Postawa nawrócenia powinna być w każdym człowieku. Bóg nas kocha i chce przebaczać nam grzechy. W Wielkim Poście powracamy do Boga.

Otrzymaliśmy od Boga w dzierżawie dar naszego życia. W każdego z nas Bóg zainwestował ogromny kapitał. Często nie przynosimy plonów, czyli nie rozwijamy naszych talentów. Pycha sprawia, że przypisujemy sobie prawo do owoców. Sobie przypisujemy zdolności i osiągnięcia i to wszystko, do czego w życiu doszliśmy. Pycha powoduje, że Bóg nie jest nam potrzebny. Prawdziwe i trwałe szczęście jest tylko w Bogu, który dał nam życie i chce, abyśmy z niego korzystali i przynosili dobre owoce.

Bogaty Łazarz i biedny bogacz. Posłuszeństwo słowu Bożemu jest drogą do nieba. Żywa wiara – tęsknota za domem Ojca.

Bezpośredniość w postawie matki. Prośba o uprzywilejowane miejsce wynika z troski matki o los synów. Ewangelia nie potępia zachowania matki i jej synów. Największe szczęście może dać obecność bezpośrednio przy Jezusie. Trwanie przy Jezusie to trudna i wymagająca droga. O uprzywilejowanych miejscach decyduje Bóg Ojciec. Zajęcie miejsca przy boku Jezusa wymaga wyzbycia się egoistycznych pobudek i gotowości do przyjęcia wszelkich konsekwencji.

Istnienie „elit”. Historia nieustannie powtarza się. Nie patrzmy na czyny innych. Pragnienie zauważenia. „Nie” megalomanii. Pokora. Droga życia.

Czas Wielkiego Postu przeznaczony jest na walkę z naszymi grzechami. Punktem wyjścia do walki ze złem jest uznanie własnego grzechu i żal za popełnione zło. Takiej postawy uczy nas prorok Daniel. Miłosierdzie jest miłością, która przebacza i odpuszcza grzechy. Bóg jest miłosiernym Ojcem i zawsze przebaczy ty, którzy wyznają swoje grzechy i za nie żałują. Naszą odpowiedzią na miłosierdzie Boga powinno być nasze miłosierdzie względem innych ludzi.

Bóg wzorem doskonałości chrześcijanina. Rewolucja: Jezus wzywa nas do miłości nieprzyjaciół. Życie w obecności Boga daje człowiekowi siłę do takiej miłości. Samemu nie dam rady być doskonałym, ale obecność Boga w moim życiu sprawia, że doświadczam świętości mojego życia.

Wymaganie większej sprawiedliwości nie było dla Jezusa jedynie pożyteczną umiejętnością dokonywania sprawiedliwych ocen, ale warunkiem wejścia do królestwa niebieskiego. „Większa sprawiedliwość” nie oznacza większej precyzji w wymierzaniu kar, ale kieruje nasz wzrok na tajemnicę serca i wnętrze człowieka.