Dzisiejsza Ewangelia przypomina słowa Marszałkowej z Kawalera srebrnej róży, Hugona von Hofmannsthala: „Jak że w nim wielka różnica”. To jak wykonujemy jakąś rzecz, sprawia, że ulegają zmianie różne aspekty naszego życia, zwłaszcza duchowego. Sensem oceniania jest zbadanie, co prezentuje sobą dana osoba. Nie ma w tym niczego złego. Jeśli chcemy mieć dobrych, prawdziwych przyjaciół, to musimy ich wybrać spośród tłumu różnych ludzi. Warto zacząć od prostego stanięcia w prawdzie: kiedy widzisz po raz pierwszy nowego człowieka, nawet przypadkowego, gdzieś na ulicy, to na co zwracasz uwagę.

Ukazanie, iż Bóg ma zawsze być na pierwszym miejscu.

Ukazanie wiernym życia jako nieustannej walki między Bogiem i fałszywymi bożkami.

Ukazać, czym jest modlitwa.

Potrzeba cnoty roztropności, aby nasza „jałmużna” nie wspomagała czynienia zła, ale prowadziła ku dobru.

Uświadomić sobie, że moim bliźnim jest każdy człowiek i że jestem powołany, aby kochać każdego, bez wyjątku.

Zrozumieć, że jestem kompletnym dziełem Boga.

Prawdziwa wspólnota chrześcijan dziś jest wyjątkiem, a kiedyś była podstawą funkcjonowania Kościoła. Realne były słowa Chrystusa, że głosicielowi Ewangelii nie są potrzebne dobra materialne. Prośba o wstawiennictwo św. Barnaby, apostoła, który pozyskał dla Pana wielką liczbę uczniów.