Dzisiejsza liturgia słowa jest zaproszeniem do ufnego trwania przy Bogu. Życie ciężko doświadczało proroka Jeremiasza. Zostaje wydany na pastwę wrogów, którzy mu urągają. Mimo swojej rozpaczy nie odwraca się od Boga i pozostaje Mu wierny. Postawa Jeremiasza uczy nas, że mimo przeciwności losu należy wielbić Boga i nieustannie pokładać w Nim nadzieję. Przez pierwszego człowieka, który był nieposłuszny Panu Bogu, na świecie pojawił się grzech. Konsekwencją grzechu jest śmierć. Nikt nie jest w stanie jej uniknąć. Narodziny Chrystusa rozpoczynają wybawienie ludzkości z niewoli grzechu. Pełne skutki odkupienia dokonują się poprzez śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Chrystusa, nie wspominając już o zesłaniu Ducha Świętego. Adam symbolizuje starego człowieka – zniewolonego, Chrystus jest obrazem nowego człowieka – wolnego od grzechów. Zło, które staramy się zatuszować, i tak zostanie odkryte. W Piśmie Świętym lęk nie przeszkadza wykonaniu konkretnych zadań, które Bóg zaplanował dla człowieka. Życie w przyjaźni z Bogiem uwalnia nas od lęków, które człowieka zniewalają.

Astronomiczne lato przynosi długie, słoneczne dni. Dzisiejsza Ewangelia zaprasza nas do podążania drogą światła. Na drodze światła Pan Bóg postawił znaki. Jeżeli będziemy się nimi kierować, nie będziemy narażeni na błąkanie się w ciemności. Znakami, o których mowa, są Boże przykazania. Miłość człowieka do Boga jest mierzona intensywnością przestrzegania tego prawa. Pomoce: kierownica samochodowa; kask; torba podróżna; znaki drogowe.

Słowo, które zostało nam przetłumaczone jako „litować się” można by przetłumaczyć dokładniej jako „współczuć” lub „być głęboko poruszonym”. Ze współczuciem są pewne problemy… Kiedy używa się tego słowa, większość ludzi nie ma pojęcia, co ono tak naprawdę znaczy. Współczucie (łac. com-passio) dosłownie znaczy „współ-cierpieć”, czyli mówiąc kolokwialnie „realnie wejść w buty drugiego człowieka”, „realnie postawić się na jego miejscu” po to, by doświadczyć tego, co on! Ewangelie, mówią nam o Jezusie i Jego wielkim współczuciu dla ludzkości. Już krótkie studium Ewangelii ujawnia prawdę, że Jego współczucie nie zna granic.

Jezus obchodząc wioski i miasta, spotykał wielu ludzi. Wzruszał się nad stanem duchowym zaniedbanych owiec. Pochylał się nad biedą człowieka. Potrzebował ludzi do współpracy, dlatego powołał uczniów i troskliwie ich pielęgnował. Już w Stary Testamencie Bóg formuje sobie Lud Wybrany, przez który chce błogosławić wszystkim narodom ziemi. Powołuje Abrahama i obiecuje mu potomstwo liczne jak piasek morza. Powołuje także Jakuba i daje mu 12 synów, z których powstanie 12 pokoleń Izraela. Dzisiejsza Ewangelia ukazuje, że Jezus kontynuując myśl Bożą, tworzy nowy duchowy Izrael. To lud święty, czyli Kościół. Symboliczna liczba dwunastu Apostołów jest nawiązaniem do dwunastu pokoleń Izraela i podkreśla ciągłość między ludem Bożym Starego i Nowego Przymierza.

Odnalezienie się w tłumie z Ewangelii. Jezus powołuje Apostołów. Bezimienny tłum i Dwunastu wymienionych z imienia. Kapłani w naszym życiu. Potrzeba modlitwy w intencji powołań oraz za kapłanów. Pomoce: Karteczki z imionami księży pracujących w parafii oraz kleryków i księży, którzy wywodzą się ze wspólnoty parafialnej. Oprócz imion księży można napisać na nich również imiona sióstr zakonnych (jeśli działają przy parafii) czy katechetów. Jeśli jest takie życzenie można także napisać imiona zmarłych księży z adnotacją „śp.”. Karteczek należy przygotować tyle, aby dla każdego dziecka starczyło po jednej, karteczki można także wręczać innym uczestnikom Eucharystii. W sytuacji gdyby ograniczenia dotyczące uczestnictwa we Mszach Świętych do dzisiejszego dnia nie zostały zmniejszone można albo poprosić, aby dzieci same wybrały, za kogo chcą się modlić, albo przydzielać „księży do modlitwy za nich” za pomocą strony internetowej parafii czy za pośrednictwem mediów społecznościowych.

Przeniknięte wiarą spojrzenie kierujemy dziś na biały krążek Chleba. Pomiędzy przypomnieniem a uobecnieniem jest istotna różnica. Uobecnienie daje nam możliwość żywego, autentycznego udziału w spotkaniu. Dar zbawienia, który Bóg chce ofiarować każdemu człowiekowi, wyraża się od samego początku w postaci ciała. Najpierw chodzi o wcielone i zmartwychwstałe ciało Chrystusa, następnie o Jego mistyczne ciało – Kościół, wreszcie o Ciało Eucharystyczne. Współcześni Jezusowi słuchacze pytali ze zdumieniem: „Jak On może nam dać swoje ciało na pożywienie?”. Nasze dzisiejsze zdumienie z pewnością jest innego rodzaju: nie kieruje się już na sam fakt jedzenia Ciała-Chleba, ale na jego duchowe, sakramentalne znaczenie. Przez adorowanie Jezusowego Ciała dokonuje się przemieniające zjednoczenie z Chrystusem.

Życie na ziemi jest wędrówką. Jej motorem jest wyznaczony cel. Przeszkody to nieodzowna rzeczywistość. Znajdujemy także środki do ich pokonania. Najważniejsza jest świadomość, że Bóg idzie z nami przez pustynię, daje chleb i wodę konieczne do wędrówki. On doprowadza karawanę do Ziemi Obiecanej. Kto się odłączy, wystawia się na ryzyko zagubienia i okrutną śmierć. W Boże Ciało odkrywamy, na czym polega Boża obecność w nas. Jest ona nieogarniona i nieograniczona niczym i nikim. W Bogu żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. Boże Ciało jest przypomnieniem obecności Boga w Najświętszym Sakramencie. Chrześcijanin wierzy w obecność żywą, prawdziwą i realną Syna Bożego w Sakramencie Ołtarza. Bez tego Chleba słabniemy i upadamy w drodze.

Ciało Pana Jezusa jest dla naszej wiary najważniejsze. W czasie homilii chcemy pokazać wiernym, że proporcje między ważnym a mniej ważnym bywają zachwiane, że w życiu stawiamy bardzo często na sprawy mniej istotne i uważamy, że bez nich sobie nie poradzimy.