Dzisiejsza Ewangelia porusza temat przeżywania dnia poświęconego Bogu. Chrystus broni uczniów przed faryzeuszami, wskazując, że szabat został ustanowiony dla człowieka. Jak traktujemy trzecie przykazanie: czy jako przykry obowiązek, czy dar Boga dla nas? Jesteśmy zobligowani przykazaniami do uczestniczenia w niedzielnej i świątecznej Eucharystii. Dzień świąteczny jest przestrzenią spotkania z Bogiem. To także czas odpoczynku, który ma służyć rodzinie. Należy się przygotowywać do przeżycia świątecznej Liturgii.

Bliskość z Chrystusem prowadzi do radości i wesela, do życia w harmonii z sobą samym. Dlatego uczniowie nie pościli. Zarówno świętowanie jedności z Bogiem, jak i praktyki postu są wartością życia chrześcijańskiego. Post pomaga w uwolnieniu spod władzy namiętności. Pościmy, ponieważ w taki sposób przygotowujemy umysł, uczucia, wyobraźnię i ciało na spotkanie z Panem. Młode wino (Mk 2,22) to nowe myślenie, nowe spojrzenie na człowieka i jego relację z Bogiem. Ważniejsze jest miłosierdzie niż ofiary składane Bogu.

Słowo Boże w życiu każdego chrześcijanina powinno zajmować szczególne miejsce. Każde słowo ma moc. Dzisiaj sam Bóg zapewnia nas o tym, że Jego słowo jest żywe i skuteczne.

Przypomnienie zebranym, że dobrze przygotowany i przeżyty sakrament pokuty daje radość sercu, daje poczucie lekkości i rozwija nasze wnętrze, bowiem przybliża nas do Boga.

Trzeba umieć dostrzec niezbędność wiary w naszym życiu. Z wielką pokorą uznawać wielkość Boga. Wiara jest darem Bożym. Jedynie Bóg może ją wlewać w duszę. Prośmy często Pana, by przymnożył nam wiary. Panie, wierzę, ale dopomóż mi, bym wierzył jeszcze silniej i głębiej.

Działanie przynosi nam radość, dodaje sił, motywuje zawsze wtedy, gdy są widoczne jego owoce. Uczniowie są podekscytowani sukcesem Jezusa. Może i sami czują się w tej sytuacji wyjątkowi, ponieważ są uczestnikami czegoś niezwykłego. Chcą wykorzystać okazję i przysporzyć Jezusowi jak największą liczbę zwolenników, więc namawiają Go, żeby wrócił do tłumów i uzdrowił kolejnych potrzebujących. Jezus chce iść dalej i dotrzeć do serca każdego człowieka. Nie mogę oczekiwać od Jezusa tego, że w moim życiu w cudowny sposób będzie rozwiązywał każdą skomplikowaną sytuację. Trzeba widzieć w Jezusie Boga, który chce mnie wspomóc poprzez moją codzienność, poprzez moją wierność, poprzez prostotę życia.

Jezus objawia Boga przychodzącego do człowieka, pochylającego się nad ludzkimi problemami. Bóg, który przychodzi w ciszy i pokorze, który przychodzi do grzeszników i do ubogich, może niektórych gorszyć, ale poza takim Bogiem nie ma zbawienia.

Dziś słyszymy wezwanie Jezusa do nawrócenia i wiary w Ewangelię. To wezwanie podjęli natychmiast rybacy galilejscy: Szymon Piotr, Andrzej, Jakub i Jan. Pan Jezus posiada słowa życia wiecznego. Zapragnijmy łowić z Panem. Na Jego słowo zarzućmy sieci.