Spotkanie ze św. Mikołajem biskupem jest darem – przede wszystkim dla dzieci. Jednakże i dorośli cieszą się, gdy otrzymają drobny dar. O ileż bardziej winniśmy cieszyć się darem czystego serca, który otrzymujemy w sakramencie pokuty i pojednania. Nie można tego daru zatrzymywać tylko dla siebie. Trzeba się nim dzielić. Obdarowani wzrokiem niewidomi roznieśli wieść o Nim po całej tamtejszej okolicy (Mt 9,31). Pierwszy piątek jest dniem, w którym jednamy się z Bogiem i bliźnimi; otrzymujemy dar czystego serca. Dzisiaj przypada liturgiczne wspomnienie św. biskupa Mikołaja; tradycja pozwala obdarzać się prezentami – przede wszystkim dajemy je dzieciom. Pod egidą św. Mikołaja można przekazać wiele cennych uwag dotyczących relacji do Boga i bliźniego, modlitwy, poprawy zachowania. Pojednanie z Bogiem jest niczym innym, jak ponownym odzianiem się w białą szatę łaski. To jest dar czystego serca. Sztuką jest umiejętne życie na co dzień, aby jak najdłużej zachować stan łaski.

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani, aby wejść do królestwa Bożego. Każdy człowiek zmierza do zrealizowania tego celu. Dom trzeba budować na skale. Skała w symbolice biblijnej oznacza Boga i Jego słowo, które człowiek powinien przyjąć i według niego kształtować własne życie. Warunkiem wejścia do królestwa Bożego jest wypełnianie woli Bożej. Możemy rozpoznawać wolę Bożą podczas modlitwy, uczestnicząc w Eucharystii i korzystając z sakramentu pokuty i pojednania.

Chrystus przychodzi nad Jezioro Galilejskie. Ludzie przynoszą do Niego chorych. Adwent przenosi nas w wymiar duchowy – naszych ułomności. Ułomności człowieka to ogromny ciężar, a przyniesienie ich do Chrystusa wymaga wielkiego wysiłku. Św. Barbara jest patronką dobrej śmierci i trudnej pracy.

Św. Franciszek Ksawery z radością i gorliwością ewangelizował narody Wschodu. Dzisiejsza Ewangelia przedstawia Jezusa rozradowanego w Duchu Świętym. Zadbajmy o udział w Jezusowej radości przez godziwe życie.

Mamy wiele organizacji charytatywnych, ale to nie znaczy, że staliśmy się bardziej wrażliwi. Chętnie pomagamy innym, a wobec naszych najbliższych jesteśmy oschli, nieczuli, obojętni. Wiara jest duchowym katalizatorem, który „uwalnia” w człowieku miłość. Człowiek próbuje urządzić ten świat według reguł danych nam przez Stwórcę, ale jednocześnie nie widzi w tym świecie miejsca dla Boga. Tylko Bóg kocha w sposób doskonały. Dzięki wierze, która jest osobistą relacją człowieka z Bogiem, potrafimy być wrażliwi na innych i dzielić się miłością.

Św. Andrzej był młodszym bratem Szymona Piotra. Obaj byli rybakami. Nie miał szans na wielką karierę. Był człowiekiem ciężkiej, fizycznej pracy. I w takiej sytuacji pojawia się w jego życiu Jezus. W jednym momencie Andrzej zostawił wszystko i poszedł za Nim. Mistrz dał mu konkretną misję – odtąd ludzi będziesz łowić. Św. Andrzej jest dowodem na słowa proroka Izajasza, że Bóg już w łonie matki wybiera ludzi i nadaje im powołanie. Każda chwila naszego życia jest dokładnie przez Pana zaplanowana i służy realizacji Bożego planu.

Drzewo jest łącznikiem ziemi z niebem, podobnie jak krzyż. Owoce drzewa stają się pokarmem dla istot żywych. Człowiek jest „drzewem” i powinien wypełniać jego funkcje w wymiarze duchowym. Chrystus zwraca uwagę na moment naszej śmierci; prośmy o to, abyśmy zauważyli znaki zwiastujące nasz ostatni dzień.

Każda Eucharystia jest głoszeniem śmierci, wyznaniem zmartwychwstania i oczekiwaniem na przyjście Pana w chwale. Stary Testament: wspominanie wielkich dzieł Boga i oczekiwanie na przyjście Mesjasza. Nowy Testament: sakramentalna aktualizacja zbawczych wydarzeń i przygotowanie na przyjście Chrystusa. Kult miłosierdzia – iskra, która ma przygotować świat na przyjście Pana.