Jesteśmy dziś świadkami niezwykle przejmującej sceny ewangelicznej – na naszej drodze staje dziś bowiem Pan Jezus, który płacze nad Jerozolimą. Przyglądając się dzisiejszej Ewangelii, aż chciałoby się zapytać samego siebie, a co z moim czasem nawiedzenia? Czy go dostrzegam? Opowiadanie o śladach na piaski. Bóg nie wymaga od nas, abyśmy Go rozumieli, ale abyśmy Mu zaufali i zawierzyli Jego słowom.

Współpraca z łaską – Zacheusz i Bartymeusz. Pomnażanie łaski płynącej z sakramentów. Bierzmowanie – zakopany talent. Duch Święty – Dar z wysoka w drodze do wieczności.

Niewidomy prosi Chrystusa o uleczenie. Bezradność człowieka wobec grzechu i ślepoty duchowej. Bł. Karolina Kózkówna już w młodym wieku wykazała się bohaterstwem. Świętość jest dla każdego z nas. Możemy ją osiągnąć, żyjąc zgodnie z wiarą.

Jezus podaje nam warunki dobrej i skutecznej modlitwy. Przede wszystkim musi być wytrwała i pełna wiary. Bóg, który jest kochającym Ojcem, zawsze wysłucha naszych modlitw, gdy będziemy wytrwali i ufni, choć nie zawsze tak, jak byśmy chcieli. On daje nam to, co dla nas najlepsze, choć niekiedy nie potrafimy tego zrozumieć. "Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi" – tak powinna rozpoczynać się każda nasza modlitwa. Zdając się na wolę Bożą, wyznajemy wiarę, że Bóg jest naszym Ojcem i najlepiej wie, czego nam potrzeba.

"Jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż (…) nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich" (Łk 17,27) – słowa napisane tysiące lat temu idealnie oddają „uśpienie” współczesnego świata. Wielu ludzi dziś nie dba o swoje życie duchowe, odpuszcza sobie wszelkie normy moralne, wybiera łatwiejsze życie, oparte na własnych zasadach. "Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je" (Łk 17,33). Życie według tej zasady wcale nie wymaga od nas rezygnacji z własnego rozwoju. Bóg daje nam szansę prawdziwego szczęścia.

Mądrość Boża jest dla człowieka autentycznym skarbem. Królestwo Boże przychodzi niepostrzeżenie. Nieznana jest data paruzji Mesjasza Pańskiego.

Samarytanie i Galilejczycy są tacy sami w obliczu strasznej choroby. Prośba o litość wyzwala reakcję Chrystusa. Uradowani Galilejczycy po uzdrowieniu wracają do świata i zapominają o Jezusie. Samarytanin otrzymuje dar uzdrowienia i jest jedyną osobą, która okazuje wdzięczność.

Bóg, stwarzając człowieka na swój obraz i swoje podobieństwo, obdarzył go także nieśmiertelnością. Słowo Boże mówi, że ludzie nie umierają, że "po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył i znalazł ich godnymi siebie. Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak całopalną ofiarę" (Mdr 3,5–6).