Pytanie o możliwość zobaczenia Boga i spotkania z Nim towarzyszy ludziom przez wieki. Jako chrześcijanie wierzymy w to, co przekazali nam przez pokolenia apostołowie, a co oni sami widzieli na własne oczy, na co patrzyli i czego dotykali. Ewangelia wspomina o pobożnych Grekach, którzy szukają poprzez apostołów możliwości zobaczenia Jezusa. Jakie motywy nimi kierują? Może chcą zadać Jezusowi jakieś ważne pytania, a może o coś poprosić? Jak zachowalibyśmy się dziś, co odpowiedzielibyśmy ludziom, którzy prosiliby nas o możliwość spotkania z Jezusem? Gdzie należałoby ich zaprowadzić?

Po nieposłuszeństwie Adama i Ewy Bóg nieustannie poszukuje człowieka, ponieważ pragnie z nim zawrzeć nowe przymierze. Obietnice Boga w pełni zrealizowały się w Jezusie Chrystusie. On przez swoje posłuszeństwo woli Boga dał początek nowemu i niezniszczalnemu przymierzu. Zbawienie wyraża się w przebaczeniu naszych grzechów oraz pojednaniu z Bogiem Ojcem. Jest ono także otworzeniem bram wieczności dla każdego z nas. Wydarzenia męki i śmierci Chrystusa pokazują nam nieskończoną miłość Boga do każdego z nas. On nie oszczędził nawet swojego Syna, aby nas ratować i wyzwolić z niewoli grzechu i śmierci. W Jezusie można odnaleźć pełnię miłości.

Prośba Greków, skierowana do Filipa, jest ciągle aktualna. W Wielkim Poście mogę na nowo odnaleźć Chrystusa. Chrystus zasłonięty na krzyżu. Szukaj Go gdzie indziej, w drugim człowieku. Czy stać mnie na to, by zobaczyć Pana Jezusa w drugiej osobie? W trakcie homilii przyda się talerzyk z ziarnem pszenicy i ziemia.

Rozmowa z Nikodemem – objawienie Bożej miłości. Motywem działania Boga jest zawsze miłość. Bóg stał się widzialny: w Jezusie możemy Go oglądać. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła. Droga do świętości rabbiego Nikodema.

Jezus z Nazaretu poprzez swoje dzieła zbawcze daje nam życie wieczne. On sam jest jego gwarantem. Temat nadziei na życie wieczne rozbrzmiewa współcześnie bardzo mocno. Podstawą naszej nadziei jest Boże miłosierdzie. Jest to ukazane we wszystkich dzisiejszych czytaniach biblijnych. Jezus z Nazaretu przyszedł na świat nie po to, by nas potępić, lecz aby dać nam zbawienie. Z powodu grzechów umiera w nas Boże życie, ale Stwórca nam je przywraca przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował (Ef 2,4). Światło i ciemność – za pomocą tych pojęć umiłowany uczeń Pana wyjaśnia, dlaczego niektórzy ludzie odrzucają zbawienie przygotowane przez Boga.

Światłość, światło – to biblijne symbole prawdziwej mądrości. Jedną z cech prawdziwej mądrości jest chęć dzielenia się nią, pomagając dzięki temu innym ludziom. Symbole światła i ciemności są często wykorzystywane w Biblii jako przypomnienie dobra i zła. Kto lubi ciemność? Ten, kto chce ukryć siebie i swoje uczynki. Chrześcijanie to ludzie, którzy wiedzą, że muszą być otwarci. Jezus był światłem, które wypaliło się do końca, do śmierci – dla nas wszystkich. Chcąc mieć w sobie jedyne prawdziwe światło, czyli światło Boże, musimy bardzo cierpliwie i gorliwie wpuszczać je do naszego serca. Do zilustrowania homilii potrzebne będą dwie świece i dwa duże naczynia – jedno całe, a drugie z otworami, żeby był dopływ powietrza do środka.

Słowo Boże III Niedzieli Wielkiego Postu stawia przed naszymi oczami Dekalog, czyli Dziesięć Przykazań, które Bóg przekazał Mojżeszowi. Boże przykazania wydają się być czymś, co ogranicza wolność. Istnieją dwa rodzaje wolności: „wolność od” i „wolność do”. „Wolność od” to jest ta wolność negatywna, która chce usunąć wszystko, zarówno złe, jak i dobre, co krępuje człowieka. „Wolność do” akceptuje przepisy i prawo, ponieważ rozumie, że służą one dobru człowieka i dają mu poczucie bezpieczeństwa.

Bóg dał nam przykazania, które nie ograniczają naszej wolności, ale ukazują kierunek właściwego życia prowadzącego na spotkanie z Panem Bogiem. Odrzucając Jego przykazania, dobrowolnie pogrążamy się w niewoli zła, które może nas doprowadzić do utraty życia wiecznego. W dzisiejszej Ewangelii Jezus upomina się o Boże prawo i przypomina, że starotestamentalne nakazy dane na Górze Synaj są nadal obowiązujące. Ja jestem Pan, Bóg twój (Wj 20,2) – słowa te wypowiada dziś również do nas. Bóg chce, byśmy pamiętali o Jego przykazaniach i kierowali się nimi w codziennym życiu.