Homilie niedzielne i świąteczne

Cnoty kardynalne są wielkim darem Boga, wpisanym w ludzkie serca. Rozwijane i pielęgnowane czynią człowieka zdolnym do prostej posługi wobec naszych potrzebujących braci i sióstr, a także uzdalniają nas do wielkich dzieł miłosierdzia. Liturgia słowa przepełniona jest wezwaniem do miłosierdzia. Ono wypływa z głębin naszej wiary. Możemy śmiało powiedzieć, że czynione miłosierdzie jest termometrem naszej wiary. Jesteśmy wezwani przez Chrystusa, by w tym świecie być światłem i solą. Światło zaś jest przestrzenią piękna i czystości, bezinteresownego daru i odwagi. Z katechizmu znamy cztery cnoty kardynalne: roztropność, sprawiedliwość, umiarkowanie i męstwo. Chciejmy je dzisiaj zauważyć, bo odgrywają one istotna rolę w naszym pojmowaniu i realizowaniu na co dzień miłosierdzia.

Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani, aby pokazać współczesnemu światu prawdziwe wartości, które nigdy nie przeminą i nadają codziennemu życiu, naszym wysiłkom i cierpieniom konkretny sens. Na Górze Błogosławieństw Jezus wygłosił jedną z najważniejszych swoich mów, nazwaną przez biblistów Kazaniem na Górze. Zawarł w nim najważniejsze obietnice Boga względem ludzi oraz istotne treści dotyczące codziennego życia swoich uczniów. Sól i światło stanowią nieodzowną część naszego codziennego życia. Trudno sobie je wyobrazić bez tych dwóch elementów. Sól służy do konserwowania żywności oraz do nadawania jej odpowiedniego smaku. Tam, gdzie jest światło, tam jest życie i radość. Światło, wskazujące na obecność Boga, daje człowiekowi poczucie pewności i bezpieczeństwa.

Ukazać, że życie przy Bogu jest piękniejsze. Pan Jezus w jednej z Ewangelii nazywany jest światłością. Tam, gdzie jest ciemność, nie czujemy się bezpiecznie. Sól to specyficzna przyprawa. Nie można jej jeść samej, ale bez użycia jej do gotowania potrawy nie smakują dobrze. Lekarze mówią nawet, że organizm człowieka nie jest w stanie wytrzymać bez soli. Jako chrześcijanie mamy za zadanie nadawać sprawom codziennym głębszy sens, który ma wypływać z naszej wiary. Mamy codziennie dbać o nasze sumienia. Przypominać sobie o tym, czego uczy nas Pan Jezus. Modlić się i co niedzielę uczestniczyć w Eucharystii. Dzisiejsza niedziela przypomina nam, że wszyscy jesteśmy chrześcijanami, więc naszym zadaniem jest zachowywać się jak chrześcijanie. A być chrześcijaninem to żyć według Dziesięciu przykazań Bożych, pięciu przykazań kościelnych czy innych nauk, które podaje nam Kościół do wierzenia.

Ewangeliczna scena w świątyni jerozolimskiej jest pełna znaczeń. Liturgia Kościoła w ciągu wieków kierowała uwagę na różne postacie w niej występujące. Raz wydobywała z cienia przedstawicieli Starego Testamentu, Symeona i Annę, innym razem oświetlała osobę Maryi, kiedy indziej ukazywała na pierwszym planie Dzieciątko. Pisane świadectwa z V w. mówią nam, że chrześcijanie na Wschodzie celebrowali spotkanie Jezusa z przedstawicielami Jego Narodu. Symeon i Anna byli symbolami tych wszystkich członków narodu żydowskiego, którzy przyjęli Jezusa jako Mesjasza.

Błogosławieństwa Jezusa stanowią jeden z najczęściej komentowanych, ale i jeden z najtrudniejszych elementów Jego Dobrej Nowiny. Jezus jest tu nowym Mojżeszem, który nowemu Ludowi nadaje nowe Prawo. W odróżnieniu od Starego Przymierza nie zostaje ono wyryte na kamiennych tablicach i nie towarzyszą mu grzmoty i błyskawice. Jezus, który ustanawia zasady królestwa Bożego, sam jest najpełniejszym ich wypełnieniem. Chrześcijanin naśladujący swojego Mistrza jest na drodze do szczęścia. Jest to szczęście inne od tego, które proponuje świat doczesny. Błogosławieństwa jako drogowskazy szczęścia („tajemnice szczęścia”) zdają się być nielogiczne. Ich logika jest jednak logiką Jezusa i Jego Ewangelii: Myśli moje nie są myślami waszymi…

W życiu doczesnym każdy człowiek powinien przede wszystkim szukać Pana i Stwórcy. Poszukiwanie Boga oznacza życie zgodne z cnotą sprawiedliwości i pozostałymi cnotami kardynalnymi. By żyć sprawiedliwie, trzeba każdego dnia postępować roztropnie. Każda decyzja człowieka, ważna czy mniej ważna, powinna być przede wszystkim dobrze przemyślana. Konieczna jest świadomość odpowiedzialności przed Bogiem i ludźmi za swoje czyny, dobre i złe. Jeśli nie działamy sprawiedliwie, to krzywdzimy innych ludzi albo ich na różny sposób oszukujemy.

Błogosławieństwa są nam podarowane przez Boga na drogę do nieba. Błogosławieństwa pełnią rolę podobną do znaków w ruchu drogowym. Nie zawsze mamy ochotę ich przestrzegać, ale wiemy, że dzięki nim nasza droga jest bezpieczna i dotrzemy do celu. Błogosławieństwa Jezusa porównywane są do Dziesięciu Przykazań. W przykazaniach więcej było zakazów, w błogosławieństwach więcej jest zachęty. Trudno jest nam zapamiętać wszystkie błogosławieństwa, ale tak naprawdę nie chodzi o nauczenie się ich na pamięć, tylko o wyrobienie w sobie pewnej postawy – postawy dobrego chrześcijanina. Każde błogosławieństwo można skojarzyć ze znakiem drogowym i w ten sposób znaleźć metodę na ich przypominanie sobie w codziennym życiu. Należy przygotować osiem znaków drogowych (opis znaków w homilii). Można obok prawdziwych znaków narysować także swoje, skonstruowane na podobieństwo błogosławieństw.

Powołanie człowieka do łączności z Bogiem wskazuje na szczególny charakter ludzkiej godności. Choć raz wybrałem Boga, to jednak każdego dnia swoim życiem ten wybór powinienem potwierdzać. Człowiek zaproszony jest do dialogu z Bogiem od chwili narodzin. Człowiek żyje w pełnej zgodności z prawdą, jeśli w sposób wolny uznaje miłość Boga wobec siebie i z radością powierza się Panu Bogu. Drogocenna krew Chrystusa mówi nam o tym, jak wielką wartość ma człowiek w oczach Bożych, skoro za niego cierpiał Syn Boży. Aby mieć skarb w niebie, należy odkrywać Boga w Jego przykazaniach i obecność Bożej miłości w drugim człowieku. Dzisiaj, kiedy obchodzimy Światowy Dzień Trędowatych, pomyślmy o tych wszystkich chorych na trąd i o bliźnich spieszących im z pomocą. Zastanówmy się też nad trądem duszy i nad sposobem uwolnienia się od niego.