Koniec roku kalendarzowego sprzyja refleksji nad tym, co minęło; próbujemy ocenić to, co nam się udało i to, co kładzie się cieniem w naszym życiu duchowym. Natomiast początek roku charakteryzuje się ogromnym optymizmem. Homilia winna podpowiedzieć, że całą nadzieję pokładamy w Panu. Cieszymy się z prezentów, lubimy spotkania z najbliższymi, chętnie gawędzimy z przyjaciółmi, odpowiadamy na maile, SMS-y; oglądamy ciekawy film. Coraz więcej ludzi pragnie ciszy, spokoju, wytchnienia. A może trzeba podarować sobie chwilę codziennej medytacji z Bogiem? Pan Bóg wysłał nam jedno Słowo, które stało się ciałem. Jest nim Jezus Chrystus, Mesjasz. Bóg posługiwał się ludźmi: prorokami, królami. Posługuje się także mną.

Czas kończącego się roku przynosił na zmianę obawę i normalność. Staraliśmy się żyć pomimo trudności. Dzisiaj stajemy przed Stwórcą, aby wyrazić Mu wdzięczność za ten czas. Stajemy dzisiaj w postawie wdzięczności za wszystkie dary i łaski, ale także za trudy dnia codziennego. Stosując Dekalog w naszym życiu cieszymy się z łaski Bożej i mamy pewność, że nie pogrążymy siebie w otchłani grzechu oraz, co ważne, nie wyrządzimy szkody bliźniemu. Prosimy Pana dzisiaj o Jego łaskawość nad nami. Modlimy się o ustanie epidemii koronawirusa, o zdrowie dla chorych i siłę dla wszystkich służb.

Często wielkie oczekiwanie przynosi zawód. Miłość do świata i przywiązanie do rzeczy ziemskich przysłania Boga. Bóg pragnie współuczestnictwa w codzienności człowieka. Bóg jest partnerem człowieka w jego planach i oczekiwaniach. Sens i wyjątkowość działań podejmowanych przez człowieka objawia się w relacji z Bogiem.

Nawrócony zapragnął żyć w światłości. My też chcemy żyć w świetle – w Jezusie Chrystusie, który jest „światłem na oświecenie pogan”.

Zastanawiając się nad męczeństwem w Kościele na myśl przychodzi zazwyczaj pierwszy – św. Szczepan, który oddał życie z Jezusa. Był to męczennik bezpośredni. Jedynie św. Mateusz wspomina wydarzenie męczeństwa młodzianków. Król żydowski, Herod Wielki, wydał dekret śmierci na niemowlęta, kiedy dowiedział się od Mędrców, że narodził się oczekiwany przez naród żydowski Mesjasz. Wszystkie dzieci, choć jeszcze nieświadome, oddały życie za Chrystusa. Tradycja Kościoła podkreśla, że otrzymały one chrzest krwi. Dlatego nazywamy je „pierwocinami Kościoła”.

Każdy w święta jest wyjątkowy i ważny. Czy jednakowo ważny jest Bóg? Bóg pragnie być wyjątkowym dla człowieka, pragnie jego uwagi. W jaki sposób przygotowałem się na przyjście Jezusa? Natłok zajęć i obowiązków spycha refleksję i zadumę na dalszy plan. Bóg przychodzi z obietnicą zbawienia.

Proroctwo Malachiasza zapowiada przyjście Eliasza, poprzednika Mesjasza Pańskiego. Św. Jan Chrzciciel poprzedza Mesjasza, przygotowuje Naród Wybrany i wskazuje Baranka Bożego. Czy my, chrześcijanie, jesteśmy duchowo przygotowani na przyjście Jezusa Chrystusa?

Potrzeba wyciszenia, aby nie zagubić tego, co najważniejsze. Analiza modlitwy Maryi w encyklice „Redemptoris Mater”. Święta – czas dziękczynienia i uwielbienia Boga.