Bardzo często szybko dokonujemy osądów w naszym życiu. Tak jak mówi dzisiejsza Ewangelia: porywamy kamienie i rzucamy. Brakuje czasu na konstruktywną rozmowę, która pozwoliłaby usłyszeć wszystkie za i przeciw. Nie brakuje jednak wyśmiania, obmowy, oszczerstwa. Łatwo skazać drugiego człowieka, czasem niesłusznie, ale jakże trudno naprawić nam popełnione grzech czy błąd. Zadaniem Kościoła, czyli każdego z nas, jest dbanie o pokój i pomoc potrzebującym.

Ważną rolę w dzisiejszej liturgii słowa odgrywa Abraham. W pierwszym czytaniu usłyszeliśmy moment zawarcia przymierza między Bogiem a Abramem, który stał się Abrahamem. Abraham powraca też w Ewangelii, w której Jezus próbuje przekazać Żydom prawdę o życiu wiecznym. Żydzi nie przyjmują nauki o królestwie niebieskim. Dlaczego? Nie bez przyczyny słyszymy dziś o Abrahamie i własnej sławie. W ten sposób zapraszani jesteśmy do tego, aby spojrzeć na własne życie i zbadać stan naszej duszy. Do Wielkanocy jeszcze dziesięć dni, jeszcze wszystko możemy zmienić.

Zrozumieć, że kierowanie się własnymi wyobrażeniami zaburza relację z Bogiem.

Postawa współczesnych Chrystusowi jest przez nas bardzo krytykowana. Nie zauważamy, że postępujemy podobnie.

Głoszenie niepopularnych prawd zawsze było niebezpieczne. Nieliczni chcą słuchać o swoich błędach i potrzebie zmiany. Słowa Jezusa zostały dopełnione przez czyny. Zgodnie z zapowiedziami, zmartwychwstał. Po niemal czterech tygodniach Wielkiego Postu warto zastanowić się nad tym, czy moje podążanie za Jezusem zaowocowało już zmianą myślenia, próbą zmiany. Warto zaufać Panu Bogu, który na pewno nie wprowadzi nas w błąd. To, że większość idzie w innym kierunki wcale nie musi oznaczać, że ja błądzę.

W naszym dzisiejszym fragmencie Ewangelii zadane zostają dwa pytania. Te pytania dotyczą tego, kim jest Jezus! Nikt nie chce sam dobrowolnie oddać swojej władzy! Przywódcy żydowscy byli właśnie tacy. Jezus demaskuje zepsucie ludzkiego serca, które myśli tylko o sobie. Kiedy spojrzysz na całokształt misji Jezusa, wyraźnie widać, że jest On Chrystusem. Ale wielu nie chciało tego przyznać. Czasami staramy się stworzyć takiego Boga, jakiego sami pragniemy.

Dziś obchodzimy uroczystość św. Józefa, oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, opiekuna Jezusa, patrona Kościoła i wielu z nas, człowieka sprawiedliwego, prawego i świętego, który poświęcił się całkowicie służbie życiu, rodzinie i tajemnicy zbawienia. W 1870 r. błogosławiony papież Pius IX ogłosił św. Józefa patronem Kościoła powszechnego i rodzin chrześcijańskich. Św. Józef to wzór dla ojców rodzin oraz dla każdego z nas, dlatego polecamy siebie jego szczególnej opiece. Kiedy wokół tylu ludzi doznaje trudności, codziennych kłopotów, niepewności z powodu braku pracy i środków do godnego życia, warto zwracać się o pomoc do św. Józefa nie tylko w dniu Jego święta. Imię św. Józefa wspomina się w Kanonie rzymskim i w Litanii do Wszystkich Świętych. W Modlitwach przy konających jest polecane wezwanie do świętego Patriarchy. Św. Józef jest też patronem dobrej śmierci. Według tradycji odszedł z tego świata w ramionach samego Pana Jezusa. Jego wstawiennictwu będziemy zatem polecać wszystkich konających.

Uświadomić sobie, że miłość Boga wobec człowieka jest czymś większym niż miłość macierzyńska.