Św. Paweł zaskakuje nas dzisiaj. Pisze do wspólnoty w Koryncie słowa, które – po wyrwaniu z kontekstu – mogłyby nas poprowadzić na życiowe manowce: Staram się przypodobać wszystkim (por. 1 Kor 10,33). Życiowa strategia: „chciałbym przypodobać się wszystkim za wszelką cenę” nie jest ewangeliczną metodą na życie. Mądrość ludowa też nam o tym mówi: „Jeszcze się nie narodził, kto by wszystkim dogodził”. Bajka o młynarzu, jego synu i ośle. Młynarz słuchał porad przechodniów. Raz prowadził nieobładowanego osła, potem jechał na nim sam, później – razem z synem. Na koniec – naraził się na kpiny, niosąc osła wraz synem. Morał: nie można zadowolić wszystkich.

Gromadzimy się w każdą niedzielę na Eucharystii, by wsłuchiwać się w słowo Boże i przyjąć pokarm świętych. W tych znakach Pan jest obecny pośród nas. Doświadczamy różnych chorób fizycznych. Dzisiejsza Ewangelia mówi o bardzo dotkliwej chorobie – o trądzie, który skazuje chorego na izolację od ludzi zdrowych. Stojąc tak blisko ołtarza Jezusa, widzimy naszą ludzką niemoc; wyraźnie widzimy też chorobę naszej duszy, którą jest grzech. Przychodźmy do Jezusa po uzdrowienie. Tak często jesteśmy słabi, zagubieni, czujemy się pozostawieni sami sobie. Jezus nas uzdrawia. Eucharystia jest miejscem udzielania nam łaski. Słowo Boże nas oczyszcza i kieruje naszymi krokami, Eucharystia dodaje nam mocy, stając się dla nas pokarmem w drodze do domu Ojca. Jezus nas posyła do ludzi utrudzonych codziennością, abyśmy zanieśli im nowinę o Bożej łasce.

Ludzie trędowaci cierpieli podwójnie: tracili zdrowie, jak również zmuszeni byli do opuszczenia domów i miast. Ewangelia wymienia cztery etapy spotkania człowieka trędowatego z Jezusem: litość okazaną przez Jezusa, potem chęć działania, działanie i wreszcie oczyszczenie. Cztery etapy tego spotkania można uznać za paradygmat postępowania w każdej sytuacji, kiedy istnieje potrzeba okazania pomocy drugiemu człowiekowi. Dobre rzeczy nie dzieją się na świecie same. Zawsze potrzebni są ludzie, którzy przełamują egocentryzm serca i strach przed problemami, i wyciągają rękę do bliźnich w potrzebie. Należy wyrobić w sobie empatię, czyli umiejętność współczucia innym ludziom i nauczyć się zwracać uwagę na ich kłopoty. Największą rolę w wychowaniu człowieka do miłości mają do spełnienia rodzice. Rodzice winni być wspomagani w swoim zadaniu przez szkołę i Kościół. W trakcie homilii potrzebne będą duże kartki z napisami: „Jestem chory”, „Jestem smutny”, „Jestem niespokojny”, „Jestem głodny”, „Jestem przestraszony” itp. oraz taśma samo przylepna.

Pierwsze czytanie ukazuje nam Hioba, który po stracie wszystkiego co posiadał, włącznie z rodziną, znalazł się u kresu sił fizycznych i duchowych. Z jego ust wyrywa się Boga wołanie pełne smutku, i żalu. Hiob porównuje ludzkie życie do nieustannej walki. Jednak nie jest to wyłącznie bajkowa walka między siłami dobrami i zła. W naszej walce jesteśmy wsparci przez Boga, który nas kocha. To On dodaje nam sił w chwilach największych kryzysów. Właśnie wtedy trzeba nam jeszcze mocniej przylgnąć do Jezusa. Jezus Chrystus ma moc uzdrowienia wszystkich moich słabości. Warto Mu również zaufać co do czasu uzdrowienia. Zapewne chcielibyśmy jak najszybciej, ale Jezus zna najlepiej najwłaściwszy czas uzdrowienia.

Zdolności i elokwencja połączone z pychą i zarozumialstwem nie przyniosą nigdy dobrych owoców w dziele głoszenia Dobrej Nowiny. Jezus opuszcza miasto, w którym – patrząc po ludzku – osiągnął wielki sukces. Dzięki uzdrowieniom stał się sławny. Celem Jego misji nie było zdobywanie taniej popularności i próżnej sławy. Jezus przyszedł, aby służyć pomocą cierpiącym ludziom. Widząc rzesze ludzi naznaczonych cierpieniem, trzeba przyznać rację doświadczonemu przez życie Hiobowi, który pyta: Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik? (Hi 7,1). Jezus widząc rzeczywistość naszego życia – cierpienia, braki, niepokoje, zagubienie, bezradność, samotność – objawia nam się jako Zbawiciel i Wyzwoliciel.

Cierpienie w życiu człowieka ma różne powody: zmęczenie, smutek, łzy, choroby i śmierć. Co to znaczy być chorym? Pana Jezusa obchodzi nasze życie, to, co się z nami dzieje: nasze zdrowie, samopoczucie nie są Mu obojętne. Chrystus uzdrawia, czyni cuda. Słyszeliśmy o tym w dzisiejszej perykopie ewangelicznej, ale zapisów uzdrowień znajdziemy w Biblii dużo więcej. Grzech jako choroba duszy ludzkiej. Nie uzdrowią jej żadne ludzkie lekarstwa. Jezus leczy duszę człowieka. Tylko On ma taką moc. Nasz Pan silniejszy jest od szatana. Uzdrowienia dokonywane przez Chrystusa miały również budzić wiarę ludzi. W jaki sposób możemy zwrócić się do Jezusa-Lekarza, by uleczył nasza duszę z grzechów? W Kościele możemy korzystać z sakramentu pokuty i namaszczenia chorych. Należy przygotować apteczkę z lekami i pokazać ją dzieciom w trakcie homilii. Można na buteleczkach zrobić czytelne etykietki: syrop na kaszel, krople do nosa, krople na bóle brzucha, maść na odciski, tabletki na gardło, bandaż, tabletki od bólu głowy, herbatka na uspokojenie, recepta itp.

Dzisiaj bardzo różnie pojmuje się świętość. Czym jest świętość we współczesnym świecie? 2 lutego Kościół obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego. Czyni to na pamiątkę ofiarowania Jezusa przez Maryję i Józefa w świątyni jerozolimskiej. W polskiej tradycji jest to też święto Matki Bożej Gromnicznej. Dziś przypada także Dzień Osób Konsekrowanych. Od X wieku w liturgii Ofiarowania Pańskiego pojawia się obrzęd poświęcenia świec. Symbolika ta nawiązuje bezpośrednio do wielkanocnego Paschału, który wyraża zwycięstwo nad śmiercią, grzechem i szatanem. Rodzice przynieśli małego Jezusa do Jerozolimy, do świątyni, aby zgodnie z Prawem Izraela „przedstawić” Go Panu. Jezus jako pierworodny syn był ofiarowany Bogu w świątyni jerozolimskiej. Wtedy też starzec Symeon wypowiedział proroctwo, nazywając Jezusa światłem na oświecenie pogan i chwałą (…) Izraela (Łk 2,32).

Wypędzenie z człowieka złego ducha oznacza, że pojawił się ktoś, kto ma władzę nad duchami nieczystymi, kto jest w stanie je zwyciężyć, a więc rzeczywiście przyszło królestwo Boże. Nauczanie Jezusa musiało robić wrażenie, musiało różnić się od tego, co ludzie słyszeli od uczonych w Piśmie. Nauka Jezusa była głoszona z mocą. Jezus uczył jak ten, który ma władzę. Jezus identyfikował się ze swoim słowem. Uczeni w Piśmie bardziej głosili siebie samych niż słowo Boże. Często ważniejsza była tradycja wymyślona przez ludzi, niż to, co objawił Bóg. Nauka Jezusa jest nowa, bo ukazuje moc głoszonego słowa, ukazuje moc Bożą. Ona ukazuje prawdziwe oblicze Boga.