Reakcja ks. Blachnickiego na likwidację Centrali Krucjaty Wstrzemięźliwości była znamienna: modląc się dziękczynnym hymnem „Magnificat”, pokazał swoją wiarę, że droga do chwały prowadzi przez krzyż i cierpienie. Uczniowie Jezusa nie rozumieli jeszcze drogi krzyża, gdy Mistrz im o niej mówił. Czy ja rozumiem drogę krzyża? Czy widzę przyszłą chwałę, gdy przychodzą trudności i cierpienia?

Święto świętych Archaniołów, Michała, Gabriela i Rafała, stwarza okazję, by zobaczyć ich miejsce oraz miejsce pozostałych archaniołów i aniołów w życiu Kościoła oraz w naszym codziennym życiu. Obecność aniołów zaznaczana jest w liturgii Kościoła. Oddając cześć stworzonym przez Boga aniołom, wysławiamy Bożą doskonałość i potęgę.

Tetrarcha Herod był synem Heroda Wielkiego, którego Ewangelie wspominają jako sprawcę rzezi niewiniątek. Tetrarchę niepokoiły wieści o Jezusie, które do niego docierały. Do spotkania między Jezusem a Herodem doszło w nieoczekiwanych okolicznościach. Jezus został aresztowany i przyprowadzony do Heroda. Herod traktował ludzi instrumentalnie. Ważni byli tylko ci, którzy mogli w jakiś sposób pomóc w rozszerzeniu zasięgu i możliwości jego władzy lub realizacji jego pragnień. Misja Jezusa była spełnieniem oczekiwań Ojca w niebie, ponieważ umożliwiła dostęp do Jego tronu chwały ludziom wszelkich epok, kultur i kontynentów.

Świat od długiego czasu przeżywa swoisty kryzys. Największy kryzys jest w przestrzeni wiary, duchowości świata. „Najpoważniejszy kryzys, jaki przeżywa nasz świat nie ma charakteru gospodarczego czy politycznego, lecz wynika z zapomnienia o Bogu.” Kapłan Ezdrasz widzi w tym przyczynę niewoli Izraela. Jedynym lekarstwem na wyjście z kryzysu jest powrót do Pana Boga. Potrzeba na nowo ukochania Słowa Bożego, Jego przykazań i wcielenie tego wszystkiego w nasze życie.

Słowa Jezusa wyrwane z kontekstu całej Ewangelii mogą nas zaszokować, a nawet zgorszyć. Jezus nie zlekceważył swojej Matki. Maryja jest dla nas wzorem słuchania słowa Bożego i życia według niego. Jak my słuchamy słowa Bożego? Czy należymy do najbliższej rodziny Jezusa, a więc tych, którzy słuchają Jego słowa i wypełniają je?

Miłość Boga objawiała się człowiekowi w pięknie stworzonym świecie. Bóg kocha człowieka dlatego pragnie, aby postępował on drogą światłości. Czyniąc dobre uczynki, uczynki miłosierdzia jesteśmy „narażeni” na łaski, które płyną od Boga. Jak mówi św. Łukasz: „dawajcie, a będzie wam dane”.

Bóg jest siewcą swojego słowa. Człowiek przez wolną wolę może przyjąć lub odrzucić Boże słowo. Odrzucenie powoduje niedobre konsekwencje dla człowieka, a przyjęcie otwiera przed nim nowe możliwości. Bóg nieustanie stwarza w nas nowe rzeczy. Przyjęcie Bożego słowa ma się dokonywać poprzez akt woli i praktykę życia: czytanie Biblii, adorację Najświętszego Sakramentu.

Obecnie słowo pobożność często kojarzy się z niezdrową dewocją, która ogranicza się jedynie do praktyk „na pokaz”. Pobożność ludowa posiada dwa cele. Pierwszy to rozbudzenie w wierzących pragnienia oddawania dodatkowej, większej czci Bogu lub Świętym. Druga to chęć przedłużenia liturgii i zaniesienia jej „pod strzechy”.