Saduceusze twierdzi, że nie mogą przyjąć nauki, która nie została objawiona patriarchom, Mojżeszowi i prorokom, którą w Izraelu wprowadził dopiero w niedawnych czasach autor księgi Daniela. Znając ich myśli, Jezus rzuca zupełnie nowe światło na tajemnicę wieczności. Bóg jest Bogiem żywych. Trzeba nam karmić się nieustannie ciałem Chrystusa, aby wzmacniać wiarę i umacniać nadzieję, a także zwiększać zdolność kochania, aby iść ku wiecznemu celowi.

Można powiedzieć, że na Jezusa przygotowano dziś niemiłą pułapkę. Jak bowiem miał odpowiedzieć na pytanie: czy wolno płacić, czy też nie wolno płacić podatku cezarowi? Każda odpowiedź na to pytanie jest zła. Jezus nie szuka sporów. To nie jest w Jego stylu. Nie daje się sprowokować i przy tym powiedzieć coś niewłaściwego. Zależy Mu na tym, aby głoszona była prawda. Dla tych, którzy jej szukają – odsłania ją. Chrystus wprowadza pokój w relacje międzyludzkie, a także między Bogiem a człowiekiem. Dzisiejsza Ewangelia uczy nas, że każdy z nas jest stworzony na obraz i podobieństwo Pana Boga. Mamy oddawać Panu Bogu samego siebie. To oznacza, że nie wolno mi być niewolnikiem rzeczy materialnych.

Maryja miała największą wiarę w to, że jej Syn jest oczekiwanym Mesjaszem. Towarzyszyła Jezusowi aż do Jego męczeńskiej śmierci na krzyżu. Na weselu w Kanie Galilejskiej Jezus dokonał na prośbę Matki pierwszego cudu i ukazał swą Boską moc.

Postawa św. Pawła uczy nas, że wszędzie można głosić Ewangelię. Piotr i Jan są razem obok Chrystusa, jest to znak jedności Kościoła (rozum i serce). Prośba, aby Duch Święty napełnił nas swoimi darami.

Spożywanie wspólnego posiłku stanowi znak bardzo głębokiej zażyłości. Dlatego Jezus powierzył Piotrowi władzę pasterską właśnie przy posiłku. Trzeba być najpierw przyjacielem i uczestnikiem Stołu Pańskiego, a wtedy można zostać powołanym do posługi pasterskiej. Po spożyciu z Piotrem oraz pozostałymi uczniami posiłku, Jezus trzykrotnie stawia kluczowe pytanie: „Czy kochasz Mnie?” Nawrócenie polega na odwołaniu się do miłości Chrystusa. To rezygnacja z polegania na sobie jest początkiem nawrócenia. W pytaniach Jezusa wybrzmiewa dziś stopniowanie miłości. Jezus pytając Piotra trzy razy, przypomniał mu trzykrotny upadek. Bóg pragnie nas rehabilitować. Uzdrawiać nasze zdrady. Piotr doświadczył miłości Zbawiciela: pokornej, bezinteresownej, delikatnej a zarazem potężnej.

W modlitwie arcykapłańskiej Chrystus modli się za apostołów oraz za wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek będą Jego uczniami. Jest to modlitwa o miłość i jedność wyznawców Chrystusa. Jezus potrafił zrozumieć człowieka i jego słabości. Miłość nie potrzebuje wielkich słów i deklaracji. Prawdziwa miłość obroni się sama i wyrazi się w bardzo konkretnych działaniach. Prawdziwa miłość wyraża się w służbie i szukaniu dobra drugiej osoby. Tutaj nie ma miejsca na egoizm. Miłość daje także siłę do akceptacji słabości i inności drugiego człowieka oraz zawsze będzie otwarta na pojednanie i przebaczenie.

Mieszkańcy Efezu żegnają się ze św. Pawłem, założycielem tamtejszej wspólnoty. Wszyscy mamy jakieś słabości, dlatego potrzebujemy Bożej i ludzkiej pomocy. Przemienieni mocą Jezusa Chrystusa mamy przemieniać ten świat.

Gotowość św. Pawła na cierpienie dla Jezusa jest wręcz niezrozumiała dla wielu współczesnych nam ludzi. Ważniejsze od zachowania własnego życia jest danie świadectwa Ewangelii. Życie ziemskie powinno służyć wieczności, do niej prowadzić. Pierwszym, który dał o tym świadectwo, jest sam Jezus Chrystus, który przywrócił nam udział w życiu wiecznym. Po Nim cała rzesza świętych i błogosławionych swoje życie poświęciła Bogu.