Pasterze przed Chrystusem byli złodziejami i rabusiami, bo jedynie zwodzili Naród Wybrany. Niewątpliwie Jezusowi chodziło o fałszywych nauczycieli i proroków, a także o faryzeuszów. Jezus Chrystus, jako Brama i Dobry Pasterz, przyszedł na świat po to, aby ludzie mieli życie nadprzyrodzone w doczesności, a po doczesnej śmierci to samo życie, ale już w stopniu doskonałym na wieki.

Odrzucenie słów Jezusa przez znaczną część słuchaczy nie było niespodzianką w świetle pytań stawianych przez Żydów. Na uwagę zasługuje bardziej fakt, iż wątpliwości ogarnęły również Jego uczniów. Dotąd słuchacze Jezusa dyskutowali z Nim, wyrażali wątpliwości lub stawiali pytania a teraz gorszą się wyraźnie objawieniem o prawdziwym Ciele i krwi Jezusa Chrystusa. Gorszenie się, to nic innego jak zwątpienie, albo wręcz brak zdecydowanej postawy wobec nowej rzeczywistości zbawczej. To was gorszy? A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem? Największym zgorszeniem dla kogoś, kto nie rozumie, kim jest Jezus, będzie zmartwychwstanie.

Głównym patronem Polski jest św. Wojciech, biskup i męczennik. 29 czerwca 983 r. Wojciech przyjął święcenia biskupie i stał się pierwszym biskupem Czech, który wywodził się z tego kraju. Pragnieniem Wojciecha było zreformowanie duchowieństwa, które w tamtym czasie nie prowadziło zbyt przykładnego życia. Niestety opory były tak wielkie, że musiał opuścić Pragę. Ok 996 r. udał się na misje w celu ewangelizacji Prus. Zginął 23 kwietnia 997 r. gdzieś w okolicy dzisiejszego Elbląga. Już niecałe dwa lata później Wojciech przez papieża Grzegorza V został ogłoszony świętym. Jego ciało spoczęło w Gnieźnie. Życie św. Wojciecha nie było proste. W jego życiu wypełniła się dzisiejsza Ewangelia i słowa Jezusa o obumieraniu i owocowaniu ziarna. Ofiara św. Wojciecha objawiła się nie tylko w jego męczeńskiej śmierci, ale także w całym jego życiu.

Chrystus jako „chleb życia” i przechodzi do tematu spożywania chleba, który daje „życie wieczne”. Czym tak naprawdę jest akt wiary? Decyzją ludzkiego umysłu czy Bożą inicjatywą, której odpowiada ludzkie przyzwolenie? Dlaczego niektórzy nie dochodzą do aktu wiary? Jednoznaczną odpowiedź otrzymujemy od Jezusa: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie ojciec, który Mnie posłał”. W drugiej zaś części perykopy zaczyna się rozważanie o Jezusie „chlebie życia”.

Jezus mówi o sobie, że jest Chlebem życia. Chrystus pragnie być naszym codziennym pokarmem. On jest w stanie zaspokoić wszystkie nasze pragnienia, gdyż jako Bóg zna nas najlepiej. Zasadnicze pragnienia człowieka to: szczęście i życie wieczne. Pierwsi chrześcijanie głęboko wierzyli w to, że Jezus jest Panem życia. Odważnie głosili Ewangelię. Nie bali się o swoje życie, bo ufali Bogu, że wskrzesi ich w dniu ostatecznym. Tego uczy nas każda Eucharystia. Wielu chrześcijan jest prześladowanych na świecie. Nam nikt nie każe oddawać życia za wiarę. Jednak mamy wiele okazji, by pokazać, że Bóg jest najważniejszy. A Eucharystia jest pokarmem, którego pragniemy.

Człowiek w swoim życiu kieruje się pragnieniami, ale ich realizacja nie zawsze daje szczęście. Bóg rozbudza w człowieku inny rodzaj pragnienia. Bóg wie, czego nam naprawdę potrzeba. Każdy człowiek decydując się na to, że to Chrystus zaspokaja jego pragnienie, musi przewartościować swoje życie.

Zbawiciel świata obiecuje tym, którzy uwierzą w Jego mesjańskie posłannictwo, pokarm dający życie wieczne. Ludzie szukają Jezusa, ponieważ każdy, kto mógł nakarmić tłum paroma chlebami, byłby również zdolny rozwiązać wszelkie problemy natury politycznej, społecznej a nawet gospodarczej. Chrystus daje ludziom do zrozumienia, że najważniejsze jest to, by uwierzyli w Zbawiciela, którego Ojciec niebieski posłał na świat, by dokonał dzieła odkupienia człowieka.

Apostołowie przelękli się na widok Chrystusa idącego po falach. W życiu przeżywamy wiele niepokojów, podobnie jak apostołowie w czasie burzliwej przeprawy przez jezioro. Często polegamy wyłącznie na własnych siłach. Chrystus kroczący obok nas czeka na zaproszenie do łodzi naszego życia.