Łatwo oceniać innych po wyglądzie, pozycji społecznej czy majętności. Patrzymy na człowieka przez to, co zewnętrzne, oceniamy „po opakowaniu”. Łatwo i szybko uprzedzamy się do ludzi. Największą chlubą człowieka jest to, że jest dziełem samego Boga i został stworzony na Jego obraz i podobieństwo. Żadna ziemska rzecz nie wpływa na wartość człowieka. Człowiek zyskuje na wartości, będąc w relacji do Pana Boga. Jezus Chrystus jest źródłem naszego działania. To On jest naszą inspiracją i celem. Rozeznanie woli Bożej dokonuje się przez rozważanie Słowa Bożego.

Kafarnaum, czyli Wioska Nahuma, było miejscem, gdzie Jezus przebywał najczęściej i najdłużej w czasie swej publicznej działalności. Kiedy Jezus udał się na pustynne miejsce, aby się modlić, mieszkańcy Kafarnaum przyszli do Niego i chcieli Go zatrzymać u siebie. Dzisiejsza Ewangelia jest kolejnym wezwaniem, aby otwartym sercem zapraszać Jezusa, by zechciał zamieszkać pośród nas. Dojrzałość w Chrystusie oznacza odkrycie jedności, do jakiej wzywa nas Bóg przez swego Syna.

Jezus nauczał inaczej niż uczeni w Piśmie i faryzeusze. Jego słowo ma potężną moc. Potrafi wypędzić złego ducha. Świadkowie cudu byli pełni podziwu dla Jezusa, ponieważ wcześniej nie widzieli niczego podobnego. Dotąd słyszeli tylko pouczenia i moralizowania. Duch Święty podpowiada, aby całkowicie zawierzyć Chrystusowi. Jego słowo jest drogą, prawdą i życiem. Jezus mówi do nas podczas każdej liturgii i mocą swojego słowa chce nas uzdrawiać i przemieniać.

W dzisiejszym świecie kwitnie liberalizm, a grzech staje się powodem do chluby. Św. Paweł Apostoł głosi Chrystusa Koryntianom. Czyni to w pokorze serca. Jezus głosi Prawdę w Nazarecie i spotyka się z wrogością swoich rodaków. Odrzucenie dokonuje się nieustannie, ale lepiej zostać odrzuconym przez ludzi, niż przez Boga. Jesteśmy wezwani do napominania naszych braci i sióstr.

Święty Paweł w Liście do Koryntian ukazuje system wartości w „oczach Boga”, który nie jest zgodny z systemem wartości „tego świata”. Każdy ze sług otrzymuje odpowiednią ilość talentów. Ich zagospodarowanie pozwala na ocenę przydatności sługi i wynagrodzenie każdego z nich stosownie do zasług. Życie bł. Bronisławy, a także postawa obrońców Ojczyzny jest dla nas przykładem wykorzystania talentów.

Dziesięć panien czekało na oblubieńca. Pięć z nich było mądrych, a pięć nieroztropnych. Pan młody się spóźniał i wszystkie panny zasnęły, a gdy o północy nadszedł, okazało się, że mądre były przygotowane na powitanie oblubieńca, a nierozsądne dopiero zaczęły szukać oliwy do lamp. Bóg również może nadejść nieoczekiwanie, o każdej porze, a obowiązkiem wierzącego jest pobożne i wytrwałe oczekiwanie. Opis odrzucenia nieroztropnych panien ma nas wyrwać z bezczynności, ma ożywić naszą czujność.

Paweł z wielką troską pisze list do Koryntian. Czuje się odpowiedzialny za wspólnotę, którą założył dla Jezusa. Chce podtrzymać współbraci na duchu. Jezus wzywa swoich uczniów do czuwania, bo nie znamy godziny przyjścia Pana. Jezus mówi o oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście w wieczności. Nie wiadomo, kiedy ten moment nadejdzie. Ale mamy czuwać już teraz i w każdej chwili być gotowym na powtórne przyjście Jezusa. Szatan chce nam przeszkodzić, dlatego Mistrz nas ostrzega. Mamy być czujni jak gospodarz, który pilnuje swego dobytku przed złodziejem. W przypowieści o dobrym i złym słudze Jezus pragnie nam dać przykład uczciwego życia, które jest wyrazem gotowości na przyjście Pana.

Bezkompromisowość wobec zła jest traktowana jak niewygodny anachronizm. Św. Jan Chrzciciel poniósł męczeńską śmierć, ponieważ był nieprzejednany wobec zła. We współczesnym świecie człowiek czuje się samotny i pozbawiony wsparcia. Złudne wartości, które miały dać szczęście, zadowolenie, radość i wyzwolenie, coraz wyraźniej okazują się iluzją i kłamstwem. Św. Jan Chrzciciel przypomina, że zanegowanie Boga prowadzi do utraty tożsamości.