Powołanie nie jest związane jedynie z życiem kapłańskim czy zakonnym. Każdy człowiek powołany jest do życia i miłości. Wielu rozumie powołanie jako z góry zaplanowane działanie. Do właściwego rozeznania powołania konieczne jest wsłuchanie się w głos Boga i w siebie. Bóg powołując człowieka każdego wzywa po imieniu. Znajomość imienia rozszerza się na całościową znajomość człowieka.

Wczorajsza Ewangelia. Jedni „za”, a drudzy „przeciw”. Wielki tłum słuchaczy. Popularność Jezusa. Nasze pragnienia. Misja Jezusa. Chrześcijańskie życzenia.

Źle podjęta przez nas decyzja może być tragedią dla drugiej osoby. Jezus uzdrawia nasze „wyschnięte” życie duchowe spowodowane wyborem grzechu. Wybór zła zawsze prowadzi do osłabienia naszej relacji z Bogiem. Kompromis ze złym duchem jest świadomym wystawianiem Pana Boga na próbę oraz niesie za sobą destrukcyjne działanie. Otrzymaliśmy od Boga rozum i wolną wolę, z których to mamy korzystać w duchu odpowiedzialności za drugiego człowieka i siebie samych.

Kiedy idziemy przez pole i widzimy kłosy zbóż, to aż chce się wyciągnąć rękę, aby poczuć ich delikatne uderzenie o dłoń. Nie sposób nie chwycić palcami jednego kłosu, zerwać, zmiąć i wyłuskać ziaren. Chrześcijaństwo nie jest anty–zmysłowe. Dla chrześcijanina zmysły są również ważne. Jednak chrześcijanin ma nad nimi panować i nie pozwolić, aby stało się odwrotnie. Oprócz zmysłów człowiek posiada także rozum i wolną wolę. Otrzymał też od Boga przykazania, które należy stosować w swoim życiu.

Niemal każde nawrócenie wiąże się z radykalną zmianą życia. Nawrócenie wymaga konkretnego, widocznego znaku. Zniszczone ubranie wymaga umiejętnej naprawy. Wino oddziałuje na wnętrze człowieka. Nie da się nawrócić bez zmiany dotychczasowego życia. Trwanie w Bożej miłości jest możliwe tylko wtedy, kiedy człowiek odrzuci wszystko co go hamuje.

W Bogu nie ma apodyktyczności, ani gniewu. Nie działa z premedytacją, niecierpliwie wyczekując ludzkiego upadku. Poprzez zesłanie na ziemię swojego Syna, Bóg uświęca każdą ludzką słabość. Bóg zna człowieka w pełni i pragnie go ze wszystkimi jego ograniczeniami. Widząc ludzkie cierpienie i trudy, zaprasza człowieka do siebie i wyciąga pomocną dłoń.

Ludzkie cierpienie i krzyż – przestrzenią spotkania ze Zbawicielem. Krzyż Jezusa – źródłem wyzwalającej nadziei. „Wszystko dokonało się dzięki Krzyżowi” (św. Jan Damasceński). Zbawczy sens cierpienia.

W czasach starożytnych człowiek dotknięty trądem skazywany był na życie w odosobnieniu i powolne umieranie. Jezus nie boi się dotknąć człowieka trędowatego. Zdjęty litością oczyszcza go z tej choroby. Trąd staje się obrazem o wiele poważniejszej choroby, którą jest grzech. Wszyscy potrzebujemy oczyszczenia, ponieważ wszyscy popełniamy grzechy. Aby doświadczyć oczyszczenia, trzeba najpierw zobaczyć brzydotę własnych grzechów. Tylko wtedy można przyjść do Chrystusa i poprosić: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić”.