Opowieść o Ezawie i Jakubie, braciach, którzy walczyli o palmę pierwszeństwa, wydaje się odległa i jednocześnie stale aktualna. Ezaw urodził się kilka sekund wcześniej. Jakub wyszedł z łona matki – jak mówi nam Pismo Święte – trzymając się pięty swojego brata. Ezaw nie dojrzał do pełnienia obowiązków pierworodnego syna. Za miskę ulubionej soczewicy sprzedał swe przywileje pierworództwa. W oczach Bożych nie ma przywilejów, które wynikają z kolejności narodzin czy pochodzenia.

Przychodzimy do kościoła najpierw, by dziękować za dobroć Boga, za łaski, którymi nas obdarza, za wielki piękny świat. W pierwszy piątek miesiąca przychodzimy też, by wynagradzać Sercu Pana Jezusa za wszystkie zniewagi i bluźnierstwa. Dlaczego potrzebujemy prawa Bożego? Celnik – współpracownik – grzesznik. Jezus przyszedł do grzeszników. Zaproszenie do przyjaźni. Czym jest przyjaźń? Na przykładzie celnika Mateusza, który jako grzesznik zostaje powołany do świętości, widzimy wyraźnie, że Bóg miłosierny przychodzi do wszystkich i do każdego – zaprasza nas do relacji osobowej i bardzo osobistej, wzywając po imieniu. Czy jestem przyjacielem Jezusa?

Znaki dokonywane przez Jezusa wywołują zdziwienie i zachwyt ludzi. Nigdy nie widzieli czegoś podobnego. Według uczonych w Piśmie Jezus łamał ustalone przez wielowiekową tradycję prawa i bluźnił przeciw Bogu, przypisując sobie władzę odpuszczania grzechów. Jezus uzdrawia sparaliżowanego człowieka, ale najpierw odpuszcza mu grzechy. Jezus nie utożsamia choroby z grzechem, ale widzi prawdziwą sytuację człowieka, gdyż czyta w jego sercu. Jezus wiedział, że może uczynić sparaliżowanego człowieka naprawdę wolnym, odpuszczając mu grzechy.

Chrystus zaprosił każdego z Apostołów, aby kroczyli Jego drogą. Ich „tak” wiązało się z nadziejami, ale wymagało zmiany życia. Śmierć Chrystusa przynosi całkowite załamanie. Tomasz nie potrafi przyjąć wiadomości o Zmartwychwstaniu. To stawia go poza wspólnotą zebraną w Wieczerniku. Chrystus, przychodząc do uczniów, udowadnia fakt Zmartwychwstania, a tym samym Tomasz powraca do jedności z innymi uczniami i staje się fundamentem Kościoła. Idzie głosić Ewangelię, a jej prawdę podkreśla męczeńską śmiercią.

Trudne doświadczenie może nas wzmocnić albo załamać. Jedni ludzie wychodzą z założenia, że co nas nie zabije, to nas wzmocni! Ale są i tacy, którzy z natury nie potrafią podnieść się z jakiegoś ciosu czy trudnego doświadczenia, których pokonuje przygnębienie czy depresja. Dziś Jezus pokazuje nam jeszcze inny ratunek – wiarę. Uczniowie w czasie burzy na jeziorze bardzo bali się o swoje życie. Nawet nie próbowali walczyć z żywiołem, ale od razu przystąpili do Mistrza i obudzili Go, mówiąc: „Panie, ratuj, giniemy!”. I w twoim życiu Bóg chce tak interweniować! Chce być Panem i pokonywać twoje problemy, chce zmartwychwstawać w tobie. Czy wierzysz w to?

Chrześcijanin jest pielgrzymem, człowiekiem w drodze. Zbawiciel wzywa nas do pójścia za Nim bez ociągania. Chrystus powinien być najważniejszy w naszym życiu.

Chrystus pyta, za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego. Jeśli uznajemy Chrystusa za Mesjasza, to z tej odpowiedzi wynikają określone konsekwencje. Każdy z nas jest Piotrem.

Ludzkie życie, aby było szczęśliwe, musi mieć solidne fundamenty. Aby zbudować dobry fundament naszego życia trzeba naśladować Chrystusa, żyć tym, czego nauczał. Potrzeba wytężonej pracy duchowej, aby nasze życie było trwałą budowlą. Opierając życie na Chrystusie, mamy gwarancję szczęścia.