Maryja zawsze trwała blisko Jezusa a po Jego wniebowstąpieniu była Tą, która jednoczyła Uczniów Mistrza z Nazaretu jak Matka. Święty Jan Chryzostom w IV wieku, naucza, że „w łonie Kościoła rodzina chrześcijańska stanowi mały Kościół”. Każda wspólnota rodzinna przepełniona jest miłością i jednością, które są fundamentem dojrzałości. Te same prawa i fundamenty leżą u stóp wspólnoty jaką tworzymy w Kościele. Matka Kościoła wstawia się za swoimi dziećmi. Jej troska o zbawienie człowieka i wstawiennictwo w naszych potrzebach są wyrazem Jej miłości do każdego z nas.

Dzisiaj czytamy zakończenie Ewangelii wg. św. Jana. Odnosimy się do zakończenia, dodatku, który wspólnota janowa dodała do tekstu oryginalnego. W tym przypadku jest to fragment rzeczywiście bardzo istotny. Centralną osobą w tym fragmencie jest postać umiłowanego ucznia. Może się to odnosić do Jana, ale także do każdego innego ucznia. Zmartwychwstały Chrystus przekonuje o swojej obecności uczniów jak również tych, którzy chcą być Jego naśladowcami. Pójść za kimś to początek czegoś ważnego w życiu. To nie tylko naśladowanie drugiej osoby postawą ciała, ale przede wszystkim naszym umysłem i sercem. Dzisiejszy fragment przygotowuje nas do jutrzejszej celebracji Niedzieli Zesłania Ducha Świętego.

Nadszedł moment, do którego Chrystus przygotowywał się od chwili swojego Zmartwychwstania. Jest sam na sam z Piotrem… Teraz Piotr zna już samego siebie – akceptuje swoją słabość; swoją ułomność i prosi Jezusa, by wypełnił ją łaską i przebaczeniem. Miłość można nakazać, w tym sensie, że jeżeli jest ona nam dana przez Boga to w konsekwencji wzbudza w człowieku taką samą odpowiedź. Jak wielokrotnie powtarzał to święty papież Jan Paweł II, prawdziwa miłość jest darem z całego siebie!

Obraz podzielonego świata. Potrzeba jedności, którą Chrystus dostrzega w czasie Ostatniej Wieczerzy. Jedność niemożliwa do osiągnięcia ludzkimi sposobami. Kościół miejscem jedności. Eucharystia narzędziem jedności – jedność w Chrystusie dzięki Jego słowom i Jego Ciału i Krwi. Jedność Kościoła znakiem dla świata.

Wielu współczesnych ludzi czuje się bardzo osamotnionymi w świecie. Świat wymaga od ludzi postaw, które są na jego zasadach. Świat nie pozwala człowiekowi być SOBĄ! Jezus w modlitwie prosi Ojca za wspólnotę Kościoła. Urzeka to zatroskanie Jezusa o swoich obecnych i przyszłych uczniów. Jezus daje świadectwo swojej miłości wobec uczniów, gdy oddaje swoje życie za nich. Kiedy masz poczucie, że nikomu na Tobie nie zależy, to pomyśl o ofierze Chrystusa. Bóg chce, żebyś we wspólnocie Kościoła nie musiał udawać kogoś innego, tylko był w pełni SOBĄ! On Cię zbawia nie dlatego, że na to czymś zasłużyłeś, ale dlatego, że cię kocha!

Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam dwa spotkania: Maryi z Elżbietą oraz Jana Chrzciciela z Jezusem. Spotkanie Maryi z Elżbietą. Maryja udaje się do swojej krewnej by jej pomóc w trudach związanych ze stanem błogosławionym. Być może Maryja chce się przekonać o prawdziwości słów archanioła. Spotkanie Jezusa z Janem Chrzcicielem to spotkanie między Bogiem i Jego głosem, między Panem i sługą, między Mistrzem a uczniem.

Jezus wie, że Apostołowie będą cierpieć, ale poprzez to cierpienie będą mogli zjednoczyć się z Nim i poznać Go głęboko i osobiście. Chyba najlepiej nam znanym przykładem realizacji słów dzisiejszej Ewangelii jest historia św. Piotra. Próba, której Piotr nie podołał a potem pusty grób ujawniły przed Apostołem nie tylko prawdę o Jezusie, ale też prawdę o sobie samym – sam z siebie nic nie może zdziałać, ale „wszystko może z Tym, Który go umacnia”. Droga dojrzewania w wierze jest drogą krzyża.

Wielu z nas nie potrafi prosić. To wymaga od nas zobaczenia, że nie jestem samowystarczalny, że potrzebuje drugiego człowieka do zrealizowania swoich potrzeb. Jezus wskazuje dziś na relację człowieka do Boga. Zachęca nas, abyśmy prosząc Ojca, powoływali się na Jego święte imię. Przyjaciel Jezusa jest również przyjacielem Jego Ojca. Jezus przyszedł od Ojca i teraz powraca do Niego. Nie był On zwykłym prorokiem.