Pasterze spod Betlejem usłyszeli nagle, w środku nocy, że otrzymują dobrą nowinę. Ciekawe, co dla tych ludzi mogło być dobrą nowiną, źródłem wielkiej radości? Podwyżka cen wełny? Wiadomość o zarazie, która wyniszczyła wilki? Odkrycie skarbu ukrytego w jednej z grot, do których spędzali stado podczas zimna i ulewy? I oto słyszą z ust anioła, że tą dobrą nowiną są narodziny Dziecka, Zbawiciela świata. Wobec tej nowiny wszystkie inne oczekiwania i marzenia bledną. Dlatego biegną co sił w nogach na tę pierwszą pasterkę, by uklęknąć przed maleńkim jak Hostia Dzieciątkiem i adorować wielką Tajemnicę naszej wiary. Oni prawdziwie stali się dziećmi Bożymi.

„Słowem”, o którym ciągle słyszymy w Ewangelii, jest słowo Boga, istniejące od zawsze. W całej Ewangelii można znaleźć kilkadziesiąt różnych, symbolicznych określeń Mesjasza. Mnogość określeń nie wynika z literackiej fantazji biblijnych autorów, a raczej z bogactwa osobowości i powołania Jezusa. Bóg jest jedyną istotą, która traktuje swoje słowo absolutnie poważnie i zobowiązująco. Ludzie czasami zapominają o swoich słowach lub lekceważą znaczenie obietnic. Bóg, wypełniając swoje słowo, podarował ziemi Mesjasza. Największą radością płynącą z Bożego Narodzenia jest pewność spełnienia wszystkich Bożych obietnic, włącznie ze zbawieniem człowieka.

Bóg miał plan odkupienia człowieka zaraz po grzechu pierwszych rodziców. Przez wiele pokoleń przygotowywał ludzkość przez proroków do przyjęcia nadzwyczajnego działania. Bóg, który przekracza historię, wkracza w nią, aby odwrócić jej bieg, przygarniając do siebie to, co jest daleko od Niego. Bóg przemawia do człowieka przez symbole i znaki. Pan objawił fakt narodzenia Syna Bożego najpierw pasterzom – ubogim, niewiele znaczącym w oczach świata. Bóg może wydobyć nas z największych ciemności.

Postawa „letnich katolików”. Postawa ludzi prawdziwej wiary. Dialog z Maryją i Jej poprzedzona argumentami i przemyśleniami zgoda. Potrzeba rozmowy z Bogiem.

Wszystko mówi nam, że święta Bożego Narodzenia tuż, tuż. Jednak spróbujmy jeszcze nieco zaczerpnąć z atmosfery adwentowego oczekiwania. Spróbujmy zobaczyć, jak Pan Bóg działa w historii. W pierwszym czytaniu Dawid otrzymuje przepowiednię o przyjściu Syna Bożego. Już dziesięć wieków przed Chrystusem Pan Bóg zapowiadał przyjście Mesjasza. Od początku dziejów świata Pan Bóg przygotowywał ludzi na przyjście Swojego Syna. Na wielu miejscach pojawiają się przepowiednie dotyczące przyjścia Mesjasza. W dzisiejszej Ewangelii jesteśmy świadkami początków ostatecznego wypełnienia się Bożej obietnicy. Nasze życie również jest pełne wielu epizodów, które jednak układają się w jedną, większą całość, która ma swoją celowość.

Dziś ostatni dzień przed jednymi z najważniejszych dla chrześcijan świąt. Oprócz nich ważniejsze są tylko święta, które obchodzimy na wiosnę. Kiedy Jezus dorośnie będzie pasterzem owiec. Ale zupełnie innych. Jego owcami są bowiem wszyscy ludzie, czyli i my. Jak Jezus nas pasie, jak nas pilnuje? Mówiąc nam, jak żyć i dając nam zbawienie, życie wieczne. Jezus przemawia wprost do naszych serc. Pan Bóg zaprasza wszystkich na swoje urodziny. Pan Jezus przyszedł do każdego człowieka. Nie tylko tych najmądrzejszych, najbogatszych czy innych. Ale również do tych, którzy znajdują się na uboczu i są często niedostrzegani. Bóg kieruje się innymi zasadami w swoim myśleniu niż człowiek. Nie patrzy na to, jak wyglądamy, jaki mamy kolor oczu albo włosów. W jaki sposób można przygotować serce na narodziny Pana Jezusa? Historia o wyjątkowym dniu wigilijnym. Pomoce: Zdjęcie owiec, zdjęcie pasterza.

Adwent przypomina nam obietnice Boga. Prorocy zapowiadali spełnienie Jego zbawczych obietnic. Nadejdą dni, kiedy Bóg ukaże się z całą mocą. On przywróci wielkość i świetność Izraela. III Niedziela Adwentu nazywana jest „Niedzielą radości”. Ludzie mówią, że życie nabrało jakiegoś niesamowitego przyspieszenia, że współczesny świat pędzi z ogromną prędkością do celu, którego nikt nie potrafi określić.

Człowiek goni za popularnością, a jej efekty nie zawsze są pozytywne. Życie to nie jest teatr! Życie to angaż na całość i to w odpowiedniej roli! Zbyt częste zmienianie ról prowadzi do utraty tożsamości. Warto porównać sławę Jana Chrzciciela z zachowaniem tych, którzy dziś są u szczytu popularności. Przypomnijmy sobie osoby, które były tam jeszcze wczoraj. Większość z nich można zaliczyć do kategorii jednosezonowych gwiazd. Jan nie pcha się na pierwsze miejsca. Wybiera pustynię za dom, skórę wielbłądzią za odzienie, szarańczę za pokarm. Gwiazdy pną się na szczyt po trupach, w atmosferze skandali i prowokacji. Chrzciciel głosi prawdę i nie należy do politycznie poprawnych. On wie, kim jest, kto go posłał i jaka jest jego misja. Celebryci są marionetkami poddanymi zasadom poprawności politycznej.