Wiosną przyroda budzi się do życia. Nowe zjawiska bywają trudne do zrozumienia. Chrystus przygotowuje uczniów do swego Zmartwychwstania. Mając udać się do Jerozolimy, Jezus wziął osobno Dwunastu i w drodze rzekł do nich: „Oto idziemy do Jerozolimy: tam Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą Go na śmierć i wydadzą Go poganom na wyszydzenie, ubiczowanie i ukrzyżowanie; a trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mt 20,17–19). Pusty grób Jezusa napełnia nas radością. Chrześcijanie mają obietnicę od Zbawiciela, że też zmartwychwstaną. Życie wierzących w Jezusa zmienia się, ale się nie kończy. To jest radosna obietnica. Dzięki Zmartwychwstaniu Jezusa człowiek przeznaczony jest do życia wiecznego.

Siłą kobiet jest ich wierność Panu, dlatego podążają do grobu Jezusa, by namaścić Jego ciało. Kamień na grobie Jezusa symbolizuje to wszystko, z czym nie potrafimy sobie poradzić, co wydaje nam się ponad siły. Wejście kobiet do wnętrza grobu wymaga odwagi. Człowieka ogarnia lęk, gdy staje w obliczu działania Boga. Kobiety wspierają się wzajemnie. Są razem w niepojętej dla nich sytuacji – w ciemności, przerażone, słuchają wyjaśnień anioła. Trudno je pojąć ludzkim umysłem. Strach opowiedzieć innym o niezwykłym doświadczeniu. Szok, jaki przeżyły kobiety w pustym grobie, jest wstępem do przyjęcia prawdy o Zmartwychwstaniu Chrystusa. Wierność, odwaga, wejście w ciemność i słuchanie posłańca Bożego stały się etapami przyspieszonego dorastania niewiast do przyjęcia misji, aby uczniom Jezusa zwiastować Zmartwychwstanie Nauczyciela.

W sanktuarium św. Rity w Cascia w kaplicy, w której znajdują się konfesjonały, umieszczono nietypowy krzyż. Ręce Chrystusa nie są przybite do poprzecznej belki, ale wyciągnięte w kierunku patrzących. Liturgia Męki Pańskiej Wielkiego Piątku prowadzi nas na Golgotę pod krzyż Jezusa Chrystusa. Na Golgocie przy krzyżu napełnimy się miłością, która z niego wypływa. Tajemnica krzyża Chrystusa znajduje się w centrum naszej wiary i dlatego, chcąc ją poznać, trzeba się nieustannie wpatrywać w krzyż. Nasze zbawienie dokonało się na krzyżu. Krzyż stał się sposobem i lekarstwem na nasze grzechy. Uniżenie Chrystusa na krzyżu stało się Jego wywyższeniem i zwycięstwem. Bóg wywyższył Jezusa i uczynił Go Panem całego stworzenia.

Trudno żyć bez wspomnień. Utrata pamięci, amnezja, jest smutną chorobą. Uroczystość rozpoczynająca Triduum Paschalne inauguruje czas wspólnego wspominania spraw i zdarzeń najistotniejszych dla naszej chrześcijańskiej wiary. Życie Syna cieśli z Nazaretu zmieniło bieg świata. Z niezawinionej śmierci na krzyżu zrodziła się fala światła, pełna nadziei, przebaczenia i miłości. Słowa św. Pawła są zobrazowaniem życiodajnego łańcucha tradycji, przekazywania Bożego daru: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem (1 Kor 11,23). Pod nieobecność św. Pawła wspólnota w Koryncie zaczęła się degenerować. Entuzjazm ustąpił miejsca rutynie. Pomiędzyuczniami Chrystusa pojawiły się podziały i konflikty. Przenosimy się do wieczernika w Jerozolimie. Niech wspominanie zbawczych zdarzeń przemienia naszą teraźniejszość i kształtuje przyszłość.

Liturgia Niedzieli Palmowej ma dramatyczny przebieg i stawia nas w dwóch przeciwstawnych sytuacjach: najpierw ziemskiej chwały, potem męki Chrystusa. W procesji z palmami witamy Jezusa i rozpoznajemy w Nim potomka rodu Dawida, czyli obiecanego Mesjasza. Nazywamy Go błogosławionym, ponieważ przychodzi w imieniu Boga. Procesje z palmami odbywały się od IV w. i miały przypominać uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy. Gałązka palmy symbolizuje życie, nadzieję i zwycięstwo. W tej samej liturgii stajemy się świadkami wyniszczenia i upokorzenia Chrystusa. Ludzie, odrzucając Jezusa, wybrali stary porządek świata oparty na złu, przemocy, niesprawiedliwości i egoizmie. Trudno rozpoznać Boga w znieważonym, sponiewieranym i skazanym na okrutną śmierć Jezusie. Krzyż okazał się znakiem zwycięstwa i potwierdzeniem tego wszystkiego, czego nauczał Jezus. Na krzyżu miłość zwyciężyła nienawiść, a życie pokonało śmierć.

Tytuł opery Mozarta może posłużyć za komentarz tego, co wydarzyło się w Jero zolimie: Cosi fan tutte. „Tak czynią wszyscy” – stało się tanią wymówką nieetycznego postępowania. Ewangeliczne wydarzenia opisywane w Niedzielę Palmową ukazują nam bolesną prawdę o konformizmie ludzkiego postępowania. Chrześcijanin powinien być krytycznie nastawiony wobec konformistycznych postaw. Niebezpieczną rzeczą bowiem jest uznawanie masowych zachowań jako kryterium dla naszych decyzji i działania.

Celem homilii jest ukazanie radości ludzi witających Chrystusa (wjazd Jezusa do Jerozolimy). Każdy z nas, nie tylko dorośli, ale i dzieci, odwiązuje osiołka, rozściela płaszcze dla Pana Jezusa i rzuca pod Jego stopy zielone gałązki palm. Pouczamy, że nie wszyscy zrozumieli rolę, jaką Jezus wypełnił względem swego Ojca. Konsekwencją tego była Męka i Śmierć Chrystusa (Pasja). Podczas Eucharystii każdy wierzący z radością w sercu oddaje cześć Jezusowi za to, że nas ukochał. Niedzielą Palmową rozpoczynamy ważne dni – Wielki Tydzień. Należy przygotować napisy dużymi literami: TRIDUUM PASCHALNE oraz wyraz HOSANNA w języku hebrajskim. Po liturgii można zrobić prezentację dziecięcych palm, ale taką, aby pochwalić każdą palmę. Wspólną fotografię czy krótki film można zamieścić wraz z notatką na parafialnej stronie www i w parafialnej gazetce. Nagrodzone palmy można wyeksponować w sali szkolnej lub salce katechetycznej.

W tajemnicy zbawienia człowieka spotykamy Józefa, syna Jakuba, męża Maryi. Czy nie ma już żadnych szczegółów o rodzinie Józefa? Czy zawieszony jest w próżni? Jego też Bóg obdarzył miłością do Miriam, córki Joachima. O Jahwe myślał, z Nim rozmawiał na modlitwie, do Niego wołał w psalmach, a obok Jahwe w myślach i sercu była Miriam. O niej myślał i marzył. Była mu już poślubiona. A jednak wie, że jest cieniem Ojca. To nie on, Józef, wybrał imię dla Syna. On wie, co znaczy być cieniem Ojca. On nie przewidywał groźby dla Jezusa i Maryi. To Bóg Ojciec posyła go do Egiptu, by bronić Jezusa przed złym człowiekiem – Herodem. Józef wyrusza w nieznane Przy łożu śmierci stała Miriam. Pamiętała każdy moment trudny, zwiastowanie i walkę we śnie, i wdzięczność, „że się nie bał”. Odprowadziła go do bram Boga Ojca. Potem cień rozpłynął się w samym Bogu. I odtąd cień Ojca nie ma właściwości cienia. Cień zaczął promieniować, rzucać światło na samo ojcostwo.