Wniebowzięcie Maryi jest jednym z bardziej tajemniczych wydarzeń naszej wiary. Pan Jezus – jak wierzymy – nie pozwolił, aby jego Matka umarła tak, jak każdy człowiek, lecz uczynił dla Niej niezwykły cud. Wniebowzięcie Maryi jest również tematem licznych legend i opowieści, które nie są zapisem wydarzeń historycznych, lecz wzbogacają naszą wyobraźnię i wiarę. Chociaż Maryja odeszła do nieba, to ciągle jest obecna z nami na ziemi. Na całym świecie istnieją tysiące sanktuariów związanych z objawieniami Maryi bądź z cudami wyproszonym przez Jej wstawiennictwo. Maryja pozostała Matką Kościoła, wypełniając przez cały czas testament Jezusa spod krzyża.

Ogień i woda to dwa żywioły. Ogień – wielki dar. Woda jest związana z chrztem. Chrzest Chrystusa ma się dokonać poprzez cierpienie. Rozłam – to konsekwencja postawy człowieka.

Niejednokrotnie przyszło nam stanąć wobec sytuacji, w której wyznanie wiary było naprawdę trudne, czy to w gronie najbliższych, czy nieznajomych. Bóg jest Osobą najważniejszą. Dlatego z naszej strony tak potrzebne jest jasne opowiedzenie się wobec Niego: za lub przeciw. Opowiadając się za Bogiem możemy wywołać poważne konflikty, także wśród najbliższych. Chrystus mówi o tym, że przynosi na ziemię rozłam, nie pokój. Jak pogodzić te słowa z tym, że Jezus przynosi ukojenie? Opowiedzenie się za Jezusem jest możliwe dzięki mocy Ducha Świętego. Ogień, o którym mówi Jezus, najczęściej jest odczytywany jako ogień Ducha Świętego. Ogień jest też symbolem wewnętrznej walki związanej z ciągłymi wyborami.

W Ewangelii Pan Jezus często mówi do uczniów: Pokój mój daję wam, zostawiam wam. A dziś padają zupełnie inne słowa. Jak to zrozumieć? Ludzie często przy różnych okazjach składają sobie wiele życzeń; wśród nich prawie zawsze życzą sobie pokoju i spokoju. Ludzkość robi różne rzeczy, aby zapewnić sobie pokój. Jezus pragnie dla ludzi pokoju, lecz ostrzega ich, że ceną za wierność Ewangelii może być prześladowanie. Człowiek pokoju to taki człowiek, który stara się dostrzec w ludziach jak najwięcej dobra, który potrafi zrozumieć i wybaczyć ludzkie słabości.

Motywy dzisiejszej przypowieści zostały oparte na wydarzeniach codziennego życia w czasach Jezusa. W sensie duchowym Ewangelia mówi o czujności związanej z oczekiwaniem na przyjście Boga. W znaczeniu bardziej ogólnym można mówić o potrzebie czuwania w trakcie wielu innych wydarzeń i procesów ludzkiego życia. Rodzice czuwają nieustannie nad rozwojem swoich dzieci. Dzieciom trudniej jest czuwać nad sobą, ale mogą korzystać z pomocy rodziców i innych dorosłych osób. Najtrudniejsze jest czuwanie nad rozwojem duchowym człowieka, refleksja nad własnym postępowaniem, rachunek sumienia. Pan Bóg przychodzi nam z pomocą poprzez sakramenty.

Boże obietnice dane człowiekowi zawsze się spełniają. To jedynie Pan Bóg daje nam prawdziwe szczęście i tylko On zaspokaja całkowicie nasze potrzeby, pragnienia i marzenia. Doświadczenie Andrzeja, alkoholika, który przeżywał ciężkie chwile, gdy przez wiele lat nadużywał alkoholu, a dzisiaj, po terapii, zaufawszy Bogu do końca, jest szczęśliwym, spełnionym człowiekiem. Jego historia może także i nas wiele nauczyć. Patriarcha Abraham i jego małżonka Sara są dla nas wzorem zaufania Bogu. Będąc już w sędziwym wieku, na życzenie Pana porzucili wygodne dotychczasowe życie i udali się do Ziemi Obiecanej, nie wiedząc, co ich tam czeka.

Sierpień – czas łaski w dziejach naszego narodu. Odwaga pielęgnowania wiary i życia nią każdego dnia. Opinie o Jezusie – A wy za kogo Mnie uważacie? (Łk 9,20). Przymierze miłości jest ciągłą odpowiedzią na pytanie drugiej strony: „Kim dla ciebie jestem?”. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus (Ga 2,20).

Jakiego określenia Jezus używał najczęściej, gdy mówił sam o sobie: Mesjasz, Syn Boży, Syn Człowieczy? Na górze Przemienienia uczniowie uświadomili sobie istnienie dwóch nieporównywalnych światów: rzeczywistości dotykalnego stworzenia oraz niewidzialnej niebiańskiej chwały. W scenie na górze Przemienienia widzimy kolosalną dysproporcję: z jednej strony wyobrażenie szałasu z gałęzi, a z drugiej otwarte nad Jezusem niebiosa, roztaczające się nad całym stworzeniem.