W dzisiejszych czytaniach Bóg ukazuje swoją wszechmoc. W pierwszym czytaniu uzdrawia chorego króla Ezechiasza. W Ewangelii Jezus mówi o sobie, że jest panem szabatu i że Jego obecność jest czymś znacznie większym niż świątynia jerozolimska. Podkreśla swoją boskość i wskazuje na to, co najważniejsze. Bóg nie czyha na nasze potknięcia. Nad literą prawa stoi zawsze miłość. To jest właściwy klucz interpretacyjny każdej zasady, którą mamy stosować.

Jezus kieruje dzisiaj swoje wezwanie do wszystkich ludzi, którzy są utrudzeni życiem i zbolali. Pragnie przynieść im pokrzepienie, ale daje też konkretną wskazówkę skąd czerpać okrzepienie. Pokora polega na otworzeniu się na Pana Boga. Życie Jezusa jest dla nas wzorem postępowania. W nim zawarte są wszystkie cnoty, w tym cnota pokory. Jezus obiecuje tym wszystkim pokrzepienie, ale zachęca byśmy byli łagodnego serca.

Definicja objawienia. Bóg objawia się prostaczkom. Bądźmy skłonni do przyjmowania objawienia Bożego.

Ukazanie naszej postawy roszczeniowej. Przykład z gór – wdzięczność, za rzeczy, które często uważamy za oczywiste. Zachęta do spojrzenia na życzliwość bliskich, jako na niezasłużone dary, za które warto dziękować. Ukazanie wdzięczności, jako skutecznego sposobu zachęcającego innych do działania.

Każdy człowiek staje przed koniecznością wyboru drogi życiowej. Poszukiwanie celu wynika z istoty natury ludzkiej. Prawdziwy sens powołania jawi się dopiero w kontekście wiary. Święty Benedykt przykładem tego, który dla powołania porzucił całkowicie wszystko. Rozeznanie powołania odbywa się na drodze współpracy Boga i człowieka. W realizacji powołania człowiek winien być w całkowicie autentyczny.

Nie jesteśmy zgubieni, bo Bóg, w którego wierzymy jest Miłością i Miłosierdziem. Słowa Zbawiciela są skierowane do wiernych, którzy nie będą lepiej traktowani od swego Mistrza, a niektórzy z nich będą prześladowani ze względu na wyznawaną wiarę. Potrzeba nam odwagi chrześcijańskiej. Ona jest czymś między brawurą a rozwagą. Źródłem prawdziwej odwagi chrześcijan jest sposób patrzenia na rzeczywistość. Nasza nadzieja, perspektywa naszego patrzenia ma sięgać tak daleko. Jezus Chrystus ostrzega przed obłudną postawą, która może być powodem, że On nie przyzna się przed swoim Ojcem w niebie do nas.

Nawiedzając sanktuarium św. Jana w Dukli, św. Jan Paweł II powiedział: „Bardzo chciałem tu przybyć, aby w ciszy klasztoru wsłuchać się w głos jego serca i wspólnie z wami wgłębić się w tajemnicę jego życia i świętości. A było to życie całkowicie oddane Bogu”. Jan z Dukli obdarzony był przez Boga cnotami pokory i cierpliwości. O to my również mamy prosić wszechmogącego Boga, aby umacniał nas w świecie, gdzie te dwie cnoty to skarb. Świętego Jana z Dukli możemy dziś prosić przede wszystkim o dar wnikliwego osądu, tak potrzebny w czasie, kiedy wszyscy mają coś do powiedzenia.

Pierwsze czytanie ukazuje potęgę Bożej miłości. Jego miłość jest pełna – posiada zarówno rysy ojcowskie, jak i matczyne. Bóg nieustannie towarzyszy swojemu ludowi. Bóg jest Tym, który stwarza, kreuje; przychodzi nie po to, by zatracać, lecz by dawać życie. Prawdziwa miłość prowadzi Boga do oddania za nas życia. Uczynił to w Swoim Synu Jezusie Chrystusie.