Uroczystość Zesłania Ducha Świętego ks. Jan Augustynowicz Dz 2,1–11; 1 Kor 12,3b–7.12.13; J 20,19–23 W skrócie: Ks. Jan Twardowski zauważa, że z Duchem Świętym spotykamy się codziennie, chociaż nie umiemy przedstawić Jego wizerunku. Każde powołanie i każde nawrócenie jest Jego dziełem. Wielu ludzi ma szczególne dary otrzymane od Jezusa Chrystusa poprzez działanie Ducha Świętego, które nazywamy charyzmatami. Spośród licznych charyzmatów najważniejszy jest charyzmat miłości. Otrzymuje go już na chrzcie św. każdy chrześc?anin. Ten dar wymaga szczególnej pielęgnacji każdego dnia. Wielka różnorodność charyzmatów odpowiada różnorodności i wielości posług i urzędów w Kościele Chrystusowym. Charyzmaty dla dobra wspólnoty Dary Ducha Świętego

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego ks. Janusz Stańczuk  J 20,19–23 W skrócie: Mówiąc o Duchu Świętym, nie zastanawiamy się nad tym, jak wygląda, ale nad tym, co robi na świecie.Obecność Ducha Świętego jest w Biblii zaznaczana m.in. poprzez ogień – symbol światła i ciepła.Właśnie te wartości – rozumiane w sensie duchowym – wnosi w ludzkie życie trzecia Osoba Boża.Bez Ducha Świętego jest bardzo trudno o największe, najpiękniejsze uczucia. Bywa, że niektórzy ludzie boją się trochę Ducha Świętego i wcale o Niego nie proszą. Światło i ciepło Jak wygląda Duch Święty? Jak wygląda Duch Święty? Czy ktoś coś wie na ten temat? (Wypowiedzi dzieci – gołębica, ogień itp.). Ale to nie jest tak, (…)

VII Niedziela Wielkanocna Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego ks. Sylwester Matusiak Dz 1,1–11; Ef 1,17–23; Mt 28,16–20 W skrócie: Wniebowstąpienie Jezusa zamyka czas Jego obecności w ludzkim ciele na ziemi. Wstąpienie do nieba opisane na kartach Biblii jest nie tyle odejściem z „tego świata”, co powrotem do Ojca i wywyższeniem Syna po prawicy Boga. Zbawcze zadanie Mistrza mają kontynuować Jego uczniowie, których Jezus posyła na cały świat, jako swoich świadków. Wniebowstąpienie Jezusa utwierdza misję chrześc?an w świecie. Ukazuje ostateczny sens ludzkiej pracy, ludzkich wysiłków, ludzkiego zaangażowania. Obecność i zaangażowanie chrześc?an w sprawy tego świata powinny karmić się obrazem Wniebowstąpienia: z jednej strony stąpać mocno po ziemi, a z drugiej strony wpatrywać się w perspektywę nieba. Wniebowstąpienie, jako ostateczne i uroczyste wywyższenie Jezusa z Nazaretu, jest również zapowiedzią wyniesienia do chwały człowieka. Eucharystia, w której realizuje się obietnica Jezusa, że „będzie z nami do skończenia świata”, jest również (…)

VII Niedziela Wielkanocna Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego ks. Tomasz Opaliński Dz 1,1–11; Ps 47; Ef 1,17–23; Mt 28,16–20 W skrócie: Wiele jest historii ukazujących ludzką tęsknotę za niebem, pragnienie czegoś więcej, chęć osiągnięcia czegoś nieosiągalnego. Wskazuje na to już starożytny mit o Dedalu i Ikarze. Człowiek nosi w sercu niezaspokojone pragnienie czegoś więcej, jest „otwarty ku górze”, tęskni za niebem. Apostołowie tęsknili za czymś bardzo określonym: za obecnością Jezusa, z którym spędzili tyle czasu, chodząc po Ziemi Świętej. Jednocześnie dotknęli czegoś, czego nie znali i nie spodziewali się: odejścia Jezusa do nieba. Dlatego z tęsknotą patrzyli w niebo. Naszym chrześc?ańskim powołaniem jest dostanie się do nieba. Drogę wskazuje nam Jezus. Nie możemy jednak poprzestać na tęsknym patrzeniu w niebo. Do nieba dostaniemy się, spełniając swoje powołanie – będąc świadkami Jezusa, który wstąpił do nieba. Mamy to czynić nie własną mocą, ale – podobnie jak apostołowie – mocą Ducha (…)

VII Niedziela Wielkanocna Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego ks. Janusz Stańczuk Mt 28,16–20 W skrócie: Góra Oliwna była świadkiem różnych wydarzeń z życia Jezusa i apostołów. Do dziś na stoki Góry Oliwnej przybywają pielgrzymi, by szukać miejsc, szukać śladów życia Jezusa. Każdy człowiek, już przez sam fakt życia na ziemi, zostawia po sobie ślady. Od nas (w dużej mierze) zależy, czy są to ślady pozytywne, czy negatywne. Najważniejszy „ślad” Pana Jezusa na ziemi to jest Kościół, to są Jego uczniowie. W trakcie homilii potrzebne będą ilustracje przedstawiające różne ślady zostawiane w świecie. W pierwszej części mogą to być np. ślady stóp, tropy różnych zwierząt, opon samochodowych. W drugiej części mogą to być ślady zostawione przez wandali (pomazane ściany budynków, połamane drzewa, smutne twarze skrzywdzonych dzieci). Można także przygotować ślady pozytywne (rozsypany chleb dla głodnych ptaków, (…)

VI Niedziela Wielkanocna ks. Tadeusz Polak J 14,15–21 W skrócie: Miłość a przykazania. Jeśli Mnie miłujecie będziecie zachowywać moje przykazania. To zdanie Chrystusa jest kluczem do zrozumienia istoty miłości. Mądra miłość wywodzi się z wypełniania przykazań. Miłość to obecność. Przymierze małżeńskie kończy się z chwilą śmierci współmałżonka, ale przymierze miłości z Bogiem nie zna końca, bo śmierć została zwyciężona przez miłość Zbawiciela. Ten, kto wierzy, nigdy nie jest sam. Każdy z nas jest chciany, każdy miłowany, każdy niezbędny. Chcę być apostołem pokoju i miłości. Istota miłości Miłość a przykazania Boże Dzisiaj bardzo dużo mówi się na temat miłości i może dlatego tak trudno zrozumieć czym ona jest. Każdy podkłada swoją treść i subiektywne wyobrażenia na jej temat. A Pan Jezus wyraźnie mówi w (…)

VI Niedziela Wielkanocna ks. Janusz Stańczuk J 14,15–21 W skrócie: W świecie, w którym żyjemy, jest bardzo dużo przykazań. Przykazaniem można nazwać każde polecenie, jakie wydają nam ludzie dorośli. Jezus Chrystus przypomina, jak wielkie znaczenie ma w Jego oczach zachowywanie Bożych przykazań. Jezus przypomina jeszcze jedną ważną rzecz – człowiek potrzebuje Ducha Świętego, aby zachować przykazania. Niektóre przykazania czegoś nam zabraniają, inne polecają nam coś czynić. Przykazania Boże dają nam zwycięstwo w setkach i tysiącach starć dobra i zła. Pomoce - można przygotować do ilustrowania homilii tablice Dekalogu, na przykład z papieru lub styropianu. Zachować przykazania Życie składa się z przykazań W świecie, w którym żyjemy, jest bardzo dużo przykazań. Przykazaniem można nazwać każde polecenie, jakie wydają nam ludzie dorośli. Zdarza się, że musimy zostać sami w domu. Wtedy (…)

VI Niedziela Wielkanocna ks. Jerzy Gugała SAC Dz 8,5–8.14–17; 1 P 3,15–18; J 14,15–21 W skrócie: Bycie sierotą to trudne doświadczenie. Chrystus przygotowuje swoich uczniów na chwilę Jego odejścia. Mimo, że Chrystus fizycznie odszedł z tego świata to pozostał w Eucharystii, w Piśmie Świętym i we wspólnocie Kościoła. Brak miłości sprawia, że człowiek pozostaje sierotą. Obecność Boga Nie zostawię was sierotami (J 14,18) to zapewnienie dane przez Chrystusa nabiera wyrazu dla tych, którzy rozumieją, co to znaczy być sierotą. Nie wystarczy popatrzeć w oczy dziecka, którego życie zostało związane z państwowym domem i wychowawczynią pełniącą obowiązki rodzica. Nie wystarczy przytulić dziecka, które stoi nad grobem ojca lub matki. Aby to do głębi zrozumieć, (…)