Należy odkrywać sens wydarzeń w perspektywie Bożej woli, która jest miłością. Przykład rozkapryszonych dzieci – odrzucenie łaski czasu. Jeśli człowiek w czasie swego życia nie odpowie na miłość Bożą, przegra walkę o wieczność. Całe życie Maryi, która nam w drodze Adwentu przewodzi, było odpowiedzią na nieskończoną miłość Boga. Wydarzenia wielkie i codzienne, radosne i smutne przeżywała jako drogę miłości.

Bóg w Księdze Izajasza zwraca się do Izraela określeniami: „robaczku”, „nieboraku”. Takie zdrobnienia mogą być oznaką bliskości osób – wskazują na zażyłą relację między nimi. Skoro wypowiada je Bóg do swojego narodu, jest on kimś ważnym w Jego oczach. Każdy człowiek jest drogi i bliski Bogu. Bóg wyraża bliskość wobec Narodu Wybranego przede wszystkim przez czyny. Największym znakiem bliskości Boga wobec człowieka jest Wcielenie Syna Bożego. Bóg w ten sposób odkupił człowieka, już nie z jakiś ziemskich problemów czy trudności, ale z grzechu! Czas Adwentu jest czasem okrywania tej bliskości w naszej codzienności.

Czas przed Narodzeniem Pańskim charakteryzuje się wzmożonym działaniem: bieganina, zakupy, poszukiwanie choinki, myślenie o prezentach, o wyjazdach do rodziny. Jest to czas radości, ale też i zmęczenia. Wierni gromadzący się na roratach, szczególnie tych porannych, potrzebują wzmocnienia. Homilia ma być dla nich duchowym orzeźwieniem. To taka duchowa „mała czarna”! Prorocze słowa Izajasza wypełniły się w osobie Mesjasza. To właśnie On, Chrystus, jest dla nas wszystkich siłą i mocą. On nas wciąż pokrzepia.

Bóg troszczy się o wszystkich wierzących i każdego pragnie obdarzyć życiem wiecznym. Dla Niego ważny jest każdy człowiek. Pamiętajmy, że każdy grzech i każda nieprawość powinny być „wyrównane”, co w praktyce oznacza pokutę. Konieczne jest nasze ciągłe nawracanie się. Św. Mateusz przytacza słowa Jezusa o poszukiwaniu zagubionej owcy. Bóg szuka i pragnie nawrócenia każdego człowieka, który się zagubił. Msza św. jest najbardziej czytelnym znakiem wielkiej troski Boga o każdego człowieka i jego zbawienie. Adwent czasem powracania do Boga.

Trzeba mieć odwagę słuchania Jezusa. Uzależniajmy swoje życie od słowa Pana, nie zaś od choroby. Co mnie paraliżuje? Konieczna jest zmiana w myśleniu, założeniach, koncepcji życia, by odkryć możliwość życia bez lęków.

Brak wzroku ogranicza nasze możliwości poznawania świata. Niewidomi z Ewangelii prosili o uzdrowienie. Ich wiara w moc Jezusa znalazła prosty wyraz. Było to zwyczajne potwierdzenie w odpowiedzi na pytanie, czy wierzą, że Jezus ich uzdrowi: Tak, Panie (Mt 9,28). Po czym można poznać, czy ktoś wierzy, czy nie? Mówimy, że wiara wyraża się w naszych uczynkach. Wiarę trzeba też wyznawać słowem. W pewnych okolicznościach potwierdzenie wiary wymaga odwagi. Prośmy Pana, by otworzył nasze oczy na niewidzialną rzeczywistość zbawienia i Jego zbawczą obecność pośród nas.

Dom daje człowiekowi poczucie bezpieczeństwa i dobrobytu. Trudno wyobrazić sobie życie bez dachu nad głową. Dom oznacza tutaj także tych, którzy w nim mieszkają i żyją. Można powiedzieć, że oznacza on całe ludzkie życie. Skała w symbolice biblijnej oznacza Boga i Jego słowo, które człowiek powinien przyjąć i według niego kształtować własne życie. Burza oznacza wszelkie przeciwności, problemy i troski, które pojawiają się w życiu każdego człowieka.

Jezus czeka na potrzebujących uzdrowienia. W miejscach naznaczonych słabością objawia się chwała Pana. Pan odpowiada na głód duszy. Jezus pomnaża to, co już posiadamy.