Są różne rodzaje odpowiedzialności. Jeden z podziałów mówi o odpowiedzialności zbiorowej i indywidualnej. Indywidualna dotyczy pojedynczego człowieka, zbiorowa zaś obejmuje działania grupy lub społeczeństwa. W Izraelu przez wiele wieków panował jeszcze inny rodzaj odpowiedzialności: odpowiedzialność pokoleniowa, która polegała na tym, że potomstwo ponosiło konsekwencję za czyny swoich rodziców. Bóg przez proroka Ezechiela uczy Izraelitów o odpowiedzialności indywidualnej – niejako znosi odpowiedzialność pokoleniową. Nasze decyzje wpływają na rzeczywistość, mówią też o hierarchii wartości, jaką każdy z nas ma. Nowe serce i nowego ducha stwarza w nas sam Bóg, ale my nie możemy być bierni. Łaska Boża potrzebuje naszego zaangażowania, choćby otwarcia serca na łaskę Bożą.

Prorok Ezechiel nawołuje swój lud do wierności. Można by powiedzieć, że ulubioną konstrukcją gramatyczną proroków był tryb warunkowy: „Jeśli będziesz wierny, przebaczę Ci wszystkie twoje błędy”. Przymierze zawarte przez Boga posiada w oczach proroków wyjątkową cechę. Bóg nigdy nie zerwie go jako pierwszy. Nawet jeśli człowiek zrywa przymierze, Bóg deklaruje gotowość, by je odnowić. W czasach szybkich zmian również relacje międzyludzkie są krótkoterminowe. Bóg jest gwarantem wiecznej miłości. Módlmy się, by prawda o Jego miłości przekształcała nasze relacje z bliskimi.

Piotr stawia Jezusowi pytanie, ile razy należy przebaczyć bliźniemu. Słyszy w odpowiedzi, że siedemdziesiąt siedem razy, czyli należy przebaczać bez końca. Sługa, któremu pan okazał wielkoduszność, okazał się małostkowym, niedobrym człowiekiem. Spotkała go za to kara, na jaką wcześniej skazał swego dłużnika. Bóg w swoim miłosierdziu przebacza człowiekowi każdy grzech, co jednak jest uwarunkowane naszą skłonnością do przebaczania innym.

Św. ojciec Maksymilian Kolbe nawet w obozie śmierci pełnił obowiązki duszpasterskie: spowiadał i pocieszał. Franciszek Gajowniczek, dożywszy sędziwego wieku, zmarł w 1995 r. Nigdy nie zapomniał, co św. Maksymilian Maria Kolbe uczynił dla niego i jego rodziny.

Chwała Boża przychodzi do proroka Eliasza wraz ze słowem Bożym. Bóg objawiał człowiekowi swoją chwałę w wielkich dziełach, których dokonywał w świecie dla ludzi, i w całej otaczającej przyrodzie. Bóg objawiał swoją chwałę poprzez prorockie wizję. Wtedy pozwalał się oglądać twarzą w twarz. Pełnia chwały Boga objawiła się w Jezusie Chrystusie. Bóg przybrał postać człowieka, postać jednego z nas. Jego zmartwychwstanie było objawieniem chwały Jego Bóstwa. Chwałę Bożą możemy oglądać także w sakramentach Kościoła, które zanurzają nas w życie Boga i ściśle nas z Nim łączą.

Jezus Chrystus stanowił centrum codziennego życia św. Klary. Klara szczególnie umiłowała modlitwę i Najświętszą Eucharystię. Naśladujmy wiarę i życie sakramentalne św. Klary.

W zachwycie nad niepojętą tajemnicą życia pomaga nam obraz: ziarna, ziemi i siewcy. Życie wieczne jest celem nadrzędnym, do którego zmierzamy poprzez nasze decyzje w życiu doczesnym. Kochaj życie tu, na ziemi i wiedz, że każda chwila mówi też o życiu w niebie. „Tu i teraz” jest czas obumierania ziarna, by wydać plon w wieczności. Należy służyć Bogu, przez służbę bliźnim, których Bóg stawia na naszej drodze. Służyć, obumierając i miłować, służąc – to nierozdzielne rzeczywistości.

Miłość Boga jest bezinteresowna i pewnie dlatego pozostaje dla większości ludzi niezgłębioną tajemnicą. Miłość Boga do narodu izraelskiego jest porównana do miłości małżeńskiej. Zaślubiny z Bogiem powinny być trwałe i są znakiem miłości i miłosierdzia Boga. Św. Teresa Benedykta od Krzyża, czyli Edyta Stein (1891–1942) znalazła Jezusa, poszukując prawdy. Bardzo radykalnie zrealizowała w swoim życiu Jego wezwanie, że kto chce pójść za Nim, musi się zaprzeć samego siebie, wziąć swój krzyż i naśladować Go. Poniosła śmierć męczeńską w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.