Temat prostych dróg do Boga znamy już z ostatniej niedzieli. Pojawia się on często w Piśmie Świętym, bo symbolizuje możliwość wyboru w naszym życiu dobra lub zła. Światło daje większe możliwości, gdyż poszerza nasze poznanie. W świetle więcej widać. A znajomość tego, co należy zrobić, jest podstawą do dokonywania dobrych wyborów. Światło pozwala też lepiej rozpoznać to, co jest złe. Prostowanie dróg naszego życia chroni nas przed pogubieniem się w świecie i pomaga odnaleźć najpewniejszą i najkrótszą drogę ku Bogu. Jeśli chcemy korzystać z Bożego światła – to najlepiej, żeby nic nam go nie przesłaniało. Prosta droga zostanie wtedy dobrze rozświetlona, a na krętej światło będzie się załamywać na przeszkodach.

„Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym” (Mk 1,1). to tytuł, jakim św. Marek opatrzył swoje dzieło. Historie, cuda, przypowieści, egzorcyzmy, nauczanie i narracja wydarzeń o Jezusie, opisane w księdze, którą nazywamy „Ewangelią wg św. Marka” są tak naprawdę jedynie „początkiem” Dobrej Nowiny o Chrystusie! „Początek” Dobrej Nowiny to nie osobna historia, wyrwana z kontekstu dziejów, ale głęboko zakorzenione wypełnienie się wielowiekowych oczekiwań narodu wybranego… Prawdopodobnie zamysłem św. Marka było wskazanie czytelnikowi (słuchaczowi), że dalszą narracją Dobrej Nowiny powinno być życie każdego chrześcijanina zgodnie ze wskazaniami, jakie pozostawił nam Chrystus.

Kolejny raz w naszym życiu przeżywamy Adwent, poprzez który Kościół pragnie przypomnieć nam czas oczekiwania na przyjście Chrystusa. Jednym z wielkich proroków Adwentu jest św. Jan Chrzciciel, który słowem i postawą odcisnął na ludziach tamtej epoki niezatarte piętno. Czas adwentowych rozważań prowadzi nas na pustynię, która staje się niezwykłą przestrzenią spotkania z Bogiem – Stwórcą i Panem świata. Słowo Boże kierowane do Jana jest aktualne i dzisiaj. Prorok wzywa nas do konkretnej pracy duchowej, polegającej na prostowaniu dróg naszego życia. Drugie czytanie dzisiejszej liturgii słowa zwraca naszą uwagę na konieczność czuwania, by Dzień Pański, który nadchodzi, nie zastał nas w grzechu.

Pan Bóg pragnie szczęścia dla każdego z nas. O zna wszystkie drogi i wie, na której będziemy szczęśliwi. On jeden wie, co na nas czeka na końcu każdej drogi. My widzimy tylko ich początki i możemy się domyślać ich przebiegu i celu. Jednak ostatecznie pozostanie to dla nas niewiadomą. Kręte drogi oznaczają pogubienie człowieka, niepewność. Ten, kto wie dokąd zmierza, idzie bez wahania, prosto do celu. Święci wybierali prostą drogę. Wolą Boga jest szczęście człowieka. Bóg stworzył nas z miłości, stworzył aby obdarowywać dobrami. Dlatego im więcej w naszym życiu kierujemy się Jego wolą, tym więcej możemy przyjąć przygotowanego dla nas dobra. Wiara to ciągła próba zaufania, że to Bóg wie najlepiej, co jest dla mnie dobre. We wszystkich miejscach w moim życiu, w których nie szukam Jego dróg, odnajdę prędzej czy później pustkę i zło. Wola Boga jest jak gdyby instrukcją życia. Im bardziej zaufam jej wskazówkom – tym lepiej wykorzystam życie.

W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny gromadzi nas w świątyni potrzeba modlitwy. Maryja jest Niepokalana. Ten przywilej – Niepokalane Poczęcie informuje nas, że Maryja jest wolna od zmazy grzechu, od jego skutków; w trakcie swojego życia nie popełniła najmniejszego grzechu. Jest cała piękna. Jej ciało i dusza są perłą, która ukazuje piękno Stwórcy. Grzech jest buntem wobec Stwórcy, postawą w której człowiek oddala się od niego, staje się przeciwnikiem Boga. Grzech stawia między mną a Bogiem niewidzialny mur, odcina nas od źródła jakim jest Bóg. Grzech niszczy naszą przyjaźń z Panem Jezusem i oddala nas od innych ludzi zrywając nić przyjaźni i zrozumienia. Przeżywamy dzisiaj Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Ten tytuł Maryi jest zarazem prawdą objawioną o Jej duchowej predyspozycji. To niezmiernie ważna prawda chrześcijańskiej wiary.

Doświadczenie domu jako wspólnoty ludzi, którzy podejmują wzajemną troskę o siebie ze względu na miłość. Kościół jest wspólnotą czuwania i oczekiwania na przyjście Jezusa. Czytanie słowa Bożego i decyzja pójścia za Chrystusem są początkiem wejścia na drogę rozwoju życia duchowego. Egoizm niszczy więzy miłości w relacjach kościelnych. Ewangeliczne „czuwanie” to nieustanne realizowanie drogi do świętości. Potrzeba modlitwy za Kościół, czyli za osoby, które razem ze mną go budują. Wspólnota wierzących w adwencie daje świadectwo swojego umiłowania Jezusa i nieustannego oczekiwania na Jego przyjście.

Pewna stara legenda opowiada nam o trzech młodych diabelskich uczniach, którzy mieli zdać egzamin skutecznego uwodzenia ludzi. Zwyciężył diabeł, który chciał wmówić ludziom, że wszystko można przesunąć na później i że nie trzeba niczego robić natychmiast. „Jutro, czyli nigdy” – to tytuł jednej z książek na temat przekładania ważnych spraw na później. Istnieje nawet psychiczna choroba, która polega na nieustannym przekładaniu pewnych czynności na później: prokrastynacja. Najczęściej objawia się w nas po prostu pewna ociężałość, gnuśność, lenistwo. Jedno z niemieckich powiedzeń mówi: „Najbardziej ulubionym meblem diabła jest długa ławka” (np. w poczekalni). Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam inną życiową postawę, która jest ukierunkowana na czuwanie i gotowość do działania tu i teraz, a nie potem i gdzie indziej. Rozpoczynamy Adwent, czas ćwiczenia się w oczekiwaniu i gotowości do przemieniania naszego życia na lepsze: nie jutro, ale dziś.

Adwentowe wezwanie do czuwania nie zwalnia nas z obowiązku codziennej aktywności. Chrystus zaprasza do wyczulenia serca na głos Boga i na relacje z innymi ludźmi. W symbolicznym sensie można żyć w ciemności, jakby w nocy, mimo blasku słońca na zewnątrz. Pan Bóg chce rozświetlić nasze życie, czyli stać się częścią naszych myśli, naszego serca i uczuć. Pana Boga mogą dostrzec tylko te osoby, które czuwają. Czuwanie to wyczulenie zmysłów i ducha na ważne dla nas osoby lub rzeczy. W życiu docierają do nas znaki i głosy, które pochodzą od Boga. Niektórzy ludzie z góry zakładają, że nie będą zaprzątać sobie głowy Adwentem. Uczniowie Jezusa pragną przeżywać Adwent świadomie i gorliwie. W trakcie homilii potrzebnych będzie kilka baloników z napisami: szkoła, lekcja, modlitwa, porządki itp.