Misją Jezusa na ziemi było objawienie światu prawdy o królestwie Bożym. Czynił to obrazowo, w przypowieściach. Królestwo Boże jest taką rzeczywistością, w której każdy czuje się ważny, wyjątkowy. Każdy z nas jest tak cenny dla Boga, że On jest w stanie dla nas poświęcić wszystko. Czy ja sam wierzę w to, że jestem wyjątkowy? Uwierz Bogu, że skoro dla Niego jesteś wart wszystkiego, to znaczy, że naprawdę jesteś kimś wyjątkowym.

Przypowieść o chwaście uświadamia nam, że aktualnie znajdujemy się w momencie dojrzewania ziarna słowa Bożego. Ziarno rozsiane przez Jezusa wzrasta. Lecz w tym samym czasie przychodzi szatan, który rozsiewając chwast, chce uniemożliwić rozwój ziarna. Tą nieustanną walkę dobra ze złem możemy dostrzec praktycznie wszędzie. Ta walka toczy się również o nas i w nas. Słowo Boże dociera do nas poprzez liturgię, czy modlitwę. Ale niemal natychmiast jesteśmy zarzucani wieloma słowami, które mają zagłuszyć wcześniej zasiane słowo.

Odwołanie do „polskiej zawiści” – naszej narodowej wady. Ukazanie zawiści także wśród Apostołów. Ukazanie prawdziwych motywów krytyki, jaką podejmuje Jezus. Zachęta do posiadania wielkich pragnień zarówno w życiu religijnym jak i zawodowym. Ukazanie służby, jako niezbędnego elementu bycia wielkim (bez względu na dziedzinę).

Prawdziwe szczęście przygotowane jest przez Boga dla tych, którzy Go miłują i budują wspólnotę Kościoła. Prośmy Pana, abyśmy nauczyli się, za przykładem św. Brygidy, zawsze szukać przede wszystkim Boga.

Maria płacze przy grobie Jezusa. Bóg nawiązuje z nią dialog przez aniołów. Maria Magdalena zadaje pytanie: „Gdzie jest ciało Jezusa? Kto je zabrał?”. Maria jest pierwszym człowiekiem, który widzi Jezusa po zmartwychwstaniu. Rozpoznaje Go dopiero po głosie. Jezus zleca Marii Magdalenie misję: „Idź i oznajmij moim uczniom”. W tamtej kulturze świadectwo kobiety miało niewielką wartość. Tymczasem Jezus zrównuje kobiety i mężczyzn w wierze i świadczeniu o Nim. Nie rozpoznajemy obecności Boga w obecnej chwili. To, co zewnętrzne, co dotykalne i widzialne, często przesłania nam rzeczywistość duchową.

Pytanie uczniów o przypowieści. Przypowieść to gatunek, w którym przedstawione postacie i zdarzenia mają wagę jako przykłady uniwersalnych prawd ludzkiej egzystencji, postaw wobec życia. Odnaleźć drugie dno. Jezus używał języka zrozumiałego dla ludzi, do których przemawiał. Szukał jak najlepszego sposobu dotarcia z Ewangelią do konkretnego człowieka. Dziś Jezus szuka najlepszego sposobu dotarcia do mnie. Nie rozumiemy współczesnego przekazu Boga, bo mamy serca zatwardziałe. Trzeba nam nieustannie uwrażliwiać swoje serce, aby właściwie usłyszeć i przyjąć Dobrą Nowinę.

Ukazanie częstej bezowocności naszego słuchania Słowa. Potrzeba naszego zaangażowania w przyjęcie Słowa. Ukazanie trudności. Zasugerowanie rozwiązań: wyciszenie przed słuchaniem/lekturą Słowa, przeczytanie tekstów liturgicznych przed udziałem w Mszy, modlitwa do Ducha Św. o dobre przyjęcie Słowa.

Przybycie Matki i krewnych. Powody ich przybycia. Odpowiedź Chrystusa. Bolesne słowa. „Prawdziwe” pokrewieństwo. Dzisiejszy świat daleki od Boga. Potrzeba stanięcia w prawdzie.