Liturgia adwentu jest nieprzerwanym kantykiem nadziei. Chrześcijanin z nadzieją i radością oczekuje dnia przyjścia Zbawiciela. Zachariasz otrzymał od Archanioła Gabriela obietnicę narodzin syna, a ponieważ nie potrafił w to uwierzyć, otrzymał znak od Boga i pozostał niemy aż do narodzin Jana. Przez głoszenie słowa Bożego, wezwanie do nawrócenia i chrzest udzielany w Jordanie, Jan Chrzciciel przygotowywał ludzi na przyjście Zbawiciela.

Cichy patron adwentu – św. Józef. Oblubieniec poddany próbie wiary. Zaufanie i posłuszeństwo Józefa.

W genealogii Jezusa słowo ojciec pojawia się 39 razy, ukazując w ten sposób liczne pokolenia oczekujące na Zbawiciela. Pośród męskich imion w tekście spotykamy cztery kobiety, poganki. To świadczy o powszechnym charakterze zbawienia, którego dokonał Jezus. Bóg zapowiada zbawienie człowieka przez Chrystusa jeszcze w Raju, ale rozpoczyna się ono w powołaniu i czynach Abrahama.

Elity żydowskie nie chcą uznać św. Jana Chrzciciela za Eliasza, a w Jezusie z Nazaretu nie chcą dostrzec zapowiadanego od wieków na kartach Pisma Świętego Mesjasza Pańskiego. Aby znaleźć odpowiedzi na różne pytania, które towarzyszą człowiekowi przez całe życie, potrzebna jest pokora i otwarcie na światło, jakiego Bóg udziela.

Syn Człowieczy przyjdzie w chwili, której się nie domyślamy. W adwencie mamy czuwać, aby nie ulec pokusie, która prowadzi do zwątpienia i do śmierci. Czuwanie pozwala rozpoznać znaki obecności Chrystusa pośród nas. Jan Chrzciciel przez swoje nauczanie i chrzest w Jordanie przygotowywał ludzkie serca na przyjęcie Jezusa. Każda epoka ma swojego Eliasza.

Przykład rozkapryszonych dzieci – odrzucenie łaski czasu. Pomnażanie talentów – współpraca z łaską. Męczennik stanu wojennego – bł. ks. Jerzy Popiełuszko. Odczytywanie znaków czasu – zwycięstwo nad pokusą narzekania.

W liturgii adwentowej będzie nam towarzyszył św. Jan Chrzciciel. Odważnie i stanowczo naśladujmy proroka przełomu obu Testamentów. Wielkość chrześcijańska polega na życiu zgodnym z przykazaniami Bożymi.

Trenerzy często mówią, że aby w sporcie osiągnąć sukces, potrzebne są dwie rzeczy: talent i praca. Aby osiągnąć sukces w życiu duchowym, potrzeba działania łaski Bożej i własnej ciężkiej pracy. Bóg hojnie udziela nam swojej łaski, nie szczędzi jej, błogosławi, abyśmy byli szczęśliwi. Bóg potrzebuje jednak i mojej odpowiedzi, mojej dyspozycji, ponieważ On bardzo szanuje naszą wolność. Każdy z nas jest jakby„katalizatorem” Bożej łaski. Jeśli zaufasz Bogu, to On nigdy Cię nie zostawi, nie opuści Cię, umocni Cię i podtrzyma, kiedy będziesz tego potrzebować.