Problem migrantów we współczesnym świecie staje się coraz bardziej palący (por. uciekinierzy na wyspie Lampedusa). Życie na obczyźnie często oznacza dla imigrantów brak pełnych praw i pozostawanie na uboczu. W wielu krajach stają oni wobec muru wrogości i niezrozumienia. Czym w swej istocie jest wspólnota Kościoła i kim są jej członkowie? List do Efezjan przywołuje polityczne pojęcia (współobywatel, obcy, przechodzień) i na ich tle wyjaśnia tajemnicę chrześcijańskiej wspólnoty. W Kościele każdy ma swoje miejsce, wszyscy powołani są do stanowienia jedności.

Gdy czytamy dzisiejszą Ewangelię, może nas zdziwić połączenie tematów. Dlaczego Jezus łączy rozpoznawanie znaków czasu z koniecznością pogodzenia się z przeciwnikiem? Współcześnie mamy doskonalsze przyrządy do prognozowania pogody. Ale czy lepiej rozpoznajemy znaki czasu? Słuchacze Jezusa nie rozpoznawali czasu, który nadszedł: czasu mesjańskiego; czasu, w którym objawiające się w Jezusie Boże miłosierdzie wzywało do przebaczenia bliźnim. Czy my dziś rozpoznajemy czas miłosierdzia? Czy nie wołamy o miłosierdzie Boże, ale jesteśmy wciąż ślepi i nie rozpoznajemy tego, że już najwyższy czas, aby przebaczyć tym, którzy zawinili wobec nas?

Pozorna sprzeczność. Znaczenie ognia i chrztu. Tolerancja – zaprzeczenie pokoju. Świat wzywa do „świętego spokoju”.

Przypowieści o słudze obrazem relacji Boga i człowieka. Osoba Jezusa Chrystusa nadaje nowy wymiar służby. W relacji z Bogiem człowiek zawsze ma wolny wybór. Posłuszeństwo pomaga człowiekowi w realizacji jego powołania. Zachęta do szukania w posłuszeństwie relacji z Bogiem.

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy wskazanie Jezusa: „Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie”. Te słowa przypominają nam o tym, że jesteśmy ludźmi oczekiwania, oczekiwania na powtórne przyjście naszego Zbawiciela. KKK o Kościele pielgrzymującym. Nasze ziemskie życie jest nieustanną pielgrzymką zmierzającą do domu Ojca. Jesteśmy w drodze i nie wiemy, kiedy osiągniemy cel.

„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” – tak św. Jan Paweł II wołał w Ełku. „Nie zatwardzajmy serc, gdy słyszymy «krzyk biednych». Starajmy się usłyszeć to wołanie. Starajmy się tak postępować i tak żyć, by nikomu w naszej Ojczyźnie nie brakło dachu nad głową i chleba na stole. Być bogatym przed Bogiem to nic innego jak być bogatym w dobre uczynki. Ubogi to ten, kto pokłada ufność w Bogu, którego serce jest u Boga.

Często wiara jest kojarzona z przykazaniami i zakazami, a praktyki religijne uważamy za zło konieczne. Nasze chrześcijaństwo zbyt rzadko opiera się na żywej wierze. Mamy dobre wiadomości teoretyczne o Panu Bogu, ale brakuje nam osobistego doświadczenia spotkania z Bogiem. Bogu trzeba zaufać. Takiej wiary uczy nas Abraham, który uwierzył wbrew nadziei.

W naszym życiu pojawiają się różne lęki. Są one często spowodowane przez innych ludzi lub naszą wyobraźnię. Chrystus wskazuje na Szatana, jako na jedyne słuszne źródło leku. Człowiek powinien w jego istnienie wierzyć. Prawdziwe i całkowite przyjęcie Chrystusa jako przyjaciela staje się prawdziwą obroną przed zatraceniem w piekle.