Powód gromadzenia się ludzi przy Jezusie jest ciągle ten sam: liczą na to, że choćby otarcie się o szaty Jezusa, przywróci zdrowie ich chorych. Wzmianka o dotknięciu się szaty Jezusa przypomina niejedno wydarzenie ze starego Testamentu, lecz przede wszystkim kojarzy się z opisem uleczenia niewiasty cierpiącej na krwotok. Jezus i dziś pragnie uzdrowić każdego z nas. On pragnie, aby każdy z nas ze spotkania z Nim wychodził przemieniony.

Ludzie dziś czują się porzuceni, zagubieni, zdezorientowani. Wiele lęku rodzi w ludziach siejący na wielu płaszczyznach spustoszenie koronawirus. Wiele sytuacji powoduje, że człowiek czuje się pogubiony, bezradny, bezsilny. Niektórzy czują się porzuceni nawet przez samego Boga. Jezus wysłał swoich uczniów, aby czynili dobro wobec ludzi, aby nieśli im nie tylko Dobrą Nowinę, ale i konkretną łaskę Boga. To dzieło było i jest kontynuowane w Kościele.

Herod Antypas spotkał Herodiadę (żonę swojego brata Heroda III). Ich relacja początkowo była relacją cudzołożną, trzymaną w tajemnicy. Jan Chrzciciel, idąc śladami dawnych proroków, którzy nie wahali się wytykać nawet królom ich niemoralności i grzechów, stawił czoła Herodowi. Jan Chrzciciel był dokładnie taki, jak starożytni prorocy, którzy nie odnieśli żadnego spektakularnego sukcesu swoim przepowiadaniem prawdy. Prorocy nie byli powołani do odniesienia sukcesu; byli raczej wezwani do głoszenia Słowa Bożego bez względu na to, czy to Słowo jest mile widziane, czy też nie. Jezus chce nam dziś powiedzieć przez przykład proroków, a szczególnie Jana Chrzciciela, że to nie sukces jest miarą spełnienia; że czasem porażka w oczach ludzkich jest zwycięstwem u Boga!

Zarówno święci jak i błogosławieni, przykładem swojego życia proponują wejść w zażyłą relację z Bogiem i realizację Jego zbawczej misji, by osiągnąć zbawienie. Być przykładem dla innych jak zwyciężać zło poprzez przemianę swojego dotychczasowego życia. Chrystus proponuje, by w życiu zawsze stawiać na dobro i nim się posługiwać. Ubóstwo i pokora to ogromna siła i oręż w walce ze złym duchem.

Zadaniem proroka jest głoszenie słów od Boga. Los proroka zazwyczaj był bardzo trudny. Często spotykał się on z niezrozumieniem i odrzuceniem a nawet cierpiał fizycznie. W swojej miłości do człowieka Bóg nadal posyła proroków, aby przestrzegali Jego lud, karmili go Jego słowem i błogosławili na drogę do nieba. Znamy ich imiona, żyli i żyją pośród nas. W dzisiejszych czasach, trudnych czasach, prorok jest jasnym płomieniem, kagankiem, który może nas przeprowadzić przez życie i pomóc w osiągnięciu zbawienia. Prócz zaufania potrzeba jeszcze otwartego serca, zdolnego przyjąć głoszoną naukę.

Dobro zawsze wymaga poniesienia konkretnych „kosztów”. Jezus w dzisiejszej Ewangelii czyni ogromne dobro wobec człowieka opętanego. Jezus nie boi się niczego w człowieku. Wchodzi w najtrudniejsze sytuacje, dotyka miejsc najbardziej bolesnych, odrażających – wszystko po to, aby przynieść łaskę uleczenia, uzdrowienia, uwolnienia. Może utrata stada świń była ceną tego, że pozostali mieszkańcy nie zrobili nic, aby pomóc opętanemu? Bolesne skutki egoizmu.

Wsiadamy do łodzi. Dziwna postawa Jezusa. Pedagogia Jezusa wobec uczniów. Reakcja uczniów. Jezus podsumowuje. Nasze życie. Moja postawa wobec Boga.

Fragment z Listu do Hebrajczyków i przypowieść Jezusa zapisana przez ewangelistę Marka mówią nam o obecności i wzrastaniu królestwa Bożego na ziemi. Jezus mówi, że misja siewcy kończy się wraz z zasiewem ziarna. Wzrost Bożego królestwa jest więc z jednej strony zależny tylko i wyłącznie od Bożego działania, z drugiej zaś strony – wytrwałe cierpienie uczniów przyczynia się również do szerzenia wiary w moc zbawiającego Boga.