Liturgia przedstawia nam dzisiaj proroka Eliasza. Jego dzieje znajdujemy opisane w Pierwszej oraz Drugiej Księdze Królewskiej. Prorok Eliasz jest człowiekiem całkowicie oddanym Bogu. Modlitwa i ufność wobec Pana sprawiły, że żył w obecności Bożej. Mocna wiara i przywiązanie do Prawa Bożego uczyniły z niego proroka rozpalonego troską o właściwe życie ludu. Prorok zaprasza nas dożycia słowem Bożym i troski o chwałę Bożą.

Codzienność próbuje odwrócić uwagę od cierpienia. Zamiast akceptacji cierpienia tworzy się z niego bożka. Jednym ze źródeł cierpienia jest grzech. Drugie źródło to cierpienie dopuszczone przez Boga. Chrystus wychodzi na górę skąd widzi całe ludzkie cierpienie. W cierpieniu jest łaska, która daje nadzieję. Cierpienie przyjęte w Jezusie staje się miejscem zbawienia.

Piesze pielgrzymki na Jasną Górę i paradoks. Bogaci zamykali się przed pielgrzymami, ubodzy chętnie dzielili się wszystkim tym, co posiadali. Ludzie otwartego serca są prawdziwie bogaci – wypełnili swoje serca Bogiem, niczego więcej nie pragną. Hojna wdowa z Ewangelii. Zaproszenie do czynienia jałmużny. Wielu ludzi potrzebuje dziś jałmużny serca – nie wsparcia finansowego, a duchowego.

Jezus krytykuje uczonych w Piśmie. Tym razem jednak Jego krytyka nie dotyczy niespójności ich życia, ale nauki, którą przekazują ludziom. Oficjalna propaganda zarówno autorytetów politycznych Izraela, jak i uczonych w Piśmie mówiła, że Mesjasz przyjdzie jako syn Dawida. Jezus nie był całkowicie zgodny z ideą Mesjasza jako chwalebnego Pana, który przybywa jak potężny król… W rzeczywistości prosty lud – tak zwani „biedni Jahwe” (hebr. anawim) – oczekiwał Mesjasza, który będzie sługą Boga dla ludzkości. W świetle Zmartwychwstania chrześcijanie zaczęli czytać Stary Testament i odkrywać w nim nowe znaczenia, których wcześniej nie można było odkryć, ponieważ brakowało światła.

Kapłan – pośrednik między Bogiem a ludźmi. Ofiara Abrahama zapowiedzią zbawczej ofiary Jezusa Chrystusa. Kościół – wybrana przez Boga wspólnota wiary i miłości.

Saduceusze twierdzi, że nie mogą przyjąć nauki, która nie została objawiona patriarchom, Mojżeszowi i prorokom, którą w Izraelu wprowadził dopiero w niedawnych czasach autor księgi Daniela. Znając ich myśli, Jezus rzuca zupełnie nowe światło na tajemnicę wieczności. Bóg jest Bogiem żywych. Trzeba nam karmić się nieustannie ciałem Chrystusa, aby wzmacniać wiarę i umacniać nadzieję, a także zwiększać zdolność kochania, aby iść ku wiecznemu celowi.

Można powiedzieć, że na Jezusa przygotowano dziś niemiłą pułapkę. Jak bowiem miał odpowiedzieć na pytanie: czy wolno płacić, czy też nie wolno płacić podatku cezarowi? Każda odpowiedź na to pytanie jest zła. Jezus nie szuka sporów. To nie jest w Jego stylu. Nie daje się sprowokować i przy tym powiedzieć coś niewłaściwego. Zależy Mu na tym, aby głoszona była prawda. Dla tych, którzy jej szukają – odsłania ją. Chrystus wprowadza pokój w relacje międzyludzkie, a także między Bogiem a człowiekiem. Dzisiejsza Ewangelia uczy nas, że każdy z nas jest stworzony na obraz i podobieństwo Pana Boga. Mamy oddawać Panu Bogu samego siebie. To oznacza, że nie wolno mi być niewolnikiem rzeczy materialnych.

Maryja miała największą wiarę w to, że jej Syn jest oczekiwanym Mesjaszem. Towarzyszyła Jezusowi aż do Jego męczeńskiej śmierci na krzyżu. Na weselu w Kanie Galilejskiej Jezus dokonał na prośbę Matki pierwszego cudu i ukazał swą Boską moc.