Dzisiaj udamy się na ścieżki ewangelicznych opisów, by towarzyszyć Jezusowi w spotkaniach z ludźmi. Jezus stanął twarzą w twarz z chorobą, z cierpieniem. Niemal w każdej z czterech Ewangelii łatwo dostrzec Chrystusa pochylonego nad człowiekiem, który cierpi na ciele i na duszy. Jezus rozumiał cierpienie – sam cierpiąc, rozumiał chorych chętnie spiesząc im z pomocą. Podczas gdy ludzie próbują uciec przed cierpieniem, Pan Jezus szedł do cierpiącego a co najważniejsze wziął cierpienia na swoje ramiona. Choroba potrafi ściąć z nóg nawet najsilniejszego człowieka. Potrafi latami uniemożliwić życie i prace nawet bardzo młodych ludzi, na resztę życia uczynić kaleką. Potrafi odebrać przyjaciół, uczynić człowieka bezradnym mimo postępów medycyny. To najtrudniejsza próba dla człowieka!

Przez całe życie człowiek zdobywa doświadczenie, które jest źródłem mądrości pozwalającej na zrozumienie siebie i otaczającego świata. Jezus nakazuje uczniom, aby poszli na miejsce pustynne i z pewnej perspektywy spróbowali we właściwy sposób zrozumieć apostolskie działania. Nadmierny entuzjazm może być czasami niebezpieczny, ponieważ nie pozwala spojrzeć krytycznie na własną wiarę i pogłębić ją. Jest też pokusą dla taniej popularności i myślenia w kategoriach osiągniętego sukcesu.

Uświadomić sobie, że odpoczynek w naszym życiu jest bardzo ważny. Relaks jest jednym z ważniejszych filarów życia człowieka, w tym każdego chrześcijanina. Uczniowie Jezusa powrócili z wymagającej wyprawy ewangelizacyjnej, chcieli iść i nadal głosić. Jezus kazał im odejść na miejsce pustynne, aby odpoczęli i odnowili swoją relację z Panem Bogiem. Trzeba nam „zainwestować” w relacje z Bogiem i tymi, których kochamy, nie zapominając o własnym odpoczynku.

Wystrój średniowiecznych kościołów był jednocześnie katechizmem. Do dzisiejszego człowieka trafia obraz. Obraz Miłosierdzia to także konkretny teologiczny przekaz. Jest on naczyniem i znakiem. Znaczenie ustawienia stóp. Opowiadanie. Praktyczna odpowiedź człowieka.

Minęło już sporo czasu od chwili wybrania apostołów. Teraz Jezus przygotowuje ich i wysyła po dwóch, aby nauczali w Jego imię. Jezus nie pozostawił ich samych sobie. Wcześniej dał im konkretne wskazówki, przygotowujące ich do służby Bożej. Jezus wysyłając uczniów po dwóch, przykazał im, aby niczego nie brali na drogę prócz laski. Mieli iść obuci jedynie w sandały i bez ubrania na zmianę. To pokazywało, że całą swoją ufność mieli złożyć w osobie Jezusa. Również nas dzisiaj Pan Bóg pragnie czynić swoimi apostołami. Wyposaża nas na drogę w miłość, błogosławieństwo, łaskę. Prośmy dzisiaj dobrego Boga, abyśmy potrafili dostrzec znaczenie darów, które każdego dnia otrzymujemy od Boga do pełnienia naszych życiowych zadań.

Aby uwydatnić wyjątkowość schorzenia kobiety, Ewangelista opisuje bardzo dokładnie cud i wprost mówi o mocy, która miała uchodzić z Jezusa. Cud dokonał się tak jak tego pragnęła owa chora kobieta: żebym choć dotknęła jego płaszcza. Z cudu tego płynie dla nas niezwykle ważna nauka. Kobieta została uzdrowiona ze swojej dolegliwości nie na wskutek magicznej mocy płynącej z dotknięcia się szaty Jezusa, a zawdzięczała to bezpośrednio swojej wierze. Prośmy Ducha Świętego, abyśmy mieli wiarę tej kobiety, która mimo tak wielu przeciwności idzie do Jezusa jako do ostatniej deski ratunku.

Kim jest szatan w różnych religiach? Szatan nie jest abstrakcją, lecz bytem osobowym. Diabeł jest przewrotny, prowadzi do zła. Człowiek uwolniony od złego ducha idzie za Jezusem.

Niepokój i lęk uczniów. Chrystus śpi spokojnie. Wyznanie mężczyzny: chory brat; pragnienie życia; stosowanie wszystkich środków; nadzieja; uzdrowienie duchowe. W łączności z Chrystusem wszystko jest możliwe.