Męka, ukrzyżowanie oraz wywyższenie Jezusa Chrystusa było konieczne dla naszego zbawienia. Krzyż jest znakiem miłości Boga do człowieka. Przymierze w Starym Testamencie jest umową zawieraną między dwoma stronami. Umowy zawartej z Bogiem nie można było zerwać. Jej skutki dotyczą całego narodu. Bóg obiecywał ze swojej strony ochronę, a człowiek zobowiązywał się do wiernej i lojalnej służby. Mojżesz odnawia przymierze z Bogiem, które dotyczy nie tylko obecnego pokolenia Izraela, ale również przyszłych. Obowiązkiem chrześcijanina jest trwanie w radości i podnoszenie na duchu swoich braci w wierze. Jedność myślenia i działania prowadzi do pokoju w sercu. Jego wyrazem jest pocałunek pokoju stosowany w liturgii. Miłość Boga do człowieka jest podstawowym przymierzem. Jezus kocha nas taką samą miłością, jaką umiłował nas Bóg Ojciec. Prorocy ziemscy przygotowywali na przyjście Jezusa Chrystusa, który jako jedyny dostąpił chwały nieba.

Poznawanie tajemnicy Trójcy Świętej jest procesem, który trwa przez całe życie. Od najmłodszych lat przybliżamy się do trzech Osób Boskich, coraz więcej o Nich wiemy, coraz wyraźniejszy staje się nasz obraz Boga. To poznanie będzie jeszcze pełniejsze, gdy zobaczymy kiedyś Stwórcę twarzą w twarz, w niebie. Pomoce: obrazek w rozmiarze A4 lub A3 przedstawiający dowolny krajobraz (w homilii zaproponowano obrazek przedstawiający drzewo, na którym siedzi ptak, stojące obok drzewa dziecko trzymające w ręku lizaka oraz podjeżdżającą taksówkę).

Jezus daje zgromadzonym w Wieczerniku swojego Ducha i Apostołowie, dotąd przelęknieni, teraz wychodzą pełni mocy, aby tym, których się bali, głosić zmartwychwstałego Jezusa. Duch Święty jest Tym, który dał im tę moc i odwagę. Jezus wiele razy zapowiadał uczniom Ducha Pocieszyciela, mówiąc, że konieczne jest Jego odejście, bo ów Duch nie przyjdzie. Trójjedyny Bóg objawił się w pełni światu. Duch Święty uzdalnia nas do miłości i dobra, obdarowując nas różnymi darami i charyzmatami, które mają służyć uświęcaniu się całego Kościoła. Dzięki tej różnorodności Kościół ujawnia swoje bogactwo, według bogactwa łaski, którą zostaliśmy obdarzeni. Duch Święty jest nam dany jako spoiwo jedności Kościoła. Widzimy, jak różnorodność członków Kościoła, która w założeniu miała być bogactwem Kościoła, dzieli go i rozbija. Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy modli się o Ducha jedności dla uczniów, aby „byli jedno” na wzór jedności Boga. Potrzebujemy Ducha, aby pokonać uprzedzenia do innych i otworzyć się na wspólnotę.

Wierzący w Chrystusa nie są sierotami. Tchnienie Boże jest naszym udziałem od początku stworzenia. Bóg przychodzi i staje pośrodku nas z darem pokoju. Przychodzi tam, gdzie sami się zamknęliśmy. Obdarowuje mocą, miłością i prawdą. Bóg napełnia nas po brzegi. Bądźmy ostrożni, by nie uronić ani jednej kropli łaski. W ciemnościach nocy jest widzialne Światło Boże. Odwrócenie się od niego nie sprawia, że znika. Przez sakrament chrztu świętego jesteśmy świątynią Ducha Świętego. Chrześcijanie są napełnieni Duchem Świętym. To napełnienie sprawia, że przemawiają tak, że każdy usłyszy swój język ojczysty. Wychwalamy we wszystkich językach wielkie dzieła Boże. Wierzący w Chrystusa mówią językiem miłości i służby. Miłość bowiem opiera się bardziej na czynach, niż na słowach. Dążymy do nieba, gdzie panuje język miłości, bo tam jest Bóg, który jest miłością. Najważniejszą nowiną jest fakt, że naszym Panem jest Jezus, że umiłował nas do końca, że umarł, by wyrwać nas z grzechu, że zmartwychwstał, abyśmy mieli nadzieję życia wiecznego.

Duch Święty jest niewidoczny dla człowieka – nawet Biblia, mówiąc o Nim, posługuje się tylko znakami czy symbolami Jego obecności w świecie. Ta obecność jest jednak rozpoznawalna poprzez owoce, jakie rodzą się pod wpływem Ducha. Działa On na duszę człowieka, na jej wewnętrzne funkcje, przynosząc konkretne dary serca i charyzmaty do posługi Kościołowi i wszystkim ludziom. W homilii wykorzystane zostało porównanie do wiatru, który przynosi orzeźwienie, ochłodę lub ciepło, wywołuje ruch, energię i kieruje nas w pożądanym kierunku. Pomoce: - wentylator pokojowy ukryty w kartonowym pudle; - można przygotować też drobną nagrodę dla zwycięzcy zgadywanki, a także kilka nadmuchanych balonów z imionami apostołów.

Ktoś powiedział, że Bóg stwarza nas tak, jak ocean stwarza kontynenty – wycofując się. Bardzo dobrze rozumiemy tę prawdę w kontekście dzisiejszej Uroczystości Wniebowstąpienia Pańskiego. Prześladowca Szaweł walczył z prawdą o zmartwychwstaniu Jezusa, dopóki sam nie zobaczył otwartego nieba, o którym świadczył św. Szczepan. Św. Paweł zrozumiał, że Ten, który wstąpił do nieba pozostał pośród swoich uczniów, więcej: pozostał w swoich uczniach. Dlatego mówi: "Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie" (Ga 2,20). Komunia z Jezusem jest komunią z niebem. "Chrystus wyzwala cię z wszelkiego zniewolenia i posyła cię, abyś zdobył samego siebie, abyś zdobył miłość, która buduje i szuka dobra" (św. Jan Paweł II).

Bóg jest niewidzialny, co nie oznacza, że Go nie ma. Dzieje Apostolskie obrazują nam, co stało się po męce, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Każdy wierzący chciałby spotkać Jezusa twarzą w twarz. Chrystus pozostał z nami w Eucharystii, sakramentach i drugim człowieku. Aby odkryć niebo, nie trzeba czekać na śmierć, ani na paruzję. Jezusa można spotkać w otaczającym nas świecie. Drugie czytanie odsłania przed nami powołanie Jezusa i Jego zbawczą misję. Chrystus panuje nad wszelkim stworzeniem: duchowym i materialnym. Fragment z Ewangelii wg św. Mateusza ukazuje nam spotkanie uczniów ze zmartwychwstałym Jezusem. Ostatnie polecenie Chrystusa brzmi: nauczajcie i udzielajcie chrztu. Jezus Chrystus nas nie opuścił, ale pozostał z nami. Jako chrześcijanie mamy szukać Boga w codzienności, cieszyć się Nim. Naszym obowiązkiem jest spełniać wolę Ojca – tak jak wypełnił wolę Ojca Jezus Chrystus.

Wyprawy na szczyt są domeną alpinistów. Często zdobywają szczyt samotnie, pokonują własną słabość i okazują hart ducha. Ostatnie spotkanie apostołów z Mistrzem miało miejsce na drodze do Betanii. Chrystus przypomniał im o swoim posłannictwie, następnie w ich obecności wzniósł się do nieba. Tajemnica Wniebowstąpienia jest nam znana z opisu św. Łukasza. Fragment z Dziejów Apostolskich, dotyczący Wniebowstąpienia, jest dla chrześcijan źródłem natchnienia. Pomoce: napis: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody! Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.