Czy w swoim życiu duchowym staramy się rozeznawać? Ważne, aby widzieć, że najważniejsze są owoce rozeznawania. Jednym z kryteriów jest oczywiście działanie Ducha Świętego – pokój i radość od Niego pochodzą. Od Pana Boga mogą nas oddalać fałszywi prorocy. Oni pragną na słuchaczach wywrzeć pozytywne wrażenie, tylko po to, aby się im spodobać. Czasami mogą przejść i cały świat, tylko po to, aby zyskać jedną ofiarę. Fałszywi prorocy unikają prawdy, bo ona ukazuję ich zachowania w złym świetle. Dlatego nie wszystko, co wydaje się być dobre dla człowieka, takim jest. Trzeba przykładać miarę prawdy. Kiedy będziemy żyli zgodnie z przykazaniami i wiarą, to w naszych sercach zagości pokój i radość. Życie zgodnie z wymogami wiary nie zapewni nam braku kłopotów i zmartwień. Uczmy się rozeznawać w swoim życiu, co jest dobre, a co jest złem, aby być jak najbliżej Jezusa Chrystusa, bo naszym zadaniem jest budowanie relacji miłości między ludźmi oraz z Bogiem.

Mamy tendencję do ułatwiania sobie życia na wielu płaszczyznach. Z natury unikamy trudności. Tymczasem życie musi nas kosztować, aby miało wartość. Trzeba w życiu przejść konkretną drogę – drogę krzyża Jezusowego. My jesteśmy powołani do ŻYCIA.

Czego zabrania ósme przykazanie Boże? Jesteśmy skłonni do widzenia „drzazg” u innych, a nie zauważamy „belek” we własnym oku. Zamiast pochopnego osądzania, potrzebne jest pozytywne spojrzenie na rzeczywistość.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus zaprasza nas do zaufania Panu Bogu i unikania nadmiernych zmartwień o zaspokojenie najważniejszych potrzeb. W nauczaniu Jezusa nie chodzi o całkowitą beztroskę i brak przewidywania, ale o właściwe ustawienie priorytetów. Troska o królestwo Boże oznacza troskę o wieczne życie i zbawienie. Jeśli zabraknie nam tego zatroskania o sprawy Boga na ziemi, to zaczniemy się zanurzać tylko i wyłącznie w sprawy materialne.

Człowiek bardzo często coś gromadzi. Pewnie nie jeden z nas w swoim życiu zbierał np. znaczki. Gromadzimy to, co nas interesuje, ale w swoim bagażu doświadczeń gromadzimy także wspomnienia i piękne pamiątki. Jezus uczy nas, że można gromadzić sobie rzeczy, ale warto pamiętać, że są na świecie ważniejsze sprawy i że lepiej gromadzić sobie rzeczy niematerialne. To, co nas dotyka tu na ziemi, jest tylko przejściowe. Tam gdzie jest nasz skarb, tam będzie i nasze serce. Doskonale wiemy, że to, co nas spotyka na ziemi, jest ulotne. Wiele rzeczy się niszczy i marnieje. Dlatego należy szukać głębiej, szukać tego, co przygotował dla nas sam Bóg. Przybliżanie się do Boga to zbliżenie się do nieba. Św. Ignacy Loyola w dynamice Ćwiczeń duchownych zaprasza, by na początku każdej modlitwy prosić Boga, aby wszystkie nasze zamiary, decyzje i czyny były skierowane w sposób czysty do służby i chwały Bożej. Wtedy gromadzimy skarby w niebie.

Modlitwa „Ojcze nasz” jest chyba najbardziej nadużywaną, a może i nawet lekceważoną modlitwą Kościoła. W średniowieczu modlitwa „Ojcze nasz” była niejako miarą drogi. Kościół modli się nią niemal przy każdej nadarzającej się okazji. To powszechne „zastosowanie” tej modlitwy powoduje, że człowiek zaczyna odmawiać ją bezwiednie, automatycznie i zupełnie nie wchodzi w jej głębię. Jest to niezwykle głęboka modlitwa, którą modlił się Jezus Chrystus, Syn Boży, do swojego ukochanego Ojca. Czy odmawiając tę modlitwę masz w sobie poczucie godności dziecka Bożego? Jezus zwraca uwagę, że w modlitwie najważniejsza jest relacja, a nie słowa! Przyjrzyj się dziś jak wygląda Twoja modlitwa.

Jak wyglądają nasze modlitwy? Na czym najbardziej się skupiamy: na prośbach, dziękczynieniu, uwielbieniu czy przebłaganiu? Dziś tak łatwo nam zapomnieć o duszy, która należy do natury człowieka i wyróżnia go spośród wszystkich zwierząt. Wyrzekając się troski o ducha, wyrzekamy się tego, co w nas wyjątkowe, niepowtarzalne, co nadaje człowiekowi niezwykłą godność. Nie zapominajmy, że troska o naszego ducha powinna nie tyle skupiać się na nas samych, ale powinna prowadzić nas do Boga, do Jezusa Chrystusa, Prawdziwego Człowieka. Celem postu nie jest fizyczne wyniszczenie człowieka, ale uwolnienie się od przesadnego przywiązania do ciała i wartości materialnych.

Pan Jezus wzywając do miłości nieprzyjaciół, odwołuje się do działania, które pochodzi od samego Boga. Krzyż Jezusa stał się symbolem miłości i nauki jak przebaczyć doznane krzywdy od drugiego człowieka. Stajemy się podobni do Boga wtedy, kiedy przebaczamy naszym winowajcom. Miłość jest zupełnie normalną przestrzenią naszego wzrostu duchowego i moralnego, i ma wymiar nadprzyrodzony i ludzki. Jezus poprzez miłość do nieprzyjaciół stawia przed nami jedno z najtrudniejszych zadań, które mamy do wykonania w życiu. Zadaniem każdego chrześcijanina jest dążenie do przywrócenia atmosfery zgody i braterstwa w relacjach z nieprzyjaciółmi. Miłość do nieprzyjaciół jest dla nas jak zdobycie największego szczytu dla alpinistów – nie do zdobycia.