Noe podejmuje wielokrotne próby opuszczenia arki. Ponowne zasiedlenie ziemi zaczyna się od złożenia ofiary Bogu i wejściu z Nim w dialog. Bóg składa człowiekowi obietnicę wierności. Normowanie się świata po potopie odzwierciedla powołanie do życia. Rzeczywistość po potopie nie jest lepsza ale uwypukla Boże miłosierdzie względem stworzenia. Szczytem Bożej obietnicy jest posłanie swojego Syna. Każdy człowiek swój potop przeżywa w chwili chrztu. Proces oczyszczenia nadal trwa i zakończy się Sądem Ostatecznym.

Znaczenie kwasu. Tolerancja – współczesny kwas. Różne grzeszne postawy: homoseksualizm, grzech sodomski i gomorski. Ostrzeżenie.

Jezus mówi faryzeuszom, że nie zostanie im dany żaden znak. Jednak w rzeczywistości ukazał im wiele znaków, ale oni nie mogli ich zobaczyć, ponieważ mieli zamknięte serca. Każdego dnia Bóg daje nam niezliczone znaki swojej miłości. Lecz my musimy umieć dostrzec te znaki – wiedzieć, że nie są to zbiegi okoliczności czy przysłowiowy łut szczęścia, lecz dowody Bożej obecności w naszym życiu. Jezus daje nam znaki na miarę naszych serc. Wyłącznie otwarte serce potrafi dostrzec znaki Boga. Prośmy więc, aby Pan nas uzdrawiał i uzdalniał do dostrzegania Jego obecności w naszym życiu.

Dzisiejszy cud nakarmienia rzesz osób chodzących za Jezusem dokonuje się w krainie zwanej później Dekapolem. To niezwykłe miejsce, wiemy bowiem, że w większości było zamieszkałe przez pogan. Jezus celowo przychodzi do tych, którzy potrzebują uleczenia serca. W opisie tego wydarzenia czytamy, że Jezus „odmówił dziękczynienie, połamał i dawał uczniom, aby je rozdzielali”. Słowa te przenoszą nas do Wieczernika, dokładnie to samo Jezus uczyni podczas ustanowienia Eucharystii, która ma być uniwersalna, dla każdego.

Istota grzechu pierworodnego zasadza się na pragnieniu dorównania Bogu. Wizja posiadania wiedzy równej Bogu sprawia, że sprzeciwienie się Bogu jest atrakcyjne. Złamanie zakazu spowodowały, że konsekwencje zapowiedziane przez Boga nadeszły. Skażenie złem sprawiło, że dobro zaczęło obumierać. Bóg nie zostawia człowieka bez ratunku, lecz zapowiada przyjście Zbawiciela. Człowiek natychmiast uzyskuje Boże przebaczenie.

Sięgając po dzisiejszy fragment Ewangelii widzimy dalszy ciąg nauczania Pana Jezusa. Opisuje on ostatni okres przed rozpoczęciem przez Chrystusa podróży do Jerozolimy. Nasze apostolstwo ma opierać się na Panu Bogu. Potrzebujemy do tego otwartego serca, które będzie spragnione Zbawiciela. Jezus Chrystus wysyłając uczniów po dwóch, przykazał im, aby niczego nie brali na drogę. Również nas dzisiaj Pan Bóg pragnie czynić swoimi apostołami. Wyposaża nas na drogę w miłość, błogosławieństwo, łaskę. Wszystko, czego będziemy potrzebowali, będzie nam dodane.

Dzisiejsze pierwsze czytanie ukazuje nam symboliczny początek świata. Na szczególną uwagę zasługuje odwieczny zamysł Boży względem człowieka, którego umieścił w rajskim ogrodzie Eden. Całe dzieło zbawienia dokonane przez Syna Bożego można również widzieć jako odbudowanie harmonii, która była na początku dzieła stworzenia. Jezus mówi o tym, że to, co wychodzi z człowieka, czyni go nieczystym.

Uczniowie Jezusa odstąpili od nakazów tradycji. Jezus zarzuca polemistom obłudę i zakłamanie. Dziś także można dostrzec „reformatorów” Kościoła, którzy krytykują wszystkich naokoło, a sami z tradycji Kościoła wybierają to, co odpowiada ich partykularnym interesom. Prawo Boże a prawa państwowe. Obowiązkiem katolika jest przestrzeganie prawa Bożego, a nie przypodobanie się ludziom.