„Oto słowo Pańskie” – to Jezus przychodzi do nas w swoim słowie. Spojrzenie Jezusa i relacja osobowa. Dwa światy: ubóstwa i cierpienia oraz bogactwa i sytości. Jeśli we współczesnym świecie, również w chrześcijańskiej Polsce, jest tyle grzechów przemocy, dominacji, deprawacji – wobec dzieci, to niewątpliwie Bóg, który stał się Dzieckiem, jest wciąż odrzucany i krzyżowany w tych najmniejszych. Pokornego Boga przyjmują pokorni ludzie.

Pismo Święte nie wspomina o narodzinach Maryi, ale w Tradycji Kościoła wspominamy ten dzień z racji szacunku dla Matki Bożej. Maryję nazywano Matką Boską Siewną. Wszyscy wiemy, że jeśli się ziarno źle przetrzymuje, to grozi mu pleśń, zaraza, zgnilizna, po prostu zmarnowanie ludzkiego wysiłku. Błogosławieni, którzy strzegą Bożych słów i żywią się nimi, i troszczą się o ich wzrost.

Jezus przychodzi do synagogi, aby nauczać. Obserwują Go uczeni w Piśmie i próbują przyłapać na niestosownym zachowaniu, złym słowie, bądź pochwycić na jakimś bluźnierstwie albo na złamaniu prawa Mojżeszowego. Jezus Chrystus stawia na środku człowieka z uschłą prawą ręką. W naszym życiu również doświadczamy takich sytuacji, kiedy ktoś wpada we wściekłość z powodu dobra, które czynimy. Podobnie jest z głoszeniem Ewangelii. Często kiedy ewangelizujemy, budzimy w ludziach negatywne emocje i agresję. Człowiek może być zaślepiony. Może nie widzieć dobra, który dokonuje się w jego życiu. Może i ciebie ktoś zaślepia, widzisz tylko jedno i wpadasz w szał?

Odnaleźć w Bogu tego, który ukazuje piękno i dobro.

Ukazanie Ewangelii jako „nowego świata”, który nie mógł przystać do starego porządku rzeczy…

Wzbudzenie pragnienia dostrzegania Bożej obecności w naszej codzienności. Prośba o dostrzeganie Bożej obecności.

Ukazanie konieczności otwarcia się na Słowo Boże.

Ukazanie, że jedynie Jezus może ustrzec mnie przed działaniem złego.