Minęła już połowa Wielkiego Postu. Jest on dla nas wszystkich czasem nawrócenia, związanego z refleksją nad własnym życiem. Dzisiejsza liturgia słowa w sposób szczególny przedstawia ten temat, czyniąc go główną myślą. Nawracać się, oznacza czynić nasze życie lepszym. W czasie homilii będziemy chcieli wykazać, że owocem Wielkiego Postu jest postawa zasłuchania i refleksji, dzięki której następuje zmiana ludzkiego życia. Pomoce: Wizerunek Mojżesza; Wizerunek Nikodema; Dwa serca: czarne i czerwone; Krzyż.

Bóg daje ludziom Dekalog i wiąże z nim konkretne obietnice. Dlatego Jego słowa są nie tylko światłem, ale i nadzieją życia. Nie róbmy targowiska z naszych świątyń, bo w nich mieszka sam Jezus, Syn Boży, utajony w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Trwajmy gorliwie w wielkopostnym wysiłku przemiany naszego codziennego życia.

Mojżesz należy do najważniejszych Patriarchów Starego Prawa. Na górze Synaj otrzymał od Boga kamienne tablice z przykazaniami, które stały się pieczęcią Przymierza pomiędzy Izraelem a Bogiem. Pierwsza tablica odnosi się do zobowiązań człowieka wobec Boga. Druga tablica to prawo stojące na straży życia i godności drugiego człowieka. Pamiętajmy, że przykazania są darem Boga.

Przykazania, jakie dał nam kiedyś Bóg, są dla nas niczym drogowskazy do nieba. Na naszej drodze życiowej musimy mieć takie znaki, które wskażą bezpieczny sposób osiągnięcia zbawienia. Znajomość Przykazań i ich realizowanie w życiu powinny być podstawą postępowania każdego chrześcijanina. Pomoce: Dziesięć „znaków drogowych” z kolejnymi liczbami rzymskimi od I do X (najlepiej, gdyby znajdowały się na patyczkach, aby można było podnosić je w górę). Jeden drogowskaz z napisem „Niebo” (również na patyczku)

Liturgia słowa Wielkiego Postu prowadzi nas na cztery góry. Chrystus zabiera ze sobą trzech uczniów (czyli 25%). Frekwencja w świątyni wynosi ok. 25%. Mamy być świadkami Chrystusa.

Na Górze Przemienienia Chrystus ukazał swoje boskie oblicze Piotrowi, Janowi i Jakubowi. Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło (Mt 17,2). W ciemności można się zagubić, wejść na złą drogę. Aby być szczęśliwym należy podążać za jasnością, a unikać ciemności grzechu. Jasnością jest Jezus, który jest światłością świata. Namiot w Starym Testamencie był miejscem spotkania człowieka z Bogiem. Gdy Izraelici wędrowali przez pustynię, stawiali specjalny namiot, tam Mojżesz spotykał się z Bogiem.

Mamy już drugą niedzielę Wielkiego Postu. Jest to czas szczególnego pracowania nad sobą, poprzez przyjęte i realizowane postanowienia. Warto o nich przypomnieć, będąc jeszcze na początku okresu nawrócenia. Dzisiaj liturgia prowadzi nas na Górę Tabor, gdzie świadkowie chwały Chrystusa, czyli Mojżesz i Eliasz, przypominają o istotnych sprawach naszej świętej wiary. Mojżesz – o Dekalogu, a Eliasz o wierności wobec Boga. Pomoce: Zdjęcie Góry Tabor. Obraz Przemienienia.

Jak dobrze przeżyć Wielki Post? Pustynia – obraz ziemi wyjałowionej przez grzech. Chrystus stał się podobny do nas we wszystkim oprócz grzechu. Kuszenie na pustyni – synteza dzieła zbawczego. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala.