W liturgii ostatnich dni przewijają się słowa Chrystusa: „Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądali”. Te zapowiedzi łączą się z Wniebowstąpieniem Pańskim i Zesłaniem Ducha Świętego. Wspominany dziś św. Stanisław Kazimierczyk, zakonnik, swoim życiem daje przykład pokory i ubóstwa, ale także chrześcijańskiej radości. Jeszcze chwila – zapewnia Zbawiciel – a ujrzymy Go znowu. Ale zobaczymy Go już inaczej, jako Zmartwychwstałego, jako pełnego mocy i chwały. Radość, którą obiecuje Jezus, nie jest łatwa ani oczywista – czasem może to być radość pomimo smutku.

Wiara w Boga jest wygodna wśród ludzi o podobnych zapatrywaniach. Każdy człowiek boi się odrzucenia i sytuacji, w których będzie się czuł niepewnie. Święty Florian przykładem pokonania lęku przed odrzuceniem i szykanami. Brak lęku wynika ze świadomości dziecięctwa Bożego. Brak lęku nie może być lekkomyślny. Każdy wierzący powinien bać się konsekwencji, jakie niesie ze sobą zgoda na zło. Chrystus ostrzega przed prowokowaniem do zła.

Dzisiejsze słowa Jezusa rodzą w nas swoisty opór. Chrystus zapewnia nas o tym, że Duch Prawdy nas umocni. Ale jednocześnie słyszymy zapowiedź Jezusa o prześladowaniach. Św. Atanazy spędził na wygnaniu łącznie ok. 17 lat. A wszystko dlatego, że bronił prawdy o bóstwie Jezusa Chrystusa. W trakcie pobytu w Rzymie zaczął popularyzować formę życia monastycznego, która później bardzo mocno się rozwinęła. Szczególną intencją naszej modlitwy niech będzie prośba o siłę i wierność Chrystusowi dla wszystkich prześladowanych.

Ukazanie wielkości Ducha Świętego i potrzeby zaufania oraz otwartości na Jego natchnienia. Niezwykła jest wr ażliwość i posłuszeństwo Apostołów wobec Ducha Świętego. To musieli być ludzie o głębokiej wierze i zaufaniu do Pana Boga. Apostołowie wiedzą jaka jest rola Ducha Świętego, dlatego dają Mu się prowadzić. W Jerozolimie ogłaszają: Duch Święty i my. Duch Święty jest postawiony na pierwszym miejscu. Również w podejmowanych przez nas działaniach warto w podobny sposób zaufać Duchowi Świętemu. Pozwólmy Mu działać w nas i przez nas. Bądźmy otwarci na Jego natchnienia.

Młody czlowiek, który jest wrażliwy naprawdę, odrzuca wszelkie klamstwo. Prawdowmowność rodziców zawsze skutkuje dobrymi więziami rodzinnymi. Mamy trwać w miłości Chrystusa. Większość dzieci odrzuca sposób wychowania ich przez rodziców. Ta postawa jest wynikiem „zakłamania” dorosłych. Za słowami powinny iść czyny. Prawdziwa radość – jedność w rodzinie.

Jezus, znając mechanizm zanikania entuzjazmu, zachęca nas dziś: Wytrwajcie w miłości mojej. Dzieci, które zaczynają odkrywać nowe hobby, są pełne entuzjazmu. Z biegiem czasu ten entuzjazm zaczyna przygasać. Miłość zaczyna stygnąć, gdy zabraknie troski o nią. W kulturach europejskich młodzi przy zawieraniu małżeństwa stawiają gorący garnek (ich uczuć) na palenisku, w kulturach azjatyckich – stawiają garnek na palenisku i wspólnie rozniecają ogień.

Uświadomienie, że żeby zmieniać się na wzór Chrystusa, musisz myśleć Jego kategoriami. Dojrzałość chrześcijańska wyraża się w naszym postępowaniu. Chrześcijaństwo jest stylem życia opartym na relacji z Bogiem. Dojrzewanie w Chrystusie polega na odrzuceniu myśli, charakteryzujących się egoizmem i egocentryzmem.

Dzisiejsza Ewangelia mówi o ukazaniu się Jezusa Jego wybranym świadkom. Zjawienie Jezusa łączy się z przekazaniem apostołom misji głoszenia Dobrej Nowiny wszystkim ludziom. Powołanie chrześcijańskie z samej swojej natury jest również powołaniem do apostolstwa.