Święto Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jest jakby klamrą, która spina Stary i Nowy Testament. Józef i Maryja całym sercem zachowują przepisy i tradycję swoich przodków od czasów Mojżesza. Według Prawa Mojżesza kobieta pozostawała w domu wraz ze swoim dzieckiem, w zależności od jego płci, 40 albo 80 dni i była uważana za „nieczystą”. Słowo „nieczysty” ma w dzisiejszym języku wiele negatywnych konotacji. Biblijny sens tego słowa zawiera też wiele troski i szacunku wobec młodej matki oraz jej nietykalności. Po narodzeniu dziecka matka pozostawała w domu, w bezpiecznym i chronionym miejscu. Dla nas, ludzi Biblii, najważniejszym kryterium pozostaje troska o godność dziecięcego życia. Dlatego przypominamy sobie nieustannie, że Bóg "nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe" (Hbr 2,16).

Początkiem jedności chrześcijan jest skupienie wokół Jezusa i Jego słowa. Nasza równość w Kościele bierze się z chrztu z Ducha Świętego, z umiłowania tą samą miłością Pana i ze zbawienia tą samą męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa. Przez otrzymane dary, budujemy wspólnotę Kościoła. Otrzymujemy dar nie w tym celu, aby promować własną osobę i tworzyć własną wielkość, lecz dar, który otrzymaliśmy, powinniśmy wnosić jako nasz indywidualny wkład do wspólnoty miłości. Jezus wierny Ojcu w niesieniu słowa Prawdy. Powiew wolności jest z Ducha Świętego. Ludzie mają problem ze zmierzeniem się z prawdą, jeśli jest ona nieprzyjemna i wymaga zmiany.

Słowo ludzkie często jest zawodne, doświadczamy tego nieustannie. Wiele słów jest wypowiadanych nieodpowiedzialnie, nie pokrywa się z prawdą, a często głęboko rani innych. Teksty przeznaczone na dzisiejszą niedzielę mówią o głoszeniu słowa Bożego. Tak czyni dzisiaj pisarz Ezdrasz, którego spotykamy w I czytaniu, jak i Jezus w synagodze w Nazarecie. Zgromadzeni Izraelici swoje nowe życie po powrocie z niewoli babilońskiej pragną rozpocząć w Imię Boże, dlatego proszą pisarza Ezdrasza, by odczytał im głośno i tłumaczył Prawo Boże. Izraelici rozpoczynają odbudowę swego kraju od wsłuchania się w słowo Boże, które ma stać się dla nich Prawem. W drugim czytaniu podejmujemy temat wspólnoty. Każdy z jej członków jest inny, posiada inne dary od Boga. I każdy jest bezcenny. Niech dzisiejsze słowo Boże będzie dla nas zachętą do częstej lektury Biblii.

Izraelici prosili Ezdrasza, aby czytał im księgę Prawa Mojżeszowego. Nowy Lud Boży czyta i słucha słów natchnionych w czasie liturgii, wspólnotowo lub prywatnie. Naśladujemy w tym także Jezusa, który w rodzinnym Nazarecie czytał zebranym w synagodze ludziom Księgę proroka Izajasza. Biblia jest dla nas Księgą natchnioną, której sens odczytujemy dzięki nauczaniu: Tradycji, Magisterium Kościoła, Ojcom Kościoła, biblistom i tłumaczom. Staramy się zrozumieć sens literalny (dosłowny) i zbawczy Pisma Świętego. Pierwszym celem homilii jest przybliżenie dzieciom kilku podstawowych informacji na temat Pisma Świętego i Lekcjonarza mszalnego oraz przekazanie im prawdy, że Pismo Święte jest słowem Boga, które On kieruje do człowieka. Drugim celem homilii jest ukazanie radości, że możemy czytać i rozważać te same słowa, które czytał i którymi modlił się Jezus, nie tylko w nazaretańskiej synagodze. Pomoce: – zwój pism (kilka złączonych kartek A4 zwiniętych w rulon na wzór zwoju papirusu, zapisanych słowami z Ewangelii św. Łukasza 4,18); – lekcjonarz; – kolorowa Biblia dla dzieci.

Opis ewangelicznej sceny wesela. Niemożliwe jest dziś, aby na weselu zabrakło alkoholu. Są wyjątki – wesela bezalkoholowe. Często „wymiar religijny” jest zwykłym zabobonem, tak naprawdę, to nie ma tam modlitwy i prawdziwie chrześcijańskiego przeżywania. Przykład z kancelarii parafialnej. Pytania o najważniejsze chwile związane z weselem. Powrót do uroczystości w Kanie. Maryja i Chrystus są specjalnymi gośćmi. Zatroskanie Maryi owocuje cudem. Inne wydarzenia z działalności Chrystusa, które mają na celu uświęcenia człowieka. Sakrament małżeństwa to zaproszenie Maryi i Jezusa do codziennego życia.

Świat, w którym żyjemy, świat nastawiony na konsumpcję, wmawia nam wciąż, że pustkę można zapełnić rzeczami. Powinniśmy korzystać z dóbr świata z umiarem, pamiętając, że nie da się wyeliminować wszystkich braków. Ewangelia daje doskonałą lekcję, na przykładzie uroczystości weselnej w Kanie, jak sobie radzić, gdy w życiu czegoś brakuje. Trzeba powierzyć się Jezusowi. Życie jest ceremonią ślubną: lista gości ma zawierać Pana Jezusa i Jego Matkę. Należy zadbać o wszystko, co możliwe, a niemożliwe zostawić Panu Jezusowi. Maryja pozostawia w rękach Boga problem, który został przez Nią dostrzeżony i nazwany. Bóg potrafi zaradzić naszym brakom.

Jezus uczynił cud w Kanie Galilejskiej na samym początku swojej działalności. Kamienne stągwie są wyobrażeniem wielkości daru, jaki dał Chrystus nowożeńcom i biesiadnikom. W trakcie homilii obdarzamy dzieci rysunkiem dwóch stągwi z zaznaczeniem, która jest na wino, a która na wodę. Pierwszym celem homilii jest wywołać wdzięczność w słuchaczach względem Jezusa za to, co uczynił nowożeńcom i gościom weselnym. Obdarowanie zaś dzieci rysunkiem małych stągwi ma na celu wywołać skojarzenia z ampułkami, których się używa do Mszy św., w których są wino i woda. Pomoce: – wazon na kwiaty (jeśli to możliwe, w kształcie stągwi lub do niej podobny); – rysunek sześciu kamiennych stągwi; – szklane ampułki z winem i z wodą; – rysunek dwóch stągwi z literami A i V (aqua – woda i vinum – wino) dla każdego dziecka, do pokolorowania.

Słowo „chrzest” w językach słowiańskich przypomina nam, że poprzez ten sakramentalny znak łączymy się z Chrystusem, Bożym Synem i naszym Zbawicielem. W słowniku języka polskiego zakorzeniło się słowo „chrzest”, a nie powstała spolszczona wersja łacińskiego pojęcia „baptismus” czy „baptisma”, lub greckiego słowa „baptismós” oznaczającego „zanurzenie”. Słowo „chrzest” przypomina nie tylko o Chrystusie, ale o roli chrześcijaństwa w formowaniu się polskiego języka i polskiej kultury. Chrześcijanie od początku istnienia Kościoła budowali swoją tożsamość na głębokich fundamentach chrztu i pamięci o zbawczych wydarzeniach. Ewangelie zostały spisane po to, aby wspominać o zbawczych zdarzeniach. Podstawowy gest chrztu, czyli zanurzenie, jest dla nas przypomnieniem prawdy, że poprzez chrzest „zanurzamy się” w Bożej, tajemniczej rzeczywistości.