Elity żydowskie nie chcą uznać św. Jana Chrzciciela za Eliasza, a w Jezusie z Nazaretu nie chcą dostrzec zapowiadanego od wieków na kartach Pisma Świętego Mesjasza Pańskiego. Aby znaleźć odpowiedzi na różne pytania, które towarzyszą człowiekowi przez całe życie, potrzebna jest pokora i otwarcie na światło, jakiego Bóg udziela.

Syn Człowieczy przyjdzie w chwili, której się nie domyślamy. W adwencie mamy czuwać, aby nie ulec pokusie, która prowadzi do zwątpienia i do śmierci. Czuwanie pozwala rozpoznać znaki obecności Chrystusa pośród nas. Jan Chrzciciel przez swoje nauczanie i chrzest w Jordanie przygotowywał ludzkie serca na przyjęcie Jezusa. Każda epoka ma swojego Eliasza.

Przykład rozkapryszonych dzieci – odrzucenie łaski czasu. Pomnażanie talentów – współpraca z łaską. Męczennik stanu wojennego – bł. ks. Jerzy Popiełuszko. Odczytywanie znaków czasu – zwycięstwo nad pokusą narzekania.

W liturgii adwentowej będzie nam towarzyszył św. Jan Chrzciciel. Odważnie i stanowczo naśladujmy proroka przełomu obu Testamentów. Wielkość chrześcijańska polega na życiu zgodnym z przykazaniami Bożymi.

Trenerzy często mówią, że aby w sporcie osiągnąć sukces, potrzebne są dwie rzeczy: talent i praca. Aby osiągnąć sukces w życiu duchowym, potrzeba działania łaski Bożej i własnej ciężkiej pracy. Bóg hojnie udziela nam swojej łaski, nie szczędzi jej, błogosławi, abyśmy byli szczęśliwi. Bóg potrzebuje jednak i mojej odpowiedzi, mojej dyspozycji, ponieważ On bardzo szanuje naszą wolność. Każdy z nas jest jakby„katalizatorem” Bożej łaski. Jeśli zaufasz Bogu, to On nigdy Cię nie zostawi, nie opuści Cię, umocni Cię i podtrzyma, kiedy będziesz tego potrzebować.

Nasze obrazy i wyobrażenia Jezusa Chrystusa są najczęściej związane z krzyżem. W pierwszych wiekach malowano Chrystusa nie na krzyżu, ale jako pasterza, który na swych ramionach niesie owieczkę. Niewymowna męczarnia konania na krzyżu wywołuje inne emocje niż idylliczny obraz pasterza, ale dopełnia ona obraz miłości Boga do człowieka. Dla Boga nie ma żadnej granicy i żadna cena nie jest zbyt wysoka w poszukiwaniu człowieka.

Człowiek słaby i potrzebujący nie jest ciężarem, lecz bratem, któremu służę. Cywilizacja śmierci wprowadza fałszywe spojrzenie na człowieka cierpiącego i bezbronnego. Nie ma miłości bez ofiary, nie ma służby bez trudu.

Obchodząc miasta i wioski, Jezus głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. Zachwycają nas nie tylko cuda Jezusa, ale sam fakt, że dobroć Jezusa była tak naturalna, niewymuszona. Taką samą postawą odznaczał się św. Ambroży, dzisiejszy patron. Uważał, że każdy człowiek – nieważne czy prostak, czy cesarz – ma taki sam obowiązek wobec przykazań Bożych. Bóg nie wymaga od nas nadzwyczajnych poświęceń, ale chce, abyśmy dzielili się dobrem w prostych sytuacjach.