiązaniem do dwunastu pokoleń Izraela i podkreśla ciągłość między ludem Bożym Starego i Nowego Przymierza.

Odnalezienie się w tłumie z Ewangelii. Jezus powołuje Apostołów. Bezimienny tłum i Dwunastu wymienionych z imienia. Kapłani w naszym życiu. Potrzeba modlitwy w intencji powołań oraz za kapłanów. Pomoce: Karteczki z imionami księży pracujących w parafii oraz kleryków i księży, którzy wywodzą się ze wspólnoty parafialnej. Oprócz imion księży można napisać na nich również imiona sióstr zakonnych (jeśli działają przy parafii) czy katechetów. Jeśli jest takie życzenie można także napisać imiona zmarłych księży z adnotacją „śp.”. Karteczek należy przygotować tyle, aby dla każdego dziecka starczyło po jednej, karteczki można także wręczać innym uczestnikom Eucharystii. W sytuacji gdyby ograniczenia dotyczące uczestnictwa we Mszach Świętych do dzisiejszego dnia nie zostały zmniejszone można albo poprosić, aby dzieci same wybrały, za kogo chcą się modlić, albo przydzielać „księży do modlitwy za nich” za pomocą strony internetowej parafii czy za pośrednictwem mediów społecznościowych.