Chrześcijanin to ten, który żyje wiarą każdego dnia. Ona jest miernikiem naszej miłości do Jezusa i Boga Ojca. Pierwotny Kościół ze względu na ubogich ustanawia siedmiu diakonów. Oni troszczą się o dzieła charytatywne wspólnoty. Wierzący w Chrystusa zostają w Antiochii pierwszy raz nazwani chrześcijanami. Chrystus jako najwyższy Kapłan ustanowił posługę kapłańską dla składania ofiar miłych Bogu. Kapłaństwo ma wymiar służebny – jako hierarchiczne i powszechne we właściwy sobie sposób uczestniczy w kapłaństwie Chrystusa. Wiara wyrwała nas z ciemności grzechu i niewiedzy i wprowadziła na ścieżki światłości. Dzięki wierze więcej rozumiemy, bardziej kochamy. Łaska wiary otwiera nas na Boga Ojca. Rozwijanie i pogłębianie wiary jest obowiązkiem każdego chrześcijanina. Poznanie Jezusa jest równoznaczne z poznaniem Boga Ojca. To poznawanie wymaga codziennego wysiłku.

W liturgii słowa czytamy dziś o wyborze diakonów. Diakoni, którzy pomagają apostołom, przypominają nam, że każdy wierny jest wezwany do apostolstwa. Każdy z nas ma głosić słowo Boże. Apostołowie i diakoni stanowili swoistą reprezentację Chrystusa. I my też powinniśmy godnie reprezentować Chrystusa. Pomoce: - przedmiot jednoznacznie kojarzący się z reprezentowaniem – może to być koszulka reprezentacji Polski, obojętnie w jakiej dziedzinie sportu, może być zdjęcie ludzi którzy reprezentują kraj, szkołę czy związek zawodowy; może być to także mundur który pokazuje że reprezentujemy konkretny zawód. - krzyż – symbol „reprezentacji” Jezusa.

Słowa psalmu. Pasterz – owca. Pojęcie i funkcja bramy. Brama w kulturze wschodniej. Chrystus bramą. Charakterystyka złodzieja i rozbójnika. Rozpooznać pasterza. Jesteśmy owcami.

Jezus Chrystus troszczy się o każdą owcę ze swej owczarni. Każdy z nas zaproszony jest do naśladowania Dobrego Pasterza. Na czym polega moja przynależność do owczarni Chrystusowej, czyli do Kościoła? Owce chcą przebywać w owczarni. Są w niej bezpieczne. Mogą iść samopas, ale to wielkie ryzyko. Chrystus jest Bramą! Dobry Pasterz przychodzi do swego Kościoła, staje u drzwi i kołacze. Chrześcijanin w Kościele słucha głosu Pasterza. Mądre owce nie pójdą za obcym. Kiedy nie słuchamy Chrystusa lub umniejszamy Jego słowa, to za czyim głosem idziemy? Albo Pan albo złodzieje i rozbójnicy będą w mym sercu. Jestem wołany po imieniu. Dobry Pasterz przyszedł, by dać życie w obfitości. Jezus umarł i zmartwychwstał, Ojciec ustanowił Go Panem i Zbawicielem. Czy te prawdy sięgnęły głębi naszego serca? Czy przemieniają nasze myślenie, mówienie i działanie? Czy przeniknięci jesteśmy Chrystusową miłością wyrażoną w Jego śmierci i zmartwychwstaniu?

Jezus nazywa siebie dzisiaj Bramą owiec; jest to synonim Dobrego Pasterza. W ten sposób daje nam poznać swoje zamiary wobec człowieka – zamiary pełne miłości i troski. Prosi, abyśmy zaufali Jego głosowi i szli za Nim. Ewangelia wymienia parędziesiąt symbolicznych imion Jezusa, które przybliżają charakter lub cel Jego posłannictwa na świecie. Bardzo często są to poetyckie, sugestywne porównania. Podziwiajmy w nich jednak nie tyle piękno słownictwa, ile miłość i troskę Jezusa okazywane człowiekowi. Postawa wiary wymaga od człowieka poznania głosu Bożego, wsłuchania się w Ewangelię i nauczanie Kościoła. Drugim krokiem jest ułożenie swojego życia, podejmowanie decyzji według poznanej wiary. Bez tego drugiego elementu nasza wiara nie jest prawdziwa, co więcej: nie przyniesie nam oczekiwanej radości ani bezpieczeństwa. Pomoce: W trakcie homilii zastosowany został rodzaj quizu, który ma uświadomić dzieciom konieczność konkretnych wyborów w postępowaniu. Treść pytań użytych w zabawie należy wcześniej przygotować sobie na kartce według wzoru prezentowanego w homilii.

Wiele wydarzeń historycznych ukazuje Maryję jako obrończyni i wojowniczkę. Obrona Jasnej Góry – 1655 r. Bitwa Warszawska – Cud nad Wisłą 1920 r. Maryja zdaje się być jak jakiś super bohater, który przybywa z odsieczą, by w każdy możliwy sposób obronić uciśnionych. Oczywiście Maryja taka jest, ale to nie cała prawda o Niej. Apokalipsa ukazuje nam Maryję jako delikatną Niewiastę. Bóg na pustyni opiekuje się Nią, chroni Ją. Warto spojrzeć na Maryję jako kobietę, która jest delikatna, czasem bezbronna. To daje nam pozwolenie na bezbronność i słabość w naszym życiu. Pozwólmy sobie na to, że to Bóg się nami zaopiekuje. Doświadczymy wtedy jak jesteśmy dla Niego ważni.

Współczesne filozoficzne sposoby myślenia są często określane jako dekonstruktywistyczne. Coś, co stanowiło pewną zwartą konstrukcję, jest zdekonstruowane na czynniki pierwsze. Dekonstrukcja sprawia, że zaczynamy żyć na chwiejnych podstawach. Żadna wartość ani prawda nie jest nienaruszalna ani pewna. Dla uczniów Jezusa Chrystusa świat się rozpadł w wielkopiątkowe popołudnie na Golgocie. Dwóch załamanych i przygnębionych uczniów spotykamy dziś w Ewangelii. Rozmawiają z Jezusem, ale poznają Go dopiero po łamaniu chleba. Krzyż Jezusa i spotkanie ze Zmartwychwstałym stało się dla nich nienaruszalnym fundamentem, którego żadna przyszła dekonstrukcja dotknąć nie może.

Dwaj uczniowie idący w poranek wielkanocny z Jerozolimy do Emaus mieli ogromne szczęście. Polega ono na tym, iż spotkali Jezusa na drodze swojego życia w jakże trudnym momencie, gdy runęły wszystkie ich nadzieje. Zjednoczenie z Chrystusem prowadzi nie tylko do tego, że człowiek żyje Bogiem, ale jeszcze pragnie swoją radością dzielić się z innymi. Łamanie chleba jest dla nas zbawienne. To jest jedyne lekarstwo na nasz smutek, zawód. Jezus jest prawdziwą radością. Chciejmy wpatrzeć się w uczniów idących do Emaus. Im radość przyniosły słowa Biblii tłumaczone przez Jezusa. Słuchając słów dzisiejszej Ewangelii doszliśmy do pokrzepienia serc a przez Komunię świętą do pełnego zjednoczenia z Chrystusem.