Biblijne góry jako miejsca szczególnej obecności Boga. Apostoł nie głosi swojej nauki, ale Tego, który go posłał. Rozwój życia duchowego, umotywowane wiarą praktyki religijne, odwaga świadczenia o swojej wierze są warunkiem sine qua non pozytywnych odpowiedzi na Boże wezwanie do szczególnej służby Bogu i Kościołowi. Potrzeba modlitwy o rozwój życia duchowego młodzieży.

Jezus jedyną nadzieją człowieka znękanego. Dobra Nowina dla ubogich. Każdy cud jest zapowiedzią największego cudu: zbawczej męki, śmierci i Zmartwychwstania Pana Jezusa.

Walka Dawida z Goliatem obrazuje sytuację, w której słabszy pokonuje silniejszego, mimo że jego szanse były znikome. Istnieje interpretacja tej historii odnosząca się do Chrystusa. Dawid był bowiem przodkiem Jezusa. Podobnie jak Dawid, Jezus ruszył do walki przeciw szatanowi, nie mając broni, lecz Bożą moc i słowo Boże.

Dzisiejsza Ewangelia porusza temat przeżywania dnia poświęconego Bogu. Chrystus broni uczniów przed faryzeuszami, wskazując, że szabat został ustanowiony dla człowieka. Jak traktujemy trzecie przykazanie: czy jako przykry obowiązek, czy dar Boga dla nas? Jesteśmy zobligowani przykazaniami do uczestniczenia w niedzielnej i świątecznej Eucharystii. Dzień świąteczny jest przestrzenią spotkania z Bogiem. To także czas odpoczynku, który ma służyć rodzinie. Należy się przygotowywać do przeżycia świątecznej Liturgii.

Bliskość z Chrystusem prowadzi do radości i wesela, do życia w harmonii z sobą samym. Dlatego uczniowie nie pościli. Zarówno świętowanie jedności z Bogiem, jak i praktyki postu są wartością życia chrześcijańskiego. Post pomaga w uwolnieniu spod władzy namiętności. Pościmy, ponieważ w taki sposób przygotowujemy umysł, uczucia, wyobraźnię i ciało na spotkanie z Panem. Młode wino (Mk 2,22) to nowe myślenie, nowe spojrzenie na człowieka i jego relację z Bogiem. Ważniejsze jest miłosierdzie niż ofiary składane Bogu.

Słowo Boże w życiu każdego chrześcijanina powinno zajmować szczególne miejsce. Każde słowo ma moc. Dzisiaj sam Bóg zapewnia nas o tym, że Jego słowo jest żywe i skuteczne.

Przypomnienie zebranym, że dobrze przygotowany i przeżyty sakrament pokuty daje radość sercu, daje poczucie lekkości i rozwija nasze wnętrze, bowiem przybliża nas do Boga.

Trzeba umieć dostrzec niezbędność wiary w naszym życiu. Z wielką pokorą uznawać wielkość Boga. Wiara jest darem Bożym. Jedynie Bóg może ją wlewać w duszę. Prośmy często Pana, by przymnożył nam wiary. Panie, wierzę, ale dopomóż mi, bym wierzył jeszcze silniej i głębiej.