Bóg nie jest Bogiem dla elity, ale chce być Bogiem dla każdego człowieka. Nie ogranicza nikomu swojej łaski i miłości, dlatego że jest Stwórcą każdego człowieka i wszelkiego stworzenia. Dziś świat odrzuca naukę Kościoła, ponieważ nie jest w stanie jej zrozumieć. Logika świata jest inna niż logika Boga. Bóg jest cierpliwy wobec człowieka i nie obraża się na niego. Nawet jeśli człowiek odejdzie daleko od Boga, to On zawsze czeka na niego, aby przywrócić mu godność dziecka Bożego. Pójście za Jezusem wymaga od człowieka zmiany sposobu myślenia i życia, poukładania na nowo systemu wartości. Ta droga wymaga poświęceń. Bóg jest Bogiem zazdrosnym i pragnie wyłączności.

Prorok Jeremiasz ukazuje ciężar win Narodu Wybranego. Kara Boża ma dać Izraelitom szansę oczyszczenia. Prorok zapowiada kres cierpień swego ludu. Ukoronowaniem proroctwa ma być władca pochodzący z Narodu Wybranego, który będzie bliski Bogu. Pan przychodzi do nas jako Bóg przebaczający ludzkie grzechy i słabości, przynosi nam łaskę miłosierdzia.

Człowiek bywa obiektem manipulacji. Brak czujności skutkuje złymi wyborami. Nie można bezmyślnie ulegać cudzym prośbom, odpowiadamy za swoje decyzje.

Zderzenie z fałszywym cudem rodzi pytania o niedocenienie wartości Mszy św., która jest prawdziwym cudem. Ludzka pycha i pragnienie niezwykłości sprawiają, że nie dostrzegamy Boga i ignorujemy to dobro, które nas otacza, a które wydaje się tak zwyczajne i niepozorne. Najwięcej wartości w nasze życie wnoszą bliscy. To rodzice, dziadkowie, rodzeństwo, przyjaciele są naszymi pierwszymi i najlepszymi nauczycielami. Moja parafialna świątynia i każda Msza św. jest największym darem i największym cudem dla każdego katolika.

Słowo Boże ukazuje w przypowieściach Bożą rzeczywistość. Jeremiasz mówi o garncarzu, który kształtuje dobre naczynia i przerabia te, które mu się nie udały. Ewangelista przedstawia przypowieść o sieci, z której wybiera się ryby dobre do spożycia, a złe wyrzuca się z powrotem do jeziora. Bóg jest naszym Panem. Pozwala istnieć dobrym i złym. Każdy ma szansę osiągnięcia królestwa niebieskiego.

Królestwo Boże jest porównane w przypowieściach do bezcennego skarbu i drogocennej perły. Królestwo Boże oznacza Jezusa. Bezcennym skarbem i drogocenną perłą jest sam Jezus Chrystus. Rolnik, który znalazł skarb oraz poszukiwacz pięknych pereł, który znalazł drogocenną perłę, sprzedali wszystko, co mieli, aby nabyć odnalezione skarby. Zbawienie przyszło do nas bez naszego wysiłku i zasługi. Ten dar trzeba przyjąć i nasza decyzja winna być natychmiastowa. Skarb jest bezcenny i tak wielki, że nie można go przegapić. Tym skarbem jest życie wieczne, które daje nam Jezus Chrystus.

Św. Ignacy Loyola przyjął święcenia kapłańskie po przemianie życia i studiach teologicznych. Założył Towarzystwo Jezusowe, zawsze wierne Ojcu Świętemu. Patron dnia dzisiejszego we wszystkim szukał Stwórcy i Jego spraw. Bóg pozwala wszystkim funkcjonować do końca żywota, mimo czynionego zła. Daje nam szansę nawrócenia.

Jezus w Ewangelii posługuje się przypowieściami, by ukazać piękno wzrostu królestwa Bożego. Przypowieść o ziarnku gorczycy ukazuje moc głoszonego słowa Bożego, maleńkie, ale zasiane w dobrej ziemi staje się drzewem i daje schronienie ptakom. Zaczyn zakwasza ciasto, podobnie słowo Boże przemienia świat, czyni go bardziej ludzkim.